Tag Archives: ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

23 Փտր

Սիրային հարաբերություններում շատ կարևոր է հաշվի առնել, որ միակ անխորտակելի զրահը, միակ հեռահար հրանոթը, միակ ականը, որը չես շրջանցի, և ավելին, օ սարսափ, միակ ռումբը, որը չի կարելի նետել ուրիշների գլխին, քանզի նրա պայթյունը միայն կերկարաձգի ահավոր կռիվը, դա անտարբերությունն է:690x940_1_41ab075b391b1295e20b65490bdbb9ed@999x1362_0xd42ee42d_15418675621411561531

ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

5 Մրտ

Սերն ինձ ոչ միայն լիովին շոշափելի ֆիզիկական բավականություն է պատճառել: Մտածելով նրա մասին, ես ճաշակել եմ մի տեսակ ինտելեկտուալ բավականություն: «Սիրով զբաղվել» արտահայտության մեջ կա դրա առանձնահատուկ, զուտ բառային հմայքը, ինչը զրկում է նրան իմաստից: Ինձ գերում է «զբաղվել» նյութական, կոնկրետ բառի  համադրությունը «սիրել» բառի պոետական աբստակցիայի հետ:

Սերը ամենահաճելի, ամեաիրական և ամենաճշմարիտ բանն է աշխարհում: Եվ կարևոր չէ, թե ինչ գին կվճարես նրա համար:

«Բարև, թախիծ» գրքից6704525-un-jour-un-destin-francoise-sagan-la-fureur-de-vivre

ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

9 Հնս

Արտաքին հանգստության համար ներքին ունայնություն է պետք…

Կգտնվի՞ ողջ աշխարհում ավելի միայնակ արարած, քան մարդը, ով որոշել է ապրել ուրախ, երջանիկ, բարեհամբույր ցինիզմով, մարդ, որը նման որոշման է հանգել ամենաբնական ճանապարհով` բնազդաբար, և հանկարծ մնում է դատարկ ձեռքերով:

Իսկ եթե կուզեք` ժամանակ առ ժամանակ մարդկանց չէր խանգարի միայնակ լինել: Դա իր հմայքն ունի: Երբեմն պատահում է, որ մարդը բացարձակապես երջանիկ է միայնակ, ինքն իր հետ: Այդպիսի րոպեների հիշողությունները դժվար պահերին փրկում են հուսահատությունից: Դուք արդեն գիտեք, որ ընդունակ եք երջանիկ լինել միայնակ ու առանց որևէ էական պատճառի: Դուք գիտեք, որ դա հնարավոր է: Ու եթե մարդը դժբախտ է մեկ ուրիշի պատճառով, անհուսորեն, համարյա օրգանապես կախված է նրանից, նման հիշողությունները վերադարձնում են վստահությունը: Ինքնավստահությունն ինքդ քեզ հետ մեղսակցության արբեցնող զգացումն է:

Ավելի լավ է ունենալ հիմնավոր պատճառ դժբախտության համար, քան աննշան` երջանկության համար:

45372556_Francoise_Sagan

ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

25 Սպտ

ՄԻ ԵՐԵԿՈ

«Եթե ուզում ես որոշ բաներ մոռանալ, պետք է անպայման մտածես ուրիշ բաների մասին»,- բարձրաձայն ասաց կինը և կանգ առավ սենյակի մեջտեղում՝ մեղմ ժպիտը դեմքին: Նրա գլխում ժամանակը սպանելու երեք ծրագիր էր պտտվում՝ զանգել Սիմոնին և միասին գնալ որևէ տեղ, երեք քնաբեր հաբ կուլ տալ և քնել մինչև առավոտ (այս վճիռը, սակայն, ժամանակի տհաճ կորուստ էր թվում), կամ էլ փորձել որևէ գիրք կարդալ: Սակայն գիրքը, որքան էլ հետաքրքիր լիներ, ձեռքից կսահեր ու կընկներ գետնին կամ, ավելի ճիշտ (և նա պարզորոշ կերպով իրեն պատկերացնում է այդ դիրքում), նա գիրքը կդներ սավանի վրա և, անկողնում նստած, կփակեր աչքերը, դեղնագույն լույսը կհոսեր կոպերի ու տագնապի այս զգացումի միջով, որը երբեք չէր լքում նրան և կամ լքում էր միայն որոշակի պահերի՝ հաղթանակի, ուրախության պահերին, երբ նա ինքն իրեն ասում էր, երբ նա ինքն իրեն «խոստովանում էր», որ երբեք չի սիրել Մարկին և որ Մարկի հեռանալը այնքան էլ էական չէր: Ոչ, գիրք կարդալու մտքից պետք էր հրաժարվել անմիջապես, նա ինքն իր աչքից ընկնում էր, երբ զբաղված էր ընթերցանությամբ և ինքն իրեն հանդուրժում էր լոկ այն ժամանակ, երբ ընկնում էր մոռացության գիրկը: Իհարկե, «ուրիշների» հետ միասին:
Զանգահարել Սիմոնին: Եվ զանգերը գնում էին հեռախոսալարի միջով, իսկ այդ ընթացքում լսափողը նրա կամքով այտի վրայից սահում- բարձրանում էր ականջին, սև ու թաց եբենոսի մեջ, որը նույնիսկ զզվելի էր ինչ- որ չափով, կորչում ու կրկին լսվում էին ականջ ծակող հնչյունները, երբ եբենոսը հեռանում կամ հպվում էր մաշկին: «Այս պահը ֆիլմում հուզիչ պահ կլիներ՝ իր սիրեցյալի հետ խոսելուց առաջ կինը հղկում- փափկեցնում է ձայնը…»: Սիմոնի ձայնը առույգ էր, Սիմոնի ձայնը՝ միշտ առույգ ու թարմ: Նա եզրակացրեց, որ զանգել էր ուշ ժամի:
— Ես եմ,- ասաց նա:
— Ինչպե՞ս ես,- ասաց Սիմոնը:- Ոչ, եթե դու զանգում ես այս ժամին, ուրեմն տրամադրությունդ տեղը չէ:
— Ես ինձ վատ չեմ զգում,- ասաց նա: Այդ մարդու քնքուշ ձայնից աչքերն արցունքոտվեցին:- Ես ինձ վատ չեմ զգում, սակայն կուզենայի դուրս գալ ու մի բաժակ բան խմել որևէ տեղ: Դու անկողնո՞ւմ էիր:
-Ոչ,- ասաց Սիմոնը,- և բացի այդ, ես նույնպես ծարավ եմ: Տասը րոպեից կլինեմ քեզ մոտ:
Երբ նա կախեց լսափողը և հայելու մեջ տեսավ իր աղավաղված դեմքը, իսկույն ևեթ ուժասպառ եղավ, դեռևս դուրս չեկած՝ հոգնեց դուրս գալու մտքից, ողջ էությունը լցվեց այս սենյակում մեն-մենակ մնալու ցանկությամբ, Մարկի բացակա ներկայությամբ, այն ամենով, ինչը հավանաբար պետք էր տառապանք անվանել: Ու սնել այդ տառապանքը ու նվիրվել այդ տառապանքին: Նրան հաջողվում էր ատելությամբ լցվել ինքնապահպանման այդ բնազդի հանդեպ, որն արդեն մեկ ամիս է, ինչ կամաց- կամաց այլանդակում, ասես խրտվիլակ էր դարձնում իրեն: Եվ ինչու՞ չփորձել գոնե մի քիչ տանջվել՝ խուսափելու, ամեն ինչից շարունակ խուսափելու փոխարեն: Պարզապես անիմաստ էր այդպես ապրելը, անիմաստ էր այդ դժբախտ վիճակում մնալը, ինչպես անիմաստ էր երջանիկ լինելու համար ջանքեր գործադրելը, անիմաստ էր մնացած ամեն ինչը՝ կյանքը, Սիմոնը, այս ծխախոտը, որ նա ճզմեց մոխրամանի մեջ՝ մեկ անգամ ևս այտերին կարմրաներկ քսելուց հետո:
Լսվեց դռան զանգի ձայնը: Սիմոնն էր: Երբ իջնում էին աստիճաններից՝ ուսի վրայով նա ժպտաց Սիմոնին, և սրա դեմքին մի շփոթված ժպիտ խաղաց: «Ճիշտ է,- մտածեց կինը,- Մարկից առաջ ես հանդիպում էի Սիմոնին, բայց հիմա ես մոռացել եմ, թե ինչն էր մեր բաժանման պատճառը»: Իսկապես, նա այդ շրջանից շատ բան չէր հիշում, որովհետև բոլոր հուշերը Մարկից այն կողմ չէին անցնում, փշուր-փշրվում էին՝ ասես դիպչելով Ժիրիկոյի ամրոցի պատերին: Օհ, բավ է մտածել Մարկի մասին: Նա այլևս Մարկին չէր սիրում, չէր ուզում, որ նա կրկին վերադառնա և հիմա, անկասկած, միմիայն իրեն էր խղճում, իրեն՝ ինչպիսին որ կա այս պահին՝ թմբլիկ, կոկիկ, ինքն իրենից գոհ, սավառնելով օտար ուղեծրում:
— Ես հոգնել եմ ինքս ինձնից,- մեքենայի մեջ ասաց նա:
— Դու միակ կինն ես,- ասաց Սիմոնը և նրա ձայնը փոխվեց ֆալցետի,- և մենք բոլորս էլ քեզ ենք սիրում:
— Գիտե՞ս ինչ,- ասաց կինը,- այդ ամենը շատ նման է Մաք-Օռլանի երգին:
Ես ուզում եմ, ես արդեն չգիտեմ,
Թե ինչ եմ ուզում,
Չլսել այսուհետ իմ ձայնը-
Ահա թե ինչ եմ ուզում…
— Իսկ իմ ձայնն ուզու՞մ ես լսել,- ասաց Սիմոնը:- Ես քեզ սիրում եմ, թանկագինս, ես քեզ սիրում եմ կրքոտ:
Նրանք երկուսով ծիծաղեցին: Իհարկե, ամեն ինչ ճիշտ էր ասված: Երբ կանգնեցին գիշերային գինետան առջև, Սիմոնը ձեռքը գցեց կնոջ ուսով, և նա մեքենաբար սեղմվեց Սիմոնին:
Նրանք պարեցին: Ջերմացնող, հրաշալի բան է երաժշտությունը: Կնոջ այտը հանգչում էր Սիմոնի ուսին, և նա լուռ էր: Նա տեսնում էր իր շուրջը պարող զույգերին, ծիծաղից այլափոխված կամ սպասումից լարված նրանց դեմքերը, նա տեսնում էր տղամարդկանց ձեռքերը, որոնք օղակել էին գրավիչ մարմինները՝ երաժշտության ռիթմին հանձնած կանանց իրանը: Ոչ մի բանի մասին նա չէր մտածում:
— Այս լռությունը…,- ասաց Սիմոնը,- Մարկի՞ն է վերաբերում:
Նա գլուխն օրորեց:
— Գիտե՞ս ինչ, Մարկի պատմությունը բոլորովին ուրիշ է: Ոչինչ պետք չէ չափազանցնել: Կյանքը անցնում է:
— Բարեբախտաբար,- ասաց Սիմոնը:- Կյանքն անցնում է, ես մնում եմ, դու մնում ես: Մենք պարում ենք:
— Մեր կյանքը պարելով էլ կանցնի-կգնա,- ասաց նա:- Մենք նման ենք այս մարդկանց, ովքեր միայն պարում են:
Լուսադեմին նրանք դուրս եկան մաքուր օդ շնչելու, դեմքները սառը ջրով թրջեցին, և Սիմոնի ավտոմեքենան նրանց տարավ Սիմոնի տուն: Նրանք ոչ մի բառ չփոխանակեցին, բայց հետո, երբ պառկեցին քնելու, նա համբուրեց Սիմոնի այտը, կուչ եկավ նրա ուսի մոտ, և Սիմոնը վառած մի ծխախոտ դրեց նրա շուրթերի արանքում:
Վարագույրներից այն կողմ մոտենում էր օրը, գետնին ընկած հագուստների վրա լույս էր շաղ տալիս, և նրա աչքերը առաջվա նման փակ էին:
— Գիտե՞ս,- անխռով ձայնով ասաց նա,- համենայն դեպս, կյանքը, այս ամենը ծիծաղելի են…
— Ի՞նչը,- ասաց Սիմոնը:
— Չգիտեմ:- Եվ նրա կողմը շուռ գալով՝ կինը քնեց կողքի վրա: Սիմոնը մի պահ մնաց անշարժ, հետո հանգցրեց իրենց երկուսի ծխախոտները և ինքն էլ քնեց:

Թարգմ. Սամվել Գասպարյան

ՖՐԱՆՍՈՒԱԶ ՍԱԳԱՆ

31 Հկտ

… Ես հորինելու աստվածային պահերին ինձ զգում եմ բառերի թագուհի: Դա մի անսովոր զգացում է, ասես գտնվում ես դրախտում: Ես սիրում եմ հիմարություններ անել` խմել, զբոսնել, արագ երթևեկել: Պաշտում եմ ոչինչ չանելը, մնալ անկողնում ու նայել ամպերին, ինչպես ասում էր Բոդլերը, դետեկտիվ կարդալ կամ հանդիպել բարեկամներին: Սակայն հենց ծուլության և ոչինչ չանելու մեջ է, որ ծնվում են նոր ստեղծագործություններս… Եթե Ճապոնիայում իմ անունով ակումբներ կան և այնտեղ ինձ ծաղիկներով ու նվագախմբերով են դիմավորում, ապա Ֆրանսիայում ես ասես հանցագործ լինեմ: Երբեք չեմ ժխտել, որ թմրադեղեր ընդունում եմ: Ես չափահաս մարդ եմ և ունեմ ինձ իրավունքը, եթե ես դա ցանկանում եմ… Ափսոսում եմ, որ կյանքս ավելի հանդարտ ու ներդաշնակ չեղավ: Երբեմն իմ երազներում ինձ տեսնում եմ լողափին անհոգ պառկած: Ինձ վերաբերում է հետմահու փառքին և պանթեոնում իմ տեղին, ապա ես թքած ունեմ դրանց վրա…
Ես նայում էի մահվան աչքերին, որը իմ առջև հայտնվել էր մի սև ակնոցի տեսքով: Դրանից հետո ինձ համար մահը կորցրեց ամեն մի հետաքրքրություն: Ես հավատացնում եմ, որ այնտեղ` կեցության այն կողմում, ոչինչ չկա…

%d bloggers like this: