Tag Archives: ցորեն

ԽԱՉԻԿ ԴԱՇՏԵՆՑ

24 Դկտ

ՀԱՐԴԸ ԳՆՈՒՄ է, ՑՈՐԵՆՆ է ՄՆՈԻՄ

Նստած էի ես մի օր մեր շեմին,
Քեռիս ցորեն էր էրնում մեր կալում.
Սարից փչում էր աշնան զով քամին,
Քամին քշում էր ու հարդը տանում։

— Քե՛ռի,- ասացի,- էդ ի՞նչ ես անում,
Մեր ամբողջ հարդը տվեցիր քամուն:
— Բան չկա, բալիկ, ի՞նչ ես վշտանում,
Հարդը գնում է, ցորենն է մնում։

Ամեն բանի մեջ և ամեն ժամին
Քամին էրնում է ու հարդը տանում,
Մեզ էլ էրնում է աշխարհի քամին,
Հարդը գնում է, ցորենն է մնում։

Մենք ողջ աշխարհն ենք էրնում լույսից լույս,
Հարդն ու ցորենը տվել ենք քամուն,
Ու ես հիշում եմ խոսքերը քեռուս.
«Հարդը գնում է, ցորենն է մնում»:

էրնում եմ ես էլ երգերս հիմի,
Իմ ամբողջ կալը բռնել եմ քամուն.
Ինչ որ չի մնա՝ կտանի քամին,
Հարդը գնում է, ցորենն է մնում։
1932emmer-wheat_medium

ՎԵՐԻՆ ԱՐՏԻ ՑՈՐԵՆԸ

2 Մրտ

Այսպիսի պատմություն լսե՞լ եք. մի գյուղում երկու արտ է լինում` վերինն ու ներքինը: Վերին արտին տաք աչքով են նայում, և ցորենը ամռանը ծփում է փարթամ ու դեղին: Իսկ ներքին արտին ժամանակ է լինում, որ իսկի ջուր էլ չեն տալիս, դրա համար խանձվում է արևի տակ, սմքում ու չորանում: Դե, գյուղին էլ մի արտի տվածը հերիք չի անում:
Բայց գալիս է մի օր, որ պատահմամբ քանդվում է առվի թումբը, ջուրը հոսում, ողողում է ներքին արտը, հողը փափկում է հաճույքից, սերմը ուռչում է հրճվանքով: Կանաչում է ներքին արտի ցորենը, ձգվում է վեր ու դեղին ալիք է տալիս ամառվա արևի տակ: Գյուղը ցնծում է. Հիմա որ հաստատ առատ հունձք է լինելու, հիմա որ հաստատ կուշտ փորով հաց կուտեն:
Բայց ցնծության ամենաթեժ պահին ելնում է մեկը` թե էս ի՞նչ եք անում, այ ժողովուրդ, այսքանից հետո ո՞նց եք հանդուրժում, որ աճի վերին արտի ցորենը: Բա նա չէ՞ր, որ խմում էր ներքին արտի բաժին ջուրը, նա չէ՞ր մեղավորը, որ մենք էսքան քաղցած մնացինք:
Ու որովհետև գյուղում նրանից ավելի բարձր խոսող չկար, ելնում են մարդիկ ու փակում են վերև հոսող առուների ձանապարհը: Չորանում է վերին արտը, դառնում անապատ: Եվ ինչքան էլ առատ է լինում ներքին արտի բերքը, գյուղը դարձյալ նույն սովածն է մնում, որովհետև մի արտի տվածը հերիք չի անում:
Այս տխուր պատմությունն էլ ձեզնից մի խնդրանք ունի. որտեղ տեսնեք մեծ արտը վերինի ու ներքինի բաժանող մարդուն, կախ տվեք առաջին իսկ պատահած սյունից: Ու դուք էլ, եթե նեղություն չի, բացեք առուների բոլոր թմբերը:

Հովիկ Չարխչյան

%d bloggers like this: