Tag Archives: Հովիկ Չարխչյան

ՑԱՎԻ ԳԻՆԸ

16 Հնս

Ես չեմ հարցնում այն մասին, թե ինչու է մեղուն ընդհանրապես խայթում: Դա գիտեմ, ինձ բացատրել պետք չէ: Ուզում եմ հասկանալ, թե խայթոցն ինչու է նրա համար ունենում այդքան ցավալի ու դաժան վերջաբան: Եթե բնության մեջ ամեն ինչ օրինաչափ է ու արդարացված, ուրեմն պիտի նաև բացատրություն լինի այն բանի համար, թե ինչու են մեղուները կյանքով հատուցում իրենց խայթի դիմաց:
Իսկ գուցե սրա մե՞ջ էլ թաքնված մի խորհուրդ կա, սառը հաշվարկ, թափանցիկ ակնարկ.
— Նա, ով ցավ է պատճառում, պիտի հատուցի:

Հովիկ Չարխչյան

ukus-pchely-simptomy-pervaya-pomoshh-i-posledstviya-logo

 

Advertisements

Հեղափոխությունը պետք է ատամներով պահել, իսկ հասարակությունը պետք է դառնա նոր իշխանության ընդդիմությունը

16 Հնս

«Ծնողներ կան, որ երբ շատ են սիրում իրենց զավակներին, մի քիչ խստություն են հանդես բերում, որպեսզի երեխան լավ մեծանա: Ես սիրում եմ այս հեղափոխությունը, ուզում եմ ծնողական հայացքով այդ ամեն ինչին նայել, և ուզում եմ խստություն դրսևորվի, որ ոգևորության ալիքի մեջ շատ արժեքավոր բաներ չկորչեն»,- «Առաջին լրատվական»- ի հետ զրույցում այս մասին ասաց գրականագետ, գրող Հովիկ Չարխչյանը: Նրա դիտարկմամբ՝ հեղափոխությունը նոր է սկսվում. հեղափոխությունը համակարգային փոփոխությունն է, որն իրականանում է բոլոր ոլորտներում:
Չարխչյանի խոսքով՝ պատմությունը ցույց է տվել, որ քաղաքական մեծ ցնցումներն առանձնապես մեծ ազդեցություն չեն ունեցել մշակույթի վրա. «Մշակույթն իր հունն ունի, հոսում է՝ երբեմն քաղաքական գործընթացներին զուգահեռ, երբեմն նրանից առանձնացած, բայց ավելի շատ քաղաքական իրադարձություններն են գալիս մշակույթի կողքով անցնում, քան մշակույթն է թեքվում դեպի քաղաքական իրադարձությունները: Բոլոր այն մշակույթի գործիչները, ովքեր առնչվել են քաղաքականությանը, ավելի շատ կորուստեր են ունեցել, քան ձեռքբերումներ, որովհետև մշակույթը վերքաղաքական հասկացություն է»:
«Մենք պետք է հասկանանք պետություն-մշակույթ հարաբերակցությունը, այստեղ մենք միշտ սայթաքել ենք՝ ով ում ունի տալիք՝ պետությյո՞ւնը մշակույթին, թե՞ մշակույթը պետությանը… Գալիս է մի նախարար, ասում՝ մշակույթը պետք է կապիտալիզացնենք: Խեղճ մշակույթ. սովամահ մշակույթը հազիվ իր գոյությունը պահպանում է, ինչպե՞ս կարող է կերակրել: Մշակույթը պիտի կերակրվի… Մենք կերակրել ենք կեղծ մշակույթը»,- ընդգծեց մեր զրուցակիցը:

ՀԵՐՆ ԱՆԻԾԱԾ

25 Մյս

Քաղաքում թաց գիշեր է: Անծանոթ փողոցով քայլում եմ այնքան, մինչև փողոցը փոխվում է: Հետո փոխվում են տները, ծառերը, լույսերը: Մտքերն են փոխվում: Ամեն ինչ դառնում է այնպես, ինչպես եղել է. սովորական է դառնում: Ու այդ սովորական գիշերվա սովորական ստվերների միջով ես տուն եմ գնում` սուլելով սովորական մի մեղեդի, որ երբեք լավը չի եղել: Հետո՞ ինչ, մտածում եմ ես, որ վատն է մեղեդին: Հերն անիծած: Եվ հերն անիծած այն ամենի, ինչը երբևէ լավը չի եղել, բայց գոնե մեկ անգամ քեզ հետ է եղել այս մեղեդու նման: Քոնն է եղել: Եղել է այնքան, քանի դեռ մի օր, մի գիշեր, մի դատարկության մեջ դու հանկարծ կանգ չես առել փողոցում, որ ետ նայես խաղաղված հայացքով ու ասես ինքդ քեզ. «Հերն անիծած»:

Հովիկ Չարխչյան

nochnaya-ulitsa3-768x576

ՎԵՐՋԻՆԸ

25 Մյս

Դա լինում է ընդամենը մեկ անգամ: Դու ինքդ էլ չես իմանում, որ դա արդեն կատարվեց: Եվ միայն հետո, շատ հետո մի օր, երբ ժամանակը կանգ է առնում քեզ համար, երբ լինելը դառնում է դժվար, իսկ չգոյությունը` առավել, մոռացված օրերի միջից հանկարծ իջնում է նա, առանց պաճուճանքի, ճիշտ այնպես, ինչպես եղել է: Միայն այդքանը: Եվ ոչ ավելին: Ավելին չի լինում: Հիշողության ճերմակ սփռոցի վրա հեղվում է նրա քաղցրահամ գինին, ափսոսանքի կարմիր հետքը պատկերներ է գծում քո ցանկության ծոպքերին և կարոտն ամենամտերիմ հարազատի պես շշնջում է ականջիդ. «Սա նա է»: Ճանաչելն ամենահեշտն է: Դու գիտես նրան: Դու ընդամենը չգիտես, թե ինչու հատկապես նա: Դու կուզեիր, որ դա լիներ ուրիշ մի բան` հեքիաթային ու խորհրդավոր, թափանցիկ, ինչպես պատրանքը: Դու լույսեր կուզեիր ու գույների ջրվեժներ, որովհետև միայն այդպիսին կարող է լինել ամենանվիրական իղձը: Եվ եթե անգամ ունեցել ես այդ ողջ երազը, ուրեմն էլ ինչու՞ է երկյուղը համակում հոգիդ, երբ մոռացության միջից կրկին հառնում է նա` քո միակն ու մոլորվածը:
Պետք չէ, ոչինչ մի ասա: Դա միայն քոնն է, ինչպես որ քոնն է այսօրը` հայտնությամբ արբած, ինչպես որ քոնը կլինի վաղը` ցավի հետ անհաշտ, սակայն էլ երբեք չի լինի երեկն այնպես, ինչպես արդեն եղել է: Էլ երբեք:

Հովիկ Չարխչյան76767675

ՄԻԱՅՆ ԱՅԴՔԱՆԸ

18 Մյս

Ինձ դուր է գալիս այդպես ապրելը: Ինձ հարազատ է առավոտի մեջ լինելը, որ հետո երեկոն իր սկիզբն ունենա: Ինձ համար սիրելի են բոլոր նրանք, ովքեր արթնանում են, որպեսզի գիշերը քուն մտնեն այն միամիտ հույսով, թե ապրեցին այս օրը վաղվա համար: Եվ ես ուզում եմ լինել բոլոր այդ մարդկանց կողքին, նրանց օրվա մեջ, նրանց մտքերում, նրանց հաջողությունների ու ձախողումների հետ, կորուստների ու հայտնությունների ժամանակ, լինել այնքան, որքան տրված է ու որքան ուզում է ցանկությունս: Ես սիրում եմ նրանց սիրելը, նրանց հիասթափություններն ու տխրությունը, լարված հայացքները, երբ պատասխան չի լինում, սեղմված մատները, երբ ուրիշ է ելքը, առկայծող աչքերը, եթե մոտ է ցանկալին, խաղաղ շնչառությունը, երբ հրաժեշտ են տալիս: Ես ինքս էլ նրանցից մեկն եմ, և ուրիշ ոչինչ ինձ պետք չէ, բացի նրանցից մեկը լինելը: Միայն այդքանը:
Այսօր էլ, ինչպես ամեն մի օր, լինելու է այն, ինչ լինելու է: Դա է մեր փրկությունը: Մեր բոլորի միակ փրկությունը հենց դա է: Եվ հենց սա է միակ անվիճելին, պատասխանների պատասխանը, ցանկություններից առաջինն ու վերջինը, համոզմունքներից անքննելին ու կասկածներից անմեղը:

Հովիկ Չարխչյան

flower-growing

ԿԻՆԸ ՊԱՏՈՒՀԱՆԻ ՄՈՏ

18 Մյս

Պատմում է.
— Հյուրանոցի դիմացի մայթին կանգնել, ընկերուհուս եմ սպասում: Մեկ էլ աչքս ընկավ` հյուրանոցի վերին հարկի պատուհանից մի կին ձեռքով է անում: Ես էլ ձեռքս բարձրացրի ու թափահարեցի: Անցավ մի փոքր, այդ կինը նորից ձեռքով արեց: Դարձյալ պատասխանեցի, բայց քանի որ հեռու էր, գլխի չէի ընկնում, թե ով կլինի: Հետո սա երրորդ, չորրորդ անգամ ձեռքը տարուբերեց: Էլ չդիմացա: Փողոցն անցա, մտա հյուրանոց, վերելակով բարձրացա նրա հարկը: Երբ սենյակի դուռը բացեցի, պատուհանի մոտ կանգնած հավաքարարը ապակիներն էր մաքրում…

plastikovye-okna-chem-otteret_2

ՏԽՈՒՐ ՄԱՐԴԸ

14 Մյս

Տխուր մարդն ամաչում է իր տխրության համար: Նա նստում է քեզ հետ, կատակներ է անում, ծիծաղում է ամենաբարձրը, սակայն տխրությունն աչքերից այնպես է ծորում, որ նա ոչինչ չի կարող անել այդ հոսքն ընդհատելու համար: Նրա բառերը հատու են և անարժեք, նրա շարժումները կտրուկ են, իսկ մատներն՝ անհանգիստ: Նա դեռ շարունակելու է հավատալ, թե ոչինչ չի կարող մատնել իր տխրությունը: Նա ազնվորեն չի ցանկանում լսել այդ մասին, ու եթե անզգուշաբար հարցնես, կասի՝ ամեն ինչ կարգին է, հետո նորից կկրկնի, որ ինքն էլ համոզվի: Նա կմնա քեզ հետ երկար ու կերազի միայնության մասին: Նա ինքը բազում հարցեր կտա ու պատմություններ կհիշի, սակայն ուզածը լռությունն է լինելու: Բայց նա սարսափում է թե մեկից, թե մյուսից: Ամեն ինչ, միայն թե ոչ լռությունը միայնության կողքին, ամեն ինչ, բայց ոչ անզորությունը: Տխրությունը վիշտ չէ, որ փարատես, ցավ չէ, որ մեղմես մխիթարանքով: Դրա համար էլ տխրել չի ուզում, ինչ էլ որ լինի: Ինչ էլ որ լինի:
Ուրեմն պետք չէ տխրել նաև անցնող օրվա համար, և ամպամած երկնքի համար, և չարդարացված հույսերի համար, և այրված ծխախոտի համար, և անորոշ սպասման համար, և դատարկ բառերի համար, և մեռած մարդկանց համար, և քաղցր հուշերի համար, և թափված գինու համար, և երկրի պտույտի համար: Ոչնչի համար պետք չէ տխրել: Ընդամենը ափսոսալ է պետք: Ու մենք բոլորս էլ ափսոսալու ենք, որովհետև երբ կանցնի ժամանակը, օրը, տարին, դարը, տխրությունից ոչինչ չի հիշվելու, սակայն երկարակյաց կլինի ափսոսանքը՝ մարդու համար արարված:

Հովիկ Չարխչյան

teen-depression-e1511358524718-1440x564_c

Հովիկ Չարխչյան. «Նոր սերնդի ու նոր որակի ականատեսն ենք՝ իշխանությունները տագնապելու բոլոր հիմքերն ունեն»

4 Մյս

Շարունակվող հանրահավաքներն ու ակցիաները, ըստ գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանի, նախկին կանխատեսումների տրամաբանական զարգացումն են:
«Օրեր, ամիսներ շարունակ ահազանգվում էր, որ հասարակության համբերությունն անսպառ չէ, որ մի օր պայթելու է, այդ հեղեղը լցվելու է քաղաքի փողոցներն ու այլևս շատ դժվար է լինելու այն կասեցնել: Մենք այսօր այդ կանխատեսելի զարգացման ականատեսն ենք և այստեղ ես որևէ զարմանալի, անսպասելի ու չնախատեսված բան չեմ տեսնում: Այլ խնդիր է, որ իշխանությունները մինչև վերջին պահն էլ փորձում են այս ամենը «մի խումբ մարդկանց խժդժություններ» ներկայացնել, թեև իրենց հոգու խորքում շատ լավ հասկանում են, թե երկրում ինչ է կատարվում, և սա ինչի հետևանքն է»,-Past.am-ի հետ զրույցում ասաց Հովիկ Չարխչյանը:
Ինչ վերաբերում է հասարակության տրամադրություններին, նա նկատեց. «Բնության մեջ գոյություն չունի այնպիսի հասարակություն, որ զուրկ է պայքարելու, ընդվզելու ընդունակությունից: Հասարակության սպասումները և դադարները չպետք է նույնացվեն ապատիայի կամ իր հիասթափությունների հետ: Ամեն ինչ իր ժամանակն ու պահն ունի: Այնպես որ՝ ոչ ոք չի կարող օրացույցային ժամկետներ նշել ու ասել, թե՝ գիտեք, ամսվա մեջ կոնկրետ ժամանակահատվածում հասարակությունը պետք է ընդվզի, իսկ մյուսում՝ դադար տա: Գուցե շատերին թվա, թե այն, ինչ մեզ մոտ կատարվում է, ուշացած է կամ ավելի վաղ պետք է լիներ: Բայց այդ ասելուց առաջ փորձեք հասկանալ. ինչու չեղավ, ենթադրենք, մեկ կամ կես տարի առաջ: Երբ նորից վերանայում ենք իրադարձությունների ամբողջ շղթան, տեսնում ենք, որ ամեն ինչն իր բնական ընթացքի մեջ է: Ես քիչ առաջ եմ փողոցից եկել. երբ տեսնում ես հսկայական բազմությունը, հոսքը, նրանց փայլող աչքերը, մինչև վերջ գնալու պատրաստակամությունը, բոլոր տեսակի կասկածները ցրվում են»:
Մեր զրուցակցի խոսքով՝ կարևորագույն առանձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ ոտքի է կանգնել հատկապես երիտասարդությունը. «Իսկ երիտասարդությունը յուրաքանչյուր ժողովրդի, երկրի ու հասարակության ամենապայծառ, ամենաակտիվ, ամենաանկասելի, էներգիայով լի ու բոլոր տեսակի վախերից ազատված հատվածն է: Նրանց հեշտ չէ բերել ու գցել ցանկացած հունի մեջ: Այնպես որ՝ իշխանություններն այսօր մտահոգվելու, անգամ տագնապելու բոլոր հիմքերն ունեն: Առհասարակ, շատ ուշադիր եմ հետևել եմ այն ամենին, ինչն իրականացնում էր Նիկոլն իր խմբի և մյուս ակտիվիստների հետ: Պետք է ասեմ, որ բավականին գրագետ ու նաև շատ յուրահատուկ քայլեր են: Այսօր կյանքի են կոչվում պայքարի մեխանիզմներ, որոնք նախկինում երբեք չեն իրագործվել: Բացի այդ, դրանք ապացուցում են իրենց կենսունակությունը: Այսինքն՝ մենք տեսնում ենք և՛ գործողությունը, և՛ դրա հետևանքը, և՛ արձագանքը: Տա Աստված՝ մեր երեխաներից և ոչ ոքի մատը փուշ չմտնի, խուսափենք կորուստներից, ցավալի իրավիճակներից: Կազմակերպիչներն իրենք են ասում, որ քաղաքացիական անհնազանդություն է, բայց առանց բռնությունների: Իսկ ովքեր ամբիոն են բարձրանում նման կոչերով՝ հեռացվում են: Սա դրական է ու կարևոր հենց իրենց համար. մյուս կողմը չի կարող կառչել նման կոչերից, քանի որ դրանք չկան»:
Հովիկ Չարխչյանը շեշտեց՝ երկրի իշխանությունները հակափաստարկներ չունեն:
«Նրանց հակափաստարկը ոստիկանությունն է ու պատժիչ գործողությունները: Սա նշանակում է, որ իշխանությունները լիովին սպառված են և գործի են դրել ուժային մեթոդներով այս ամենը ճնշելու, խեղդելու ու նման կերպ ասպարեզից հեռացնելու գործողությունները, ինչը երբեք արդյունքի չի բերել: Ի դեպ՝ բոլորովին կարևոր չէ, թե շարժումը կհաղթի, թե՝ ոչ: Կարևորն այն է, որ այսօր մենք նոր որակի ականատեսն ենք: Տեսնում ենք այն սերնդին, որն այլևս ոչ մի գնով թույլ չի տա ոտնահարել իր իրավունքները, կեցության ձևերը: Նրանք, ովքեր այսօր փողոցում են՝ արդեն հաղթել են: Իսկ հաղթողին չեն դատում»,-եզրափակեց Հ. Չարխչյանը:

Աննա Բադալյան
22 ապրիլի, 2018 «Փաստ»

օօօօօ

Նիկոլ Փաշինյանը պետք է ապացուցի, որ այն, ինչ իրագործեց, արժանի է հեղափոխություն կոչվելու․Հովիկ Չարխչյան. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

4 Մյս

«Նիկոլ Փաշինյանը շատ հիմար վիճակում դրեց բոլոր այն քաղաքական վերլուծաբաններին, քաղտեխնոլոգներին, որոնք հաշված օրեր առաջ ասում էին, թե Հայաստանում դեռևս չկա կրիտիկական զանգված, և առաջիկա մեկ-երկու տարում փոփոխություն իրականացնել գրեթե անհնար է»,- Factor.am-ի հետ զրույցում նման տեսակետ է հայտնում գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանը՝ անդրադառնալով ԱԺ պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ղեկավար Նիկոլ Փաշինյանի առաջնորդած ընդդիմադիր շարժմանը։ Նա միևնույն ժամանակ շեշտում է, որ մենք հիմա թևակոխում ենք վտանգավոր մի փուլ, երբ անցած կլինի էյֆորիան և կգա սառը դատողությունների, հաշվարկների ժամանակը․ «Այն, ինչ կոչում ենք հակահեղափոխություն, անպայման գլուխ է բարձրացնելու, քանի որ այն ուժերը, որոնք մեկ տասնյակից ավել տարի իշխանության գլուխ էին կանգնած, մեկ անձի փոփոխությամբ չեն պայմանավորելու իրենց հեռացումը քաղաքական դաշտից և ոչ միայն»։ Մեր զրուցակիցը նկատում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը և նրա համակիրները ներկա պահին հնչեցնում են հեղափոխական լոզունգներ՝ ընդհանուր դրույթներով, բայց որևէ առարկայական խոսակցություն չի եղել, թե ինչ է կատարվելու համակարգի հետ․ «Նիկոլ Փաշինյանը պետք է ապացուցի, որ այն, ինչ իրագործեց, ընդ որում՝ իրագործեց ժողովրդի աջակցությամբ, արժանի է հեղափոխություն կոչվելու։ Մենք հաղթել ենք ճակատամարտը, բայց պատերազմը դեռ առջևում է»։ Նա հավելում է, որ եթե Ն․Փաշինյանը կարողանում է երկրից մաքրել աղբը, նա կկարողանա երկիրն ազատել նաև գարշահոտությունից։

Աննա Բաբաջանյան

ԱԺ նիստը ինքնախարազանման, ինչնամերկացման ու քաղաքական մազոխիզմի եզակի դրսեւորում էր. Հովիկ Չարխչյան

4 Մյս

Նախօրեին իրավունքի ուժով գումարված հատուկ նիստին Ազգային ժողովը դեմ քվեարկեց Նիկոլ Փաշինյանին՝ որպես վարչապետի թեկնածու՝ 45 կողմ, 56 դեմ քվեարկությամբ: Դեմ քվեարկեց մասնավորապես ՀՀԿ խմբակցությունը, կողմ՝ ՀՅԴ-ն եւ «Ծառուկյան» խմբակցությունները: Թեմայի շուրջ «Ժողովուրդ» օրաթերթը զրուցել է գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանի հետ:
-Պարո՛ն Չարխչյան, Ազգային ժողովը, մասնավորապես ՀՀԿ-ն` մեկ բացառությամբ, դեմ քվեարկեց վարչապետի թեկնածությանը: Ի՞նչ տպավորություն ունեք այս պրոցեսից:
-ՀՀԿ քվեարկությունը Նիկոլ Փաշինյանի դեմ չէր: ՀՀԿ-ն քվեարկեց ժողովրդի կամքի դեմ` ապացուցելով, որ ինքը հակաժողովրդական երեւույթ է: Երկիրը վարչապետը չէ, երկիրը ժողովուրդն է: Մերժել նրա ցանկությունները, նշանակում է ոտքի տակ տրորել ազգային ու պետական շահերը: Աթոռներից կառչած մնալու հիվանդագին մոլուցքը կուրացրեց առողջ բանականությունը եւ խլացրեց իրավիճակը սթափ գնահատելու ինքնապաշտպանական բնազդը: Հիմա ՀՀԿ-ին այլեւս գերեզմանափոր պետք չէ: Այդ վայրկյանից ի վեր նրանք սկսել են փորել սեփական գերեզմանները: Բայց արդեն ոչ ոք հանգուցյալի համար արցունք թափելու ո՛չ ցանկություն ունի, ո՛չ պատճառ:
-Ի՞նչ կասեք նախօրեին Ազգային ժողովում հատուկ նիստի ժամանակ հնչած ելույթների առնչությամբ:
-Ազգային ժողովի նիստը` թե՛ Նիկոլ Փաշինյանի ելույթով, թե՛ հարցուպատասխաններով, թե՛ առանձին պատգամավորների տեսակետների շարադրմամբ, անչափ կարեւոր էր: Կարեւոր էր առաջին հերթին այն մարդկանց համար, ովքեր փողոց են դուրս եկել: Այդ հազարավոր մարդիկ մեկ անգամ եւս համոզվեցին, թե 10 տարի շարունակ այս երկիրն ինչ կեղտի մեջ է թաթախված եղել, եւ ովքեր են եղել այդ աղտեղության արտադրողները: Սրանից էլ ավելի ամրապնդվեց այն համոզմունքը, որ ախոռները մաքրել է պետք եւ անհապաղ: Ընդ որում, պետք է մաքրել մաքրություն իրականացնելու բոլոր հնարավոր ձեւերով ու եղանակներով: Խորհրդարանը նաեւ ցուցադրեց, թե ում տնօրինությանն ենք հանձնել մեր երկրի ճակատագիրը, եւ դա ինչպիսի մեծ ողբերգություն է ցանկացած ժողովրդի համար: Ավելի մեծ, ծանր ու կործանիչ հարված իշխանական թեւը հազիվ թե կարողանար ստանալ մեկ ուրիշից, որ նա ստացավ ինքն իր ձեռքից: Սա ԱԺ հատուկ նիստ չէր միայն: Սա ինքնախարազանման, ինքնամերկացման ու քաղաքական մազոխիզմի եզակի դրսեւորում էր: Այս պահից ի վեր մենք կարող ենք խոսել ոչ միայն համաժողովրդական շարժման կարեւորության, այլեւ այն մասին, թե անձնապես յուրաքանչյուրիս համար որքան մեծ կարեւորություն ունի այդ շարժման հաղթանակը, քանի որ դա բերելու է ոչ միայն նոր իշխանություն, այլեւ երկրի օդափոխություն: Ինչ-որ մեկը կարող է չսիրել Նիկոլին, բայց այդ մեկը չի կարող հրաժարվել իր թոքերն ու շնչառական համակարգը ախտահանելու հնարավորությունից:
-Ի՞նչ կասեք Նիկոլ Փաշինյանի հնչեցրած փաստարկների կապակցությամբ, դրանք, ըստ Ձեզ, համոզի՞չ էին:
-Որտե՞ղ պիտի Նիկոլ Փաշինյանը համոզեր` խորհրդարանու՞մ, թե՞ հրապարակներում: Երբ շարժումը սկսեց, այն օրերին եւս համոզում էր: Ո՞վ լսեց, ո՞վ համոզվեց: Շատ քչերը: Բայց նա եկավ ու համոզիչ դարձավ հազարավորների համար: Հիմա նույն պատկերը կրկնվում է Ազգային ժողովում: Ու՞մ պիտի համոզեր Նիկոլն այստեղ. ՀՀԿ-ականների՞ն, որոնք առանց Փաշինյանի խոսքը լսելու արդեն նիստի էին ներկայացել պատրաստի գրավոր ելույթներով եւ այնտեղ արդեն գրել էին, որ Նիկոլի խոսքն իրենց համար համոզիչ չէր: Երեկ գրել էին, որ այսօր չի համոզել: Եվ այս ամենով հանդերձ այլեւս էական չէ` Նիկոլը համոզի՞չ էր, թե՞ ոչ: Էականն այն է, որ ինչ-որ մեկին ինչ-որ բան համոզելու խնդիր ի սկզբանե դրված չէ:
-Հիմա ո՞րը պետք է լինի ժողովրդի անելիքը:
-Ժողովուրդը պիտի անի այն, ինչ արդեն անում է: Ամեն օր, ամեն ժամ պայքարել սեփական իրավունքների, երկրի բարեկեցության ու անվտանգության համար: Դա մի պայքար է, որը երբեք ավարտ չի ունենում:

Աննա Բաբաջանյան31711038_1734287209985671_5151390178618638336_n

ՀԱՋՈՐԴ ՕՐՎԱ ԱՌԱՎՈՏԸ

25 Ապր

Կատարված երազանքի առաջ մարդը կանգնում է միայնակ, հիացած ու շփոթ: Այն, ինչ երեկ չկար, այսօր կա, և երկար սպասումների խիզախումից հետո առաջին պահին մարդը կորցնում է իր գտածը իր դիրքերից տեսնելու հորիզոնը: Սիրտը ցնծում է, բայց մարմինը դեռ նոր պիտի բացվի, գրկի մեջ առնի ու իր ներսում կրի այդ ցնծությունը: Շունչն ալեկոծ է, բայց հևքը նոր պիտի սովորի նավարկել այդ ալիքների վրա: Աչքը տեսնում է, բայց միտքը նոր պիտի համտեսի այդ տեսիլքի քաղցրությունը:
Եվ բացվող առավոտի լույսի հետ ի վերջո կգա երազի հետ մերձենալու երանելի պահը, և լսելի մի ձայն քեզ անպայման կասի.
— Դու արդեն ունես քո երազանքը: Հիմա երազանքը պիտի ունեա քեզ:

Հովիկ Չարխչյան

matahari

ՄԵՆ

22 Մրտ

Դու մենակ ես: Դու մեն-մենակ ես ու դու ոչինչ չունես: Այն ամենը, ինչ կա, քոնը չէ: Դրանք քոնը չեն, այլ տրվել են քեզ: Եվ քոնը չեն մտքերդ, և հույզերդ քոնը չեն, և տեսանելի ու աներևույթ աշխարհները քոնը լինել չեն կարող, որովհետև ի սկզբանե դրանք չկային, հետո ունեցար, իսկ եթե մի բան իր հատուցման գինն ունի, ուրեմն դա փոխառել ես մեկ այլ բանի դիմաց: Ունեցել ես ի տրիտուր: Վերցրել ես վերադարձման պայմանով:
Ընչազուրկ կյանքիդ երջանկության մեջ դու պիտի բարեբախտ լինես, երբ կուտակվեն շնչավորված իղձերդ, ապրեն միաբան իրենց մենության հետ քո մենության կողքին, սիրվեն ու սիրեն այն ջերմությամբ, որով ջերմանում է ծուխը, բայց չի մնում կրակի մեջ: Եվ մեկուսի գոյությանդ շեղջերի ամեն հատիկ քեզնից զոհաբերում կուզի, ամեն մի հունդ կպահանջի ծլարձակման կորով, ամեն հատիճ կապավինի քո առատաձեռն նվաղումին: Մինչև վերջին ջիղը, մինչև վերջին շունչը, մինչև վերջին ժամը: Եվ երբ ամեն-ամեն ինչ կավարտվի, քեզ կարող է մնալ ընդամենը մեկ բան` հիշատակը:

Հովիկ Չարխչյան

13

ԱՌԱՋԻՆ ՑԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ

7 Մրտ

Ձմեռային մի հեռավոր գիշեր եղբորս հետ խափանված մեքենայով մնացել էինք ամայի մայրուղու վրա: Թանձր մթի մեջ ոչ մի շունչ չկար: Թրատող ցուրտը ցավեցնում էր մարմինը, բայց կպչուն մետաղի հպումից փայտացած մատներով մենք դեռ փորձում էինք կարգի գցել շարժիչը: Հետո շարժվելը դարձավ անհնար, մենք փակվեցինք մեքենայում ու կուչ եկանք նստատեղերի վրա: Ոչինչ չէր մնում, քան սպասելը: Ու եղբայրս ասաց.
— Արի փորձենք քնել:
Փակ աչքերով, ատամներն իրար սեղմած, անզգա ձեռքերը թևքերի մեջ պահ տված մենք նստել էինք լուռ և մի պտղունց ջերմությունից առավել երազում էինք խելահեղ ցավը քնի մեջ խեղդելու մասին…
Երևի բավականին ժամանակ էր անցել, երբ նախ արգելակող բեռնատարի ձայնը լսեցինք, հետո սառած ապակուց այն կողմ տեսանք վերարկուի մեջ փաթաթված վարորդին:
— Ինչո՞վ կարող եմ օգնել,- ձայն տվեց նա` ծեծելով փակ պատուհանը:
Ու մենք ցավի միջից ժպտալով ասացինք.
— Եթե կարող ես` օգնիր, որ մի քիչ քնենք:

Հովիկ Չարխչյան

2005_winter_road_dipped_beam-640x426

ԳԱՐՆԱՆԱՄՈՒՏ

5 Մրտ

Վազգենն էր, Կյաժ Արմենն ու ես:
Արմենի «Նիվան» ճանկռոտում էր լեռնային ճանապարհի քարն ու տիղմը: Գիշերվա վարար անձրևից հետո բլուրներն ի վեր գալարվող խճուղին դարձել էր սայթաքուն, ամեն կողմից հոսող առվակները քշում էին հող ու ավազ: Հերթական վերելքի ժամանակ մեքենայի անիվները խրվեցին թանձր ցեխի մեջ ու անշարժացան:
— Ետ չդառնա՞նք:
— Չէ:
Իջանք մեքենայից, սկսեցինք հրել: Մի քանի մետր առաջ անցանք: Հետո նորից: Հետո նորից ու նորից…
Ռազմաճակատ չէինք գնում: Օգնության չէինք շտապում: Մոլորված չէինք: Ընդամենը գնում էինք ձնծաղիկ հավաքելու, որ նվիրեինք աղջիկներին…
Իրիկնամուտին ետ դարձանք` ցեխոտ, քաղցած ու ծաղկաշատ: Գարնան առաջին օրն էր:

Հովիկ Չարխչյան

slug-40611

«Երբ դանակը հասնում է ոսկորին, գտնվում են մարդիկ, որոնք շտկում են իրավիճակը». Հովիկ Չարխչյան

5 Մրտ

«Մեդիալաբի» զրուցակիցն է գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանը։

— Պարո՛ն Չարխչյան, տրամաբանական կլիներ, որ մեր զրույցն սկսենք գիրք նվիրելու օրից, Ձեր հեղինակած գրքից, առհասարակ, գիր-գրականությունից, մշակույթից: Բայց այն, ինչ կասեմ, հարց չէ, սովորական տեղեկություն չէ, բանավեճի թեմա չէ. Երևանի «Սուրբ Աստվածամայր» բժշկական կենտրոնի տնօրեն Նիկոլայ Դալլաքյանը լրատվամիջոցներից մեկի հետ զրույցում պատմել է քաղցից հյուծվող, քաղցից մահացող երեխաների մասին: Ես հասկանում եմ, որ Դուք սոցապ նախարարություն չեք, բայց ի՞նչ պիտի լինի հետո: Ի վերջո, ինչ-որ բան պիտի՞ անել:
— Անկասկած, ինչ-որ բան պիտի անել: Եվ այն, ինչ պիտի արվի, վաղ թե ուշ լինելու է` չեմ կասկածում: Երբ դանակը հասնում է ոսկորին, գտնվում են մարդիկ, որոնք շտկում են իրավիճակը: Մեր պատմության մեջ, ցավոք, այդպիսի իրավիճակներ բազմակի են եղել ու հաճախակի, երբ հասարակությունը չի պատկերացրել, թե ո՛ր կողմի վրա պիտի նետվի` ֆիզիկական գոյության խնդի՞ր պիտի լուծի, թե՞ հոգևոր առաջընթացի մասին մտածի: Ժամանակներ կան, երբ «Ի՞նչ եք գրում հիմա» հարցը տեղին չէ, որովհետև ի՞նչ գրելու մասին է խոսքը, երբ մի կյանք փրկելն ավելի կարևոր է, քան մի կտոր գիրքը: Եթե կա մեկ երեխա, որն այսօր կիսաքաղց է, ապա մեղավոր ենք բոլորս. պետք է եղել խոսել` լռել ենք, պետք է եղել արագ գործել` դանդաղել ենք, պետք է եղել ապտակել մեկին` քաղաքավարություն ենք խաղացել: Քանի դեռ կա քաղցած երեխա, այլ անելիք չպիտի լինի, քան այդ երեխայի խնդիրը լուծելն է:
— Վերջերս մեկ խնդիր, կարծես, լուծվեց, երբ «Երկիր ծիրանի» կուսակցության անդամները ավագանու նիստում ստիպեցին իշխող կուսակցության ավագանու անդամներին ու քաղաքապետին շնչել այն գարշահոտը, որն Աստծո ամեն օր շնչում են Նուբարաշենի բնակիչները: Հենց գարշահոտն առան, խնդրի լուծման քայլեր ձեռնարկվեցին: Մինչ այդ բազում դիմումներ են գրվել, բազում անդրադարձնել են եղել, բայց մինչև գարշահոտը քթները չընկավ, մինչև սկանդալ ու բռնության տեսարաններ չեղան, տեղաշարժ չեղավ: Քաղցից մահացող երեխաների պարագայում ի՞նչ պետք է անել` նկարները հրապարակենք, այդ երեխաներին տանենք նրանց առանձնասենյակներ, փող հավաքենք, որբանոցներ հիմնենք… Ի վերջո, 1915 թիվը չէ:
— Այն մտայնությունը, որ այսօր 1915 թիվը չէ, մեր տունը քանդում է: Այսօր 1915 թիվն է: Գուցեև ավելի վատ թիվ է: Ընդամենը մենք մեզ երևակայում ենք, թե ապրում ենք 21-րդ դարում, և այդպիսի խնդիրներ չպիտի լինեն: Նույն կերպ 1915-ին մարդիկ մտածում էին, թե իրենք 20-րդ դարում են, և չեն կարող մասսայական կոտորածներ լինել, քաղաքակիրթ աշխարհը թույլ չի տա, որ Ցեղասպանություն լինի: Պետք չէ նայել օրացույցին, թե ժամանակի որ կտրվածքում ենք ապրում: Պետք է դիմել թույլատրելի և նույնիսկ անթույլատրելի քայլերի: «Մենք այս հարցը կլուծենք օրենքի շրջանակներում,Սահմանադրությանը համապատասխան»` սա իմ ամենաչսիրած արտահայտություններից է: Ի՞նչ օրենք, ի՞նչ Սահմանադրություն: Եթե մի տարածքում քաղցից երեխաներ են մահանում, ուրեմն այդտեղ օրենքն ու Սահմանադրությունը պարտվել են: Դուք ճիշտ նկատեցիք` հենց գարշահոտությունն առան, քայլեր ձեռնարկվեցին: Խնդիր լուծվեց, և արդեն կարևոր չէ, թե ինչպես: Նպատակը միշտ չէ, որ արդարացնում է միջոցները: Բայց ամբողջ հարցն այն է, որ ուրիշ միջոց չեն թողել:
— Գիտեի՞ք, որ Տարոն Մարգարյանն ամենաշատ ձայները ստացել է Նուբարաշենում:
Դե, ուրեմն, թող նուբարաշենցիները մտածեն:
— Բայց կմտածե՞ն:
— Եթե նոր գարշահոտություններ են ուզում, կարող են և չմտածել: 100 տարով ետ գնանք: 1918 թվականին` հայ-վրացական պատերազմի ժամանակ, երբ վրացիները հայկական գյուղեր էին գրավել, հայկական զորքը, որ գնացել էր ազատագրելու հայկական բնակավայրերը, գյուղացիներից օգնություն էր խնդրում թշնամուն գյուղերից հանելու համար: Ժամանակակիցը պատմում է, որ հերթական գյուղն ազատագրելուց հետո գյուղացիները հրաժարվում էին պայքարել հարևան գյուղի համար: Համարում էին, որ մյուս գյուղերի ճակատագիրն իրենց չի վերաբերում: Ցավոք, այդ մտայնությունը նաև այսօր է պահպանվել: Եվ եթե նուբարաշենցին համարում է, թե իր խնդիրը լուծվեց, չարաչար սխալվում է:
— Իսկ այն, որ նուբարաշենցին, մայրաքաղաքի մյուս վարչական շրջանների բնակիչները, գարշահոտության միջով անցնելով, քաղաքային տրանսպորտի մեջ ճզմվելով, գնացել և ընտրել են գործող քաղաքապետին, այստեղ Ձեր` որպես գրողի անելիքի պակասը, թերացումը չե՞ք տեսնում:
— Բացարձակ չեմ տեսնում: Գրողի, առհասարակ, մտավորականի դերն ու գործառույթն ուռճացվում է: Ավելին է պահանջվում, քան նրանք ընդունակ են անելու: Մտավորականի զենքը խոսքն է: Բայց մտավորականն էլ հասնում է մի կետի, երբ հասկանում է, որ խոսքն այլևս ավարտվել է: Խոսքի գործիքն էլ չի աշխատում: Ու այդ նույն մտավորականը գնում միանում է որևէ ցուցարարի, ընդվզող խմբի: Ուրիշ ի՞նչ կարող է անել: Այդ մտավորականն էլ ունի այն նույն կենցաղային, քաղաքական ու հոգևոր խնդիրները, ինչ մյուսները:
Պահանջել մտավորականից քաղաքական ակտ` տեղին չէ: Մտավորականը կարող է կանգնել ընդվզող քաղաքացու կողքին, վանկարկել այն, ինչ մյուսները, կարող է իր հերթին կոմպրոմիսի չգնալ իշխանության որևէ գործարքի հետ` որպես սովորական քաղաքացի` այն նույն հնարավորություններով ու խնդիրներով, ինչ մյուսներն ունեն:
Դուք քաղցած երեխաների, այդ փաստը բարձրաձայնելու, իշխանություններին փաստի առաջ կանգնեցնելու մասին եք ասում: Ցանկացած մեկը, որ մարդկային հույզեր ունի, որ ընտանիքից է դուրս եկել, գիտի` ինչ է երեխան, ինչ է երեխայի լացը, ինչ է քաղցից թուլացած երեխայի անգամ լացելու անզորությունը, նրան այդ ամենը բացատրել պետք չէ: Կարծում եք` իշխանությունը չգիտի՞, որ երկրում քաղցից երեխաներ են մահանում: Եվ ի՞նչ կարող եմ անել ես, բացի այն, որ համացանցում կարդալով որևէ երեխայի այս կամ այն պետքի մասին, ինչը տալու հնարավորությունն ունեմ, վերցնեմ ու սուսուփուս հասցնեմ այդ երեխային:
Պետք է հստակեցնենք, թե ով է մտավորականը և ինչ կարելի է նրանից ակնկալել: Ինքս մի բանաձև գիտեմ`եթե ամեն մարդ իր տեղում իր գործը լավ է անում` վերջ, երկիրը փրկված է: Ուրիշ ոչինչ պետք չի անել նորմալ երկիր ունենալու համար: Հնարավոր չէ հայրենասիրություն, մարդկայնություն, ազնվություն սերմանել. մարդու մեջ դրանք կա՛մ կան, կա՛մ` ոչ:
— Իսկ հնարավո՞ր է սեր սերմանել գրքի, ընթերցանության հանդեպ: Փետրվարի 19-ը` Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան օրը, որպես գիրք նվիրելու օր նշելու որոշումը նկատի ունեմ:
— Սեր` չէ, բայց հետաքրքրություն` հնարավոր է: Դա ես չեմ ասում, վիճակագրությունն է ասում: Նախ` հետաքրքրությունը պիտի լինի, որ հետո արթնանա սերը: Իհարկե, ցուցամոլ հետաքրքրություն էլ կա, բայց ոչինչ, թող դա էլ լինի: Այդտեղ վտանգ չկա:
— Գիրք նվիրելու օրվան ընդառաջ` «Անտարես» հրատարակչության նախաձեռնած ակցիայի շրջանակներում բավական տարածվեց Ձեր գիրքը` «Սուլամիթա. Սևակի մեծ սերը» հատորները: Իհարկե, միշտ հետաքրքիր է կարդալ ուրիշի նամակները, մանավանդ, սիրային բովանդակությամբ: Դուք ինչպե՞ս գտաք այդ նամակները:
Իրականում, դա այնքան էլ դժվար չէր: Երբ ես արդեն ունեի այդ նամակները, հասկացա, որ ինձնից առաջ ոչ ոք չէր էլ որոնել: Ընդամենը չէին որոնել: Եթե որոնեին, գուցե ավելին գտնեին, քան ինձ հաջողեց: Վստահ եմ, որ այդպես է: Արդեն 14 տարի է անցել այդ գրքի առաջին հրատարակությունից: Գիրքը կարողացել է իր համար ճանապարհ հարթել: Թող գնա այնտեղ, ուր պիտի հասնի:
— Սուլամիթան ո՞ղջ է:
— Այո՛:
— Նա ստացե՞լ է այդ գրքից:
— Ստացել է:
— Եվ ի՞նչ է ասել:
— Այնպես չէ, որ միանշանակ գոհ էր: Նամակ գրեց ինձ, որտեղ գրքի մասին հետևյալն էր ասում` «Այնտեղ լավն ավելի շատ է, քան վատը»: Իր ձևակերպումն այս էր: Եվ դա բնական է, որովհետև դա իր կյանքն է, իսկ ես ընդամենը պատմողն եմ: Ինչպես էլ պատմեմ, իր համար կիսատ մի բան մնալու է: Եթե Դուք իմ կյանքը փորձեք պատմել` անգամ լավագույն նկատառումներով ու նպատակներով, հաստատ, ինձ գոհացնել հնարավոր չէ: Բաներ կան, որ շատ անձնական են, շատ քոնն են, ու որևէ մեկը չի կարող դա գաղտնազերծել կամ ներկայացնել այնպես, ինչպես դու ես զգացել, դու ես ապրել:
Հարցազրույցը` Մարինա Բաղդագյուլյանի
MediaLab.am

3cc2aff7-7768-1000x708-100-scale

 

ԱՄԵՆՔԻՆՆ ԱՆՎՆԱՍ

4 Մրտ

Գարնան վերջին կանաչ տերևների միջից մայիսյան բալի հյութալի կարմրության ծիկրակումի գայթակղությանը ոչ ոք դիմանալ չէր կարող: Ու մենք` գյուղի տղաներով, գիշերները գնում էինք բալի գողության: Գրպան ու ծոց լցնում էինք քաղցրությամբ ու ծառերից ցած էինք իջնում անուղղելի ավազակների հանդուգն հրճվանքով:
Բալի համար մեզ ոչ ոք չէր պատժում: Պատժում էին, եթե պոկելիս ճյուղ էինք կոտրում կամ վնասում: Մենք գող չէինք: Մենք բալ սիրող երեխա էինք: Բալն ամենքինն էր, բայց ճյուղն ամենքինն էր անվնաս:

Հովիկ Չարխչյան

vishnya-shokoladnica-690x250

ԻՄ ԵՐԵՎԱՆԸ

3 Մրտ

Հիշելով անցած Երևանը:

ԹԱՑ ՔԱՐԻ ՀԱՎԱՏԸ

3 Փտր

Տարեց մարդ է Արարատը: Անհանգիստ մարդ է: Ամեն անգամ մի բան գտնում է զարմացնելու համար: Հիմա էլ մի հին գիրք է բերել: Տիտղոսաթերթին գրված է. «Սատու Սանտար Սինկհ, իմ կյանքն ու վկայությունները»: Տպագրվել է 1926 թվականին Մարսելում, տեղի հայ ավետարանականների կողմից: Կրոնական բովանդակությամբ այդ գրքում խոսվում է քրիստոնեություն դավանած մի հնդիկ մեծահարուստի մասին, որ եղել է նաև Հայաստանում: «Խոր Վիրապում է եղել, ոգիները օգնել են բուժել կոտրված ոտքը,- պատմում է Արարատը, հետո հավելում է. «Այստեղ մի հետաքրքիր տող կա: Հայերի հավատքի մասին ասվում է, որ այն նման է ջրի մեջ ընկած քարի. դրսից թաց է, բայց եթե քարը կոտրես՝ ներսում չոր է»:

Հովիկ Չարխչյան

800px-Gregory_theIlluminator_Cell_Khor_Virap2

ԻՄ ԵՐԳԸ ԲՈՒՐՈՒՄ Է

3 Փտր

Երգեր կան, որոնք երբեք չես սիրելու: Գուցե և լավ երգեր, բայց դրանք քոնը չեն: Կհնչեն-կանցնեն ու ոչինչ չի մնա՝ ոչ թրթիռ, ոչ մեղեդու պատառիկ: Կլինի ձայնը ու հետո լռությունը: Ուրիշ ոչինչ: Կան երգեր էլ, որոնք արթնություն են բերում: Զվարթ ու տխուր, հարազատ ու քնքուշ: Կարևոր չէ: Նստած ես դու ինչ-որ տեղ կամ սպասում ես ինչ-որ մեկին և հանկարծ լսում ես երգը: Վազվզող աչքերդ կանգ են առնում, շունչդ պահում ես, որ երգը չխրտնի: Թաքուն նայում ես այնտեղ, որտեղից նա եկավ, հայացքդ սրում ես ու հանկարծ աշխարհը դառնում է ուրիշ, երգի պես թեթև, անմարմին: Դու էլ առաջվանը չես: Դու այնպիսին ես, ինչպես երգն է ուզում, որ լինես:
Բայց հազար-հազար հին ու նոր երգերի մեջ լինում է մեկը՝ քո երգը: Դու գտնում ես նրան հետո, երբ արդեն կրծքիդ տակ ջերմությունն է ապրում հիշողության տեսքով, երբ օրը անուն ունի, երբ ամեն անգամ քաղցր է վերապրումն ու սփոփանք է նրա մեջ թաթախվելը: Այնժամ դու հիշում ես երգը: Նա եղել էր այնտեղ, քո երազի պահին, նա երգել էր քո տաք գիշերների մեջ, նա բառեր էր տվել քո հույզերին՝ մնալով երգ:
Եվ կանցնի ժամանակը ու մի օր, բոլորովին պատահաբար ինչ-որ մեկը քեզ կհարցնի.
— Դու նկատե՞լ ես, որ այդ երգն իր բույրն ունի…
Ու դու կասես՝ ունի: Կասես՝ գիտեմ, որովհետև դա հենց այդպես է: Իմ երգը բուրում է…

Հովիկ Չարխչյան

تقسیمات-صوتی-صدای-انسان-600x330

ՍԽԱԼՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

6 Հնվ

Երբ Եղիշե Չարենցը գրեց իր «Երկիր Նայիրի» վեպը, «Մուրճ» հանդեսն այդ առիթով մի գրախոսական տպագրեց, որտեղ ասվում էր. «Երկիր Նայիրին» մի վիպանման պոեմ է, որը կարելի է գրել տրամվայի մեջ կամ «Կաֆե Նայիրիում» նարդի խաղալիս: Անչափ ձգձգվում է, կրթություններով լի, թեև գրված է Ա. Բելու ու Գոգոլի նմանությամբ ու նրանց անմիջական ազդեցության տակ, բայց… դժբախտաբար, նրանց երգիծանքն ու խորաթափանցությունը, նրանց գունագեղությունն ու թափը չունի»…
Ամերիկացի հանրահայտ երգիչ Էլվիս Փրեսլիին լսելուց հետո երաժշտական քննադատ Ջեկ Հոուլդը 1956 թվականին գրեց. «Պարոն Փրեսլիի մոտ բացակայում է երգեցողության ընդունակության որևէ տարբերություն: Նրա մասնագիտացումը` ռիթմիկ երգեցողությունը նա կատարում է անհասկանալի ոռնոցի օգնությամբ: Նրա վոկալը, եթե դա կարելի է այդպես անվանել, կազմված է կարծրատիպային տարբերակներից: Նրան լսելը աներևակայելի ձանձրույթ է»…
Հետախոսի գյուտից առաջ «Բոստոն Փոստ» թերթը մի խմբագրական հոդված հրապարակեց, որտեղ ասվում էր. «Լավ տեղեկացված մարդիկ հասկանում են, որ ձայնը հնարավոր չէ հաղորդել լարերի միջոցով, իսկ այնտեղ, որտեղ նման բան հնարավոր է, դա չի կարող ունենալ ոչ մի գործնական նշանակություն»…
Եվ այսպես շարունակ… Որովհետև մարդիկ կարծիք հայտնելու իրավունք ունեն, իսկ սխալ կարծիքի համար չեն պատժում: Այլ բան է, որ նրանցից գրեթե ոչ ոք հետագայում ոչ կհիշի, ոչ էլ կխոստովանի, որ ինքը սխալվում էր:

Հովիկ Չարխչյան

a7c7e20ef55b9c6f68541bcec8a4cfb6_M

%d bloggers like this: