Tag Archives: Վենետիկ

ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

29 Դկտ

…Ժամը 12-ին։ Հնչեց 12 ժամը։ Հին տարին գնաց, մեռավ անհունի մեջ, նորն սկսվեց։
Լուսամուտը բացել, նայում եմ։ Լուսնյակ գիշեր, լիալուսին, թեթև, կապույտ ամպեր։ Լսում եմ… գնացքը գնում է՝ սուլելով… Հանկարծ նավերի շչակները սուլում են, սուլում են, սուլում են… Հրացաններ են արձակում, անթիվ… Հեռվից՝ մարդկանց ձայներ, երգեր, ծիծաղներ…
15 վայրկյան…
Պառկել, վերհիշում եմ բոլոր Նոր տարիները, որ դիմավորել եմ, ի՞նչ կերպ, ի՞նչ սրտով, ո՞ւր, ինչպե՞ս…
Սուլում են նավերը, մեկը՝ կտրում, մյուսը՝ սկսում…
Մարդկությունն ուրախանում է… ինչո՞ւ, ի՞նչ հույսեր է սպասում, երբ դժգոհ հնից՝ դիմում է անծանոթին… մահին, վերջին, ապագային, որի ծոցում ո՜վ գիտե ինչ դաշույններ կան… Գուցե մեզնից ոմանք չեն հասնելու մյուս տարուն, և շատերս չենք հասնելու անշուշտ, բայց ուրախանում ենք… Ի՜նչ բնազդ է…

1926թ. դեկտեմբերի 31, ՎենետիկAvetiq Isahakyan...

ԻՆՉ ՏԽՈՒՐ Է ՎԵՆԵՏԻԿԸ

18 Փտր

Ինչ տխուր է տեսնել
Քեզ, Վենետիկ, անսեր,
Ու դառնորեն ասել
Թե մեռել ես դու, Սեր,
Զուր կառչել ձանձրացած
Գալարվող բառերից,
Ե՜վ արցունք թախանձել
Կապարե աչքերից:

Ինչ տխուր է տեսնել
Ակոսները դատարկ,
Լուռ ջրերդ ճեղքող
Համր նավակների,
Գոնդոլներդ տեսնել
Տխրությամբ ու ցավով,
Ուր լքում են Սերը
Զույգերը հեռացող:

Ինչ տխուր է տեսնել
Քե՜զ, Վենետիկ, անսեր,
Ու դառնորեն ասել,
Թե մեռել ես դու, Սեր:
Զուր են ճամփա պահում
Մասունքներդ անտիկ,
Սրտերում հուսախաբ
Էլ չունեն նրանք գին:

Ինչ տխուր է տեսնել
Գիշերով լճափին,
Տենդագին կարոտից
Դողահար, թույլ ձեռքեր:
Երբ հոգնած տանջանքից
Հեգնանքին դիմելով,
Փորձում են մոռանալ
Այն, ինչը ծնված չէ:

Բարով մնաք, բարով,
Աղավնիներ ճերմակ,
Բարով մնաս, բարով,
Հառաչանքի կամուրջ,
Շատ է տխուր տեսնել
Քեզ, Վենետիկ, անսեր,
Ու դառնորեն ասել,
Թե մեռել ես դու, Սեր:

ՇԱՌԼ ԱԶՆԱՎՈՒՐ

ԻՆՏԵԼԵԿՏՈՒԱԼՆԵՐՆ ՈՒ ՀԱՎԸ

18 Օգս

Մի անգամ ավստրիացի նկարիչ, ճարտարապետ և դիզայներ Հանս Հոլեյնը Վենետիկի Բիենալեին ներկայացրեց իր նոր ստեղծագործությունը: Նա տաղարավարում պարզապես կախ տվեց մի սատկած հավ: Ու նրանք, ովքեր կարծում էին, թե իրենք ինտելեկտուալներ են, ասացին, որ դա հզոր արվեստ է, և ապա վաղամեռիկ հավի մասին հետևյալը գրեցին թերթերում. «Հոլեյնի աշխատանքը իր ձևերի կատարելությամբ կանգնած է հավերժության շեմքին և արտաժամանակային է»: Իսկ նրանց, ովքեր ունեին բավարար չափով համեստություն, որպեսզի իրենց չկոչեին ինտելեկտուալներ, ընդամենը ասացին, որ սա սատկած հավ է և այն էլ՝ շատ զզվելի…

Հովիկ Չարխչյան

%d bloggers like this: