Tag Archives: ՕՍԿԱՐ ՈՒԱԼԴ

ՕՍԿԱՐ ՈՒԱԼԴ

8 Հնս

Տղամարդիկ ամուսանանում են հոգնությունից, կանայք` հետաքրքրասիրությունից: Թե մեկին և թե մյուսին ամուսնությունը բերում է հիասթափություն: Սիրահարվածությունը սկսվում է նրանից, երբ տղամարդը խաբում է ինքն իրեն, և վերջանում է նրանով, որ նա խաբում է մեկ ուրիշին: Այս դեպքում գայթակղությունից խուսափելու միակ ճանապարհը նրան տրվելն է: Ամուսնության գլխավոր վնասն այն է, որ այն դուրս է բերում մարդու միջից եսասիրությունը: Իսկ ոչ եսասեր մարդիկ անգույն են, նրանք կորցնում են իրենց անհատականությունը:

Կյանքում երկու իսկական ողբերգություն կա: Առաջինը` երբ չես ստանում այն, ինչ ուզում ես, երկրորդը` երբ ստանում ես:

600x350.fitandcrop

ՕՍԿԱՐ ՈՒԱԼԴ

26 Նյմ

Այս աշխարհը թատրոն է: Միայն թե խաղացանկը բանի նման չէ:
Կյանքի իմաստն ինքնադրսևորումն է: Ամբողջապես դրսևորել սեփական էությունը՝ ահա թե ինչի համար ենք ապրում: Իսկ մեր դարում մարդիկ սկսել են վախենալ իրենք իրենցից: Մեր մեծամասնությունը՝ դա մենք չենք: Մեր մտքերը ուրիշների դատողություններն են, մեր կյանքը՝ ընդօրինակում է, մեր կրքերը՝ մեջբերումներ: Բարու և չարի մասին հասկացությունները դարձել են հասու միայն նրանց համար, ովքեր զրկված են մյուս բոլոր հասկացություններից: Չկա ուրիշ մեղք, բացի հիմարությունից: Ու ամեն անգամ, երբ մարդը որևէ հիմարություն է թույլ տալիս, նա այդ բանն անում է ամենաազնիվ մտադրություններով:
Կյանքում հնարավոր է միայն երկու ողբերգություն. առաջինը՝ չստանալ այն, ինչ երազում ես, երկրորդը՝ ստանալ: Երբ աստվածներն ուզում են մեզ պատժել, նրանք ականջ են դնում մեր աղոթքներին: Մինչդեռ աղոթքը պիտի անպատասխան մնա, այլապես այն կդադարի աղոթք լինել և կվերածվի նամակագրության: Սրբերի ու մեղսավորների միակ տարբերությունն այն է, որ սուրբն անցյալ ունի, իսկ մեղավորը՝ ապագա: Մեղք գործելով մարդն ազատվում է մեղքի հակումից, քանզի իրագործումը ուղին է դեպի մաքրագործում:

ՕՍԿԱՐ ՈՒԱԼԴ

16 Փտր

ԱՐՁԱՆԱԳՈՐԾԸ

Մի երեկո նրա հոգում պահանջ զգացվեց քանդակելու մի նոր արձան: Այդ արձանը պիտի կոչվեր «Երջանկություն, որ միայն մի ակնթարթ է տևում»:
Ու բրոնզ գտնելու համար նա գնաց աշխարհի զանազան կողմերը, որովհետև միայն բրոնզի միջոցով էր կարողանում երևան հանել իր հոգու ու մտքի ստեղծագործությունները:
Բայց ոչ մի տեղ չգտավ փնտրածը: Ամբողջ աշխարհում բրոնզ չկար:
Այդ ժամանակ նա հիշեց «Հավիտյան ապրող Վիշտ» արձանը, որն իր սեփական ձեռքերով էր արարել: Այդ արձանը նա կանգնեցրել էր իր սիրելի կնոջ դամբարանի վրա, որին նա այնքան էր սիրում, որ աշխարհում ամեն բանից թանկ էր: «Հավիտյան ապրող Վիշտ» արձանը նա քանդակել էր որպես նշանակ մարդկային չթառամող սիրո, որի կորուստը բերում է հավիտենական վիշտ ու թախիծ:
Արևի տակ նա շատ թափառեց, շատ որոնեց, բայց… իր արձանից զատ չգտավ ուրիշ բրոնզ:
Ու վերցնելով արձանը, հալեց մեծ վառարանի կրակի մեջ: «Հավիտյան ապրող Վիշտ» արձանի հալվածքից քանդակեց մի նորը և կոչեց`
— Երջանկություն, որ միայն մի ակնթարթ է տևում…

%d bloggers like this: