Tag Archives: փող

ԳՐՊԱՆԻ ՓՈՂ

12 Հլս

Մի հին ծանոթ կա: Երևի 2 տարի առաջ էր, գործի բերումով սրա մոտ գնացի: Իր աշխատասենյակում ինձ ընդունեց Հարուն ալ Ռաշիդ թագավորի կեցվածքով և Ավիցենայի լրջախոհությունը դեմքին: Խոսեցինք դեսից-դենից, հարցրեց՝ ոնց ես ապրում: Ասացի. «Բոլորի պես»: Մեկ էլ սա, թե՝ «Բա լա՞վ չէր լինի, որ հիմա գրպանումդ մի 10 հազար դոլար լիներ (իր գրպանում կար), հանգիստ քաղաք դուրս գայիր, քեզ համար կյանքը վայելեիր»: Ես էլ իբր կատակի տալով ասացի՝ ես հիմա էլ եմ քաղաք դուրս գալիս ու կյանքն էլ լիուլի վայելում եմ:
Ինչու՞ սա հիշեցի: Օրերս իմացա, որ մեր սիրելի Ավիցենան հնար է ման գալիս երկրից մի կերպ ճողոպրելու համար: Ու հիմա դարդ եմ անում՝ տեսնես գոնե էն 10 հազարը պահե՞լ է, որ օտար երկրում խեղճացած չապրի: Ոնց որ թե իր գրպանի եղածը քչություն արեց մեր երկրում կյանք վայելելու համար:

Հ. Չ.1330534192_money_karman

ՈՉ ՓՈՂ ԿԱ, ՈՉ ՀԱՎԱՏ

29 Հկտ

Երբ մեծ լեզվաբան Հրաչյա Աճառյանին վտարեցին համալսարանից իբրև երդվյալ հակամարքսիստ, նա ապրում էր ծայրահեղ թշվառության մեջ: Այդ օրերի հետ կապված մի այսպիսի պատմություն կա: Կուլտուրայի պատմության ինստիտուտի տնօրեն Հակոբ Զորյանը նրան նամակ է գրում. «Սիրելի պրոֆ. Աճառյան, խնդրում եմ 10 ռուբլի ուղարկեք, որ ձեզ համար մեր փակ խանութից երկու ֆունտ յուղ և երկու ֆունտ շաքար ուղարկենք»:
Աճառյանը նրան պատասխանում է. «Հակոբ, սիրելիս, որովհետև չեմ հավատում, որ այս պայմաններում 10 ռուբլու դիմաց այդքան շատ բարիք կարող եմ ստանալ, ուստի չեմ ուղարկում: Ի դեպ, այդ 10 ռուբլին էլ չունեմ»:10516663_246774288865017_182936904961251421_n

ՍԵՐԳԵՅ ԴՈՎԼԱԹՈՎ

30 Նյմ

Ընդհանրապես ես կարծում եմ, որ աղքատությունն ու հարստությունը բնատուր որակներ են: Ճիշտ այնպես, ինչպես, օրինակ, մազերի գույնը կամ երաժշտական լսողությունը: Մեկը ծնվում է աղքատ, մյուսը` հարուստ: Եվ փողն այստեղ փաստացիորեն ոչ մի կապ չունի: Կարելի է աղքատ լինել փողով և լինել արքայազն` առանց կոպեկի:

Ցավոք, մեր կյանքը գրվում է առանց սևագրության: Այն չի կարելի խմբագրել, ընդգծել առանձին տողեր: Վրիպակների ուղղումն անհնար է լինելու:dovlatserg

ԱԼԲԵՐՏՈ ՄՈՐԱՎԻԱ

8 Նյմ

Ժամանակակից աշխարհը կառուցված է այնպես, որ ոչ ոք չի կարող զբաղվել նրանով, ինչ ինքն է ցանկանում, այլ ընդհակառակն, պիտի անի այն, ինչին ձգտում են ուրիշները: Մշտապես բոլորը մատնացույց են անում փողը. դրանից է կախված և այն, ինչ մենք անում ենք, և այն, ինչ մեզնից ներկայացնում ենք, ինչ ուզում ենք լինել, մեր աշխատանքը, մեր ամենաբաղձալի երազները, նույնիսկ հարաբերությունները նրանց հետ, որոնց մենք սիրում ենք:
Մենք բոլորս նման ենք իրար: Նպատակին տանող հազարավոր միջոցներից միշտ բնազդաբար ընտրում ենք ամենավատը:moravia653 2

ՌՈԲԵՐՏ ԼՈՒԻՍ ՍԹԻՎԵՆՍՈՆ

18 Հլս

Թող անիծված լինի այս կյանքը, որտեղ մարդը նույնիսկ մեռնել չի կարող առանց փողի:

Կյանքն ավելին չէ, քան մի բեմ, որտեղ արտոնված է հիմարությամբ զբաղվել այնքան ժամանակ, քանի դեռ մեզ դուր է գալիս այդ դերը: Մարդկային գոյությունն, ըստ էության, այնքան չնչին բան է` համեմատած նրա արարքների հետ: Ազնվորեն եմ ասում, որ ես կնախնտրեի տեսնել հմտորեն չարիք գործող մարդու, քան նրան, ով ջանում է անվարժ կերպով ու խարխափանքով բարիք գործել…

Չափազանց զարգացած երևակայությամբ մարդը չի կարող լինել բարոյական: Նա միշտ խցկվում է թույլատրելիի սահմաններից այն կողմ և դիտարկում է կյանքը տարբեր տեսանկյուններից, տեսնում է նրան տարատեսակ, երբեմն տատանվող լույսի ներքո և չի կարող բավարարվել ու հաշտվել իր համար ատելի պահանջների և որոշումների հետ:

R-L-Stevenson-008

Փող, զենք և դժգոհություն

17 Փտր

Ժողովրդական իմաստությունը մեզ թելադրում է չհաշվել նվեր տված ձիու ատամները: Ընդհակառակը, բարեկիրթները նույնիսկ շնորհակալ են լինում ընծայի համար, քանի որ նվիրատուն ամենևին էլ պարտավոր կամ հարկադրված չէր ինչ-որ բան հանձնել անհատույց: Սակայն քաղաքականությունը կարծես թե ընդհանուր ոչինչ չունի լավ դաստիարակության հետ, և այստեղ ոչ միայն ատամներն են հաշվում, այլև հաշվելու ենթակա ամեն բան: Ընդ որում, դա արվում է ոչ այնքան մաթեմատիկական կանոնների պահպանման, որքան այդ կանոնները սեփական մտադրություններին ծառայեցնելու նպատակով:
Հենց այսպիսի կողմնորոշում ուներ ԱՄՆ Կոնգրեսը, երբ օրերս քննարկման դրեց 2011 ֆինանսական տարվա ֆինանսավորումների հարցը, իսկ երկրի նախագահ Բարաք Օբաման իր հերթին օրենսդիրներին ներկայացրեց առաջարկներ 2012թ. բյուջեի վերաբերյալ: Ահա այդ ժամանակ էլ նա այլ երկրների շարքում հիշատակեց նաև Հայաստանի անունը` տեղեկացնելով, որ Միացյալ Նահանգները պատրաստվում է 40 միլիոն դոլարի չափով օգնություն տրամադրել մեր երկրին: Նախատեսված գումարը ճիշտ այնքան է, որքան այս տարի, ու կարծես թե ամենևին էլ քիչ չէ: Թվում էր, շնորհակալությունից բացի հայկական կողմից այլ բան պետք չէր սպասել: Սակայն հաջորդ պահին պարզվելու էր, որ հնչեցված բառերի հեղեղում բացակայելու էր հատկապես այդ միակը` երախտիքի բառը:
Հայտնի բան է, որ մենք կդադարեինք ինքներս մեզ նման լինել, եթե անմիջապես եղածը չհամեմատեինք մեր հարևանների ստանալիք միջոցների հետ և ուշադրություն չդարձնեինք հարակից մանրամասներին: Եվ հենց այդ մանրամասների մեջ էլ գտնվեցին անհամապատասխանության այն «բացիլները», որոնք հարուցեցին դժգոհության վարակը: Ի՞նչ էր այս անգամ առաջարկում Օբաման մեր և դրկից երկրների համար: Նախ ասենք, որ ամերիկացիները եկող տարի պատրաստվում են դադարեցնել «Համաշխարհային առողջապահություն» և «Երեխաների փրկություն» ծրագրերի գծով Հայաստանին տրամադրվող օգնությունը: Դա նախկինում կազմել է տարեկան 400 հազար դոլար և, ինչ խոսք, ցավալի է, որ շարունակություն չի գտնելու: Բայց սրանց մասին որևէ տրտունջք, ափսոսանքի խոսք չհնչեց միայն ու միայն այն պատճառով, որ Ադրբեջանը նույնպես զրկվել էր հիշատակված երկու ծրագրերի օժանդակությունից:
Պայթյունի համար առիթը պիտի դառնար Օբամայի հաջորդ առաջարկը` կապված առանձին երկրներին տրամադրվելիք ռազմական օգնության հետ: Այս մասով ԱՄՆ նախագահն առաջարկեց Հայաստանին հատկացնել 3,45 մլն դոլար` արտաքին ռազմական ֆինանսական օգնության ու միջազգային ռազմական կրթության համար: Երբ հայերը դա համեմատեցին ադրբեջանցիներին տրամադրվելիք գումարների հետ, պարզվեց, որ մերը 450 հազարով քիչ է, քան Բաքվի բաժինը: Ու հենց այստեղ էր սկսվեց փոթորիկը:
Հայ դատի Վաշինգտոնի գրասենյակն անմիջապես իր խորը մտահոգությունը հայտնեց, որ ռազմական բնագավառի օգնության ծավալներում Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև հավասարակշռություն չի պահպանվել: «Նախագահի առաջարկում ռազմական օգնության հավասարակշռության նժարը թեքված է Բաքվի կողմը` չնայած նոր պատերազմ սկսելու ադրբեջանական առաջնորդների աճող սպառնալիքներին, որը կքանդի Լեռնային Ղարաբաղի խաղաղ գործընթացը», — ասվում էր Հայ դատի գրասենյակի կողմից տարածած հաղորդագրությունում։ Այս անհանգստությանը ձայնակցող մյուս հայկական կառույցները ևս այն համոզմանն էին, որ Ադրբեջանին ավելի շատ ռազմական օգնություն ցուցաբերելը սխալ ազդակ կարող է հաղորդել այդ երկրի կառավարությանը, նպաստել այն բանին, որպեսզի այդ երկիրը շարունակի իր ռազմատենչ հայտարարություններն ու Հայաստանին ուղղված սպառնալիքները:
Եթե նույնիսկ ընդունենք, որ մեր հայրենակիցների մտահոգությունները միանգամայն արդարացված են, ամեն դեպքում չենք կարող նաև չասել, որ նրանց չափազանցված աղմուկը որևէ արդյունքի չի հանգեցնի: Ի վերջո, Վաշինգտոնը միշտ էլ կարող է պատասխանել, որ դրանք իր փողերն են, և ինչպես կցանկանա` այնպես էլ կտնօրինի: Եվ հետո լուրջ չէ այն փաստարկը, թե Ադրբեջանը հենց այդ կես միլիոնի հույսին էր մնացել, որպեսզի հաջորդ պահին սանձազերծեր նոր պատերազմ Հայաստանի դեմ: Բացի այդ, հիշեցնենք նաև, որ ԱՄՆ հայկական կառույցները իրենց լոբբիստական աշխատանքների ընթացքում բազմիցս դիմել են ԱՄՆ նախագահին ու Կոնգրեսին` առաջարկելով զրոյի իջեցնել Ադրբեջանին հատկացվող ռազմական օժանդակությունը, բայց, ինչպես տեսնում ենք, մեր ցանկությունները չեն համապատասխանում նրանց պատկերացումների հետ:
Կես միլիոնանոց տարբերության մասին այս աղմուկն այնքան բարձ էր հնչում, որ դրա ստվերում մնաց շատ ավելի նշանակալից մի զանազանություն: Բանն այն է, որ եկող տարի Միացյալ Նահանգները պատրաստվում է Ադրբեջանի տնտեսական օգնության չափաբաժինը կրճատվել 25 տոկոսով` 22,12 միլիոնի փոխարեն տրամադրելով ընդամենը 16,6 միլիոն դոլար: Այն, որ Ադրբեջանը նախկինից 6 միլիոնով պակաս տնտեսական օգնություն պիտի ստանա, դա, ոչինչ, կարելի է: Իսկ որ ընդամենը կես միլիոն դոլարով ավելին է նրան հատկացվելիք ռազմական օժանդակությունը, սա արդեն մեզ համար տիեզերական մասշտաբների աղետի պես մի բան է:
Մինչդեռ եթե կա մի հարց, որի շուրջ իսկապես արժեր մտահոգվել, դա այն է, որ Օբամայի վարչակազմի նոր առաջարկները որևէ կերպ չեն պատրաստվում խթանել հայ- ամերիկյան առևտրային կապերը, այնինչ նախկինում ԱՄՆ նախագահը խոստումներ էր շռայլում, թե հնարավորություններ կստեղծվեն ընդլայնել երկու երկրների տնտեսական կապերը` մասնավորապես ազատ առևտրի, երկակի հարկման, առևտրի ու ներդրումների մասին շրջանակային համաձայնագրերի միջոցով: Իսկ նման պայմանավորվածությունները ի զորու էին նպաստելու աշխատատեղերի ստեղծմանը հատկապես Հայաստանում: Սակայն ո՞վ է մեղավոր այս բացթողումի համար: Մի՞թե դարձյալ Օբաման: Իսկ այն հանգամանքը, որ կապերի խորացման համար նախ անհրաժեշտ է բարենպաստ միջավայր ու մթնոլորտ ձևավորել օտարերկրյա ներդրողների համար, շուկան դարձնել հրապուրիչ, օրենքը` գերակա, վերստի՞ն ամերիկացիների հոգսն է:
Այս տեսանկյունից բոլորովին էլ պատահական չէր, որ Սպիտակ տան վարչակազմը բավական պատկառելի գումարներ է առաջարկում տրամադրել մեր հարևան Վրաստանին: Պաշտոնական Թբիլիսիին տրամադրվելիք տնտեսական օժանդակության ծավալը Կոնգրեսի կողմից հաստատվելու դեպքում 2012 թվականին կկազմի 66 միլիոն դոլար: Եվս 18 միլիոն կհատկացվի ռազմական օժանդակության ծրագրի շրջանակներում, իսկ Վրաստանի առողջապահական համակարգին ամերիկյան հատկացումները գալիք տարի կազմելու են 850 հազար դոլար: Ահա թե ով է Վաշինգտոնի համար նախընտրելի գործընկերը:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Խաղի կանոնների կոպիտ խախտումը

8 Փտր

Ֆուտբոլային դիվանագիտության մասին լսել էինք: Այնուհետև նաև տեսանք, թե դա ինչով ավարտվեց: Այժմ նոր զվարճանքի ձև է գտնվել. կոչվում է ֆուտբոլային սկանդալ: Սա էլ է իր ընդգրկման ծավալներով միջպետական և նույնիսկ հավակնում է աճել մինչև միջազգայինի սահմանը: Համենայն դեպքս, կան մարդիկ, որոնք կցանկանային մի բաժակ ջրում փոթորիկ բարձրացնել: Ու դրա համար նույնիսկ անմեղ սպորտային խաղը կարող է հարմար պատրվակ դառնալ: Տվյալ դեպքում առիթը մարտի 26-ին Երևանում կայանալիք Եվրոպայի 2012 թ. ֆուտբոլի առաջնության ընտրական փուլի Հայաստան-Ռուսաստան հանդիպումն է: Իսկ մեծ իրարանցումը ծագեց չնչին մի բանից և գնալով շատ ավելի լուրջ հետևանքներ ունեցավ:
Հիշեցնենք, որ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը օրերս մի հարցազրույցում հայտարարել էր, թե իբր վերը նշված ֆուտբոլային հանդիպման բոլոր տոմսերն արդեն վաճառված են: Մեկ օր անց այդ լուրը հերքվեց` այդպես էլ անհասկանալի մնալով, թե որտեղից էր գալիս վրիպումը: Բայց շատ չանցած Հայրապետյանին սպասում էր էլ ավելի մեծ տհաճություն, նույնիսկ ավելին, քան լրագրողներին հայհոյելու և, ընդհանրապես աջ ու ձախ բոլորին հայհոյելու նրա ագրեսիվ տեսակն է թելադրում: «Ժամանակի» խմբագիր Արման Բաբաջանյանը ռուսական «Советский Спорт» պարբերականին տված հարցազրույցում հանկարծ հայտարարեց, որ իր տեղեկությունների համաձայն, Հայաստան-Ռուսաստան հանդիպումը կարող է պայմանավորված լինել: Ընդ որում, Բաբաջանյանը հարկ համարեց նշել, որ չի պնդում, թե խոսքը հենց գումարային փոխհատուցման մասին է: «Մեր տվյալների համաձայն, բանակցությունները տարվել են Ռուսաստանի կողմից հնարավոր տնտեսական սուբսիդիաների շուրջ: Ձևակերպումը հետևյալն էր՝ «շահավետ տնտեսական գործարք»,- պարզաբանեց նա: Եվ սկսվեց այն, ինչը պիտի լիներ:
Առաջին հերթին զայրացած հրապարակ եկան ռուսները: Հարցազրույցի տպագրումից անմիջապես հետո Ռուսասատանի ֆուտբոլային Միության փոխնախագահ Նիկիտա Սիմոնյանը նման լուրերը «հիմար զառացանք» անվանեց: ՌԴ հավաքականի գլխավոր մարզիչ Դիկ Ադվոկատը փորձեց բացատրել դրա անհեթեթությունը. «Դա տիպիկ պրովոկացիա է: Հայաստանի հավաքականը պատմության ընթացքում առաջին անգամ հնարավորություն ունի նման լուրջ մրցաշարի ուղեգիր նվաճել: Վաստակած միավորների քանակը նրանց թույլատրում է նման հույսեր փայփայել»,- իր տարակուսանքին տրամաբանության չափաբաժինը գումարեց նա: Հայտնի ֆուտբոլային մեկնաբան Եվգենի Լովչևի համար այդ լուրերը նույնպես չլսված հիմարություն էին, ինչի լույս աշխարհ գալը վերջինս պայմանավորեց մեկ շարժառիթով. «Այստեղ խոսքը միայն հանդիպման նկատմամբ հետաքրքրության մեծացման մասին է»: Ռուսաստանի «Հայրենական ֆուտբոլային մարզիչների միություն» հասարակական կազմակերպության նախագահ Միխայիլ Գերշկովիչն իր հերթին ոչ պակաս շփոթված վիճակում էր. «Շատ զարմացած եմ, տհաճորեն զարմացած»,- ասաց նա` պաշտպանելով այն կարծիքը, որ եղածը ինչ-որ մեկի հիմար կատակն է: Իրադարձությունների զարգացման նման «առևտրային» տարբերակը նույնիսկ քննարկել չցանկանալով ու մինչև վերջ համոզված, որ պարզապես ինչ-որ մեկն անելու բան չունի և ամեն տեսակի հիմարություններ է մտածում, ռուսները յուրաքանչյուր նախադասությունից հետո հարցնում էին. «Դա Հայաստանի հավաքականի ինչի՞ն է պետք: Իսկ Ռուսաստանի հավաքականի՞ն…»:
Ինչպես էլ ռուսական կողմը մեկնաբաներ տեղի ունեցածը, նրանց կարծիքները խաչվում էին մեկ ընդհանուր կետում. հարցը սոսկ հոգեբանական, աղմկարարական ենթատեքստ ունի և չարժե դրան լուրջ վերաբերվել: Իսկ ահա Հայաստանում ամեն ինչ շատ ավելի բարդ էր: Հայտնի բան է, որ մեզ մոտ դժվար է որևէ արարք դատափետել` առանց դրան քաղաքական ենթատեքստ հաղորդելու, առանց անվանարկումների և առանց սպառնալիքների: ՀՖՖ նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը այդ երեք պահանջներն անմիջապես մեկտեղեց ու գրոհի անցավ: Նրա զայրացկոտ հայտարարություններից երկիրը տեղեկացավ, որ տարածված լուրերի հեղինակները քաղաքական ընդդիմության ներկայացուցիչներն են, որոնք խանգարում են Հայրապետյանի հայրենանվեր գործունեությանը, իսկ իրենց «հայրենասեր» ցուցադրող լրագրողները պարզապես կատարում են «Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ոհմակի» պատվերը: Այդպես էլ չպարզաբանելով, թե ովքեր են «Ճշմարիտ գողականները», ՀՖՖ նախագահը շանթ ու որոտ թափեց «Սուտի գողականների» գլխին, ովքեր, նրա խոսքերով, «մի ժամանակ բանտի կլյուչնիկ էին, հիմա հոդվածներ են գրում»:
Ազգը նաև տեղեկացավ, որ հայկական ֆուտբոլը հետայսու գտնվելու է ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի անմիջական հսկողության տակ, մոտավորապես այնպես, ինչպես, ասենք, շախմատը: Այդ իսկ պատճառով էլ նախագահը ամեն ինչում աջակցում է Հայրապետյանին և հիմա նրա առջև խնդիր է դրել` հաղթել Ռուսաստանի հավաքականին: Եթե Բրազիլիայի հավաքականն էլ լինի, միևնույն է, նախագահի կարգադրությունը օրենք է: Այդ պատճառով էլ Հայրապետյանը չի կարող խաղ վաճառել: Դա գուցե այնքան էլ նրա սրտով չէ, բայց այդպես է. չի կարող:
Վատն, իհարկե այն է, որ սովորաբար նման հրապարակումներից հետո ՈւԵՖԱ-ի և ՖԻՖԱ-ի ծառայողական հետաքննություն է լինում: Իսկ դա արդեն շատ վատ է, որովհետև ՀՖՖ նախագահը կարող է հայաստանցիների վրա մատ թափ տալ, բայց դրսից եկածների դեպքում մի քիչ դժվար կլինի:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ԺԱԿ ՊՐԵՎԵՐ

26 Դկտ

ԾԱՂԿԻ ԽԱՆՈՒԹ
Մի մարդ մտավ խանութ
եւ ընտրեց ծաղիկ
ծաղկավաճառը ծրարեց ծաղիկները
ձեռքը գրպանը տարավ մարդը
որ փող հանի
փող որ ծաղկի համար վճարի
բայց նույն պահին
հանկարծ
ձեռքը տարավ սրտին ու ընկավ եւ նույն պահին
փողն ընկավ գետնին
ու ծաղիկներն ընկան
այդ նույն պահին
երբ ընկավ մարդը
փողը
ու ծաղկավաճառը մնացին տեղում
գլորվող փողի
թոշնող ծաղկի մեռնող մարդու հետ
անկասկած
տխուր է այս բոլորը
եւ պետք էր
որ ծաղկավաճառը մի բան աներ
բայց նա չգիտի թե ինչ անի
նա չգիտի
թե ինչից սկսի:

Որքան հոգսեր կան
այս մեռնող մարդու
այս թոշնող ծաղկի
եւ այս փողի
այս գլորվող փողի հետ
որ գլորվում է անվերջ:

***

Ես չեմ երգում
ես ծաղիկ եմ տեսնում
ես չեմ ծիծաղում
ես գինի եմ խմում
ես չեմ լալիս
սերն է ինձ լքում:

ԾԱՂԿԵՓՈՒՆՋ
Ի՞նչ ես անում, փոքրի՛կ աղջիկ,
այդ թարմ փնջած ծաղիկերով.
ի՞նչ ես անում, ջահե՛լ աղջիկ,
այդ չորացած ծաղիկներով.
ի՞նչ եք անում, չքնա՛ղ տիկին,
ծաղիկներով այդ թառամած.
ի՞նչ եք անում, պառավա՛ծ կին,
ծաղիկնեով՝ մեռած, դեղին…
— Ես սպասում եմ հաղթողին:

ՍՏԵՖԱՆ ՑՎԱՅԳ

14 Դկտ

Հաճախ են ասում, թե մարդ իրեն մատնում է խաղի ժամանակ: Ես կասեմ, որ խաղի ժամանակ նրան էլ ավելի է մատնում նրա ձեռքը, որովհետև բոլոր կամ համարյա բոլոր խաղամոլները վարժվում են իրենց դեմքին իշխելու: Նրանք ցրում են իրենց բերանի շուրջը գոյացող կնճիռները, հուզմունքը թաքցնելու համար սեղմում են ատամները, աչքերին թույլ չեն տալիս մատնելու իրենց տագնապը, սանձահարում են դեմքի դողացող մկանները և նրան տալիս են իբր թե ազնվական անտարբերության կեղծ արտահայտություն: Բայց հենց այն պատճառով, որ նրանց ուշադրությունը միշտ կենտրոնացված է դեմքն իրենց ենթարկելու վրա, նրանք մոռանում են ձեռքերը, մոռանում են, որ կան մարդիկ, որ դիտում են այդ ձեռքերը և դրանցով գուշակում ամեն ինչ` ագահությունը, համառությունը, ջղայնությունը, անտարբերությունը, հոգնածությունը: Որովհետև անխուսափելիորեն հասնում է այն պահը, երբ այդ լարված կամ թվում է, թե քնած մատները դուրս են բերվում իրենց շինծու հանգստության վիճակից: Այդ կարճատև ակնթարթում, երբ պտուտախաղի գնդիկն ընկնում է խաղադաշտի փոսիկի վրա, և տալիս են համապատասխան թվի անունը, այդ ակնթարթում ձեռքերի այդ հարյուրյակը կամ նույնիսկ հարյուրավոր ձեռքեր ինքնաբերաբար կատարում են յուրաքանչյուրն իրեն հատուկ, բոլորովին անհատական, խորապես բնազդական մի շարժում… Դուք երևակայել չեք կարող, թե ինչպիսի ձեռքեր ասես, որ չեն լինում, վայրենի գազաններ` մազոտ, կեռ մատներով, որոնք սարդի պես են հավաքում փողը, և դալուկ եղունգներով նյարդային, դողացող մատներ, որոնք հազիվ են համարձակվում այդ փողը վերցնել. ազնիվ և ստոր, կոպիտ և ամաչկոտ, խորամանկ և կարծես կակազող ձեռքեր, որոնցից ամեն մի զույգը յուրօրինակ ձևով է պատմում իր կյանքը…

%d bloggers like this: