Tag Archives: Տոնինո Գուերա

ՏՈՆԻՆՈ ԳՈՒԵՐԱ

31 Հկտ

Ես շատ ձանձրալի ու շատ տարօրինակ մարդ եմ: Մտադիր եմ ապրել ևս հարյուր տարի:  Ես հրաշալի մանկություն եմ ունեցել: Հենց այդ ժամանակ է, որ ես առաջին անգամ ծանոթացա տերևների վրա թափվող անձրևի ձայնի հետ, ձյան հետ, բացեցի բերանս ու փորձեցի այն, առաջին անգամ վայելեցի պաղպաղակի համը: Ես հենց լիզեցի պաղպաղակը, իսկույն ետ քաշվեցի, այն այնքան համեղ էր, որ ես վախեցա:  Իմ ամենամեծ հանդիպումը տեղի ունեցավ մանկությանս օրերին, ծովի հետ: Հայրս ամբողջ ընտանիքին տեղավորեց սայլի մեջ, որը կապված էր ձիերին, ու տարավ ծով: Դա իրադարձություն էր: Ծովը չէր տեղավորվում աչքերիս մեջ:  Ինչ էլ ուտում եմ հիմա, անգամ ամենաընտիր ճաշատեսակները, այն համը չունեն, ինչ մանկության օրերին: Ու ոչ մի ճաշատեսակ մորս պատրաստածի համը չունի: Ծեր մարդու ճանապարհը ոչ թե դեպի մահն է, այդ դեպի մանկություն: Մի օր մենք նստել էինք Ֆեդերիկո Ֆելինիի հետ, ու ես անընդհատ ասում էի, թե որքան եմ վախենում մահից, իսկ նա ասաց. «Գիտես, Տոնինո, հնարավոր է դա մեծ ճամփորդությո՞ւն է»:t-gianniansaldi3

ՏՈՆԻՆՈ ԳՈՒԵՐԱ

19 Օգս

Այժմ ինձ համար և, ինչու՞ ոչ, կարելի է ասել` ձեզ համար, ամբողջ աշխարհի համար, բոլորի համար եկել է այնպիսի մի ժամանակ, երբ… Նախկինում եթե ես նայում էի մարդկանց, փոփոխվում էր նրանց վիճակը: Նրանք փոխվում էին ինքնիրեն: Այժմ իմ հայացքը չի փոխում ուրիշներին, իսկ ուրիշները չեն փոխում ինձ: Հավանաբար այդ պատճառով էլ ես կորցրեցի կողմնորոշումս: Ես այլևս ինձ չեմ ճանաչում մարդկանց մեջ, այսինքն ես այլևս չեմ գտնում ինքս իմ մասնիկը նրանց մեջ: Չկան ընկերություններ, ընտանիքներ, կապեր, չկան քաղաքներ ու երկրներ… Կառավարություններին ղեկավարում են այլ կառավարություններ… Շուրջբոլորը համատարած դիմազրկություն է: Անտեսանելի ձեռքը սրբել է բոլոր դիմագծերը… Եվ ահա, առանց կողմնորոշիչի, առանց հենման կետի մարդը թափառում է անապատում և կարիք է զգում այն բանի, որ ինչ-որ մեկը հետևի իր ուղուն…

«Թռչունների երամը» գրքիցtonino-guerra-morte

ՏՈՆԻՆՈ ԳՈՒԵՐԱ

7 Նյմ

ԲՌՆԱԿԱԼԻ ՎԵՐՋԻՆ ՃԻՉԸ
Նա կառավարում էր վիթխարի, բայց դժբախտ հողերը, որոնց խփել էր այտուցային ժանտախտը, եւ հիմա մահանում էր իր ապարանքի դահլիճներից մեկում:
Ի վերջո, բռնակալը հրամայեց կանչել հպատակների մեծ մասին, որոնց հետ դաժան էր վարվել` եւ կանանց, ում բռնաբարել էր, եւ կույրերին, կաղերին, նրա չարությունից տուժած խեղանդամներին: Նա ուզում էր, որ ողջ ժողովրդի վրա` դահլիճում ժողովված, եւ աստիճանների մոտ, եւ դրսում ծնկաչոք կեցածների վրա ընկներ իր մերձիմահ ճիչը` «Ես գոհ եմ մեռնում, քանզի գիտեմ, որ ոչ մեկին բարություն չեմ արել»:

ՌՈՒՍ ՊԱՐՈՒՀԻՆ
Մի ռուս պարուհի, որ արդեն 70-ն անց էր՝ պարուսույց էր դպրոցում: Մի անգամ նրան հետապնդեց մի անծանոթ երիտասարդ, որը ցնցվել էր նրա սլացիկ կազմվածքից:
Պարուհին վազքով տուն նետվեց, որպեսզի երիտասարդը չհասներ իրեն: Շնչակտուր դուռը կողպեց: Փոքր աղջիկը հարցրեց, թե ինչ է պատահել:
— Աներեւակայելի է,- պատասխանեց ծեր պարուհին,- ինչ-որ պատանի սկսեց ինձ հետապնդել, բայց ես չէի ուզում, որ նա տեսներ իմ դեմքը եւ խաբվեր իր ակնկալիքներում: Նայիր պատուհանից, գուցե նա դեռ այնտե՞ղ է՝ մայթեզրին:
Աղջիկը մոտեցավ պատուհանին եւ դրսում տեսավ մի ծերունու, որ կանգնած էր՝ գլուխը վեր ցցած:

Թարգմանությունը` Վարդան Ֆերեշեթյանի

%d bloggers like this: