Tag Archives: վեճ

ԲԱԿՈՒՆՑԻ ՈՒ ՄԱԿԻՆՑՅԱՆԻ ՎԵՃԸ

14 Մյս

«… Պողոս Մակինցյանը մի տարի եղավ մեր ռուսերենի ուսուցիչը: Նա ամեն բան էր, բայց ոչ ուսուցիչ: Արդեն նա այդ տարիներին իսկ ճանաչված գրականագետ էր, մի բան, որ նրան դարձրել էր շատ հավակնոտ և շուրջիններին` ուսուցիչ կամ ուսանող, նայում էր բարձրից: Իր կյանքից հիշում եմ հետևյալ դրվագը:
Ճեմարանը իր փոքրիկ հիվանդանոցն ուներ, ուր պառկում էին հիվանդ աշակերտները: Մի քանի օրով ես այնտեղ պառկած ժամանակ, այնտեղ էին նաև Ակսել Բակունցը և մի երրորդ լսարանական ուսանող: Պատահաբար Մակինցյանը այցելության էր եկել այդ երրորդ ուսանողին: Երկար նստեց և խոսակցության բռնվեց նրանց հետ: Ես լուռ հետևում էի նրանց խոսակցությանը: Խոսակցության նյութը Հոկտեմբերյան հեղափոխությունն էր, որ այդ օրերում բռնկվել էր: Ինձ շատ տպավորել է Մակինցյանի և Ա. Բակունցի միջև եղած այս մտքերի փոխանակությունը: Մակինցյանն այն միտքն արտահայտեց, թե` եթե միջազգային հեղափոխությունը պահանջի, որ հայ ժողովուրդը բնաջինջ լինի, չպետք է ցավել դրա համար, պետք է բնաջնջվի: Բակունցը իրենից դուրս եկած պատասխանեց` եթե հայ ժողովրդի ազատագրությունը պահանջի, որ միջազգային հեղափոխությունը կործանվի, չպետք է ցավել, թող կործանվի:
Մակինցյանը չկարողացավ հանդուրժել մի աշակերտի այս հախուռն արտահայտության, ջղայինացած հեռացավ հիվանդանոցից…»:

ԱՇՈՏ ՊԱՏՄԱԳՐՅԱՆ

ՋՈՐՋ ՄԱՅՔՍ

25 Փտր

ՎԵՃԵՐԻ ԱՌԻԹՈՎ

Շատերը պնդում են, թե լավ վեճերն ու վիճաբանությունները կյանքի, հատկապես բախտավոր ամուսնական կյանքի, համեմունքն են: Պիտի խոստովանեմ, որ ես ինքս բավական թույլ եմ վիճելու մեջ, որովհետև դեպքերի մեծամասնության ժամանակ բացարձակ անտարբեր եմ: Վաղ պատանությանս տարիներին քույրս հաճախ էր բողոքներ ներկայացնում իմ դեմ` անդրդվելության մեղադրանքով: Հայրս նույնպես նկատում էր, որ ես, որպես կանոն, հետևում եմ Բրիտանական Արտաքին գործոց նախարարության որդեգրած ռազմավարությանը. այսինքն, երբ նա ինձ այս կամ այն բանի համար խստորեն կշտամբում էր, ես սկզբունքորեն լիովին համաձայնում էի նրա հետ, ներողություն խնդրում` եթե պետք էր լինում, և շարունակում ճիշտ և ճիշտ նախկին վարքագիծս: Երբ նա բացատրություն էր պահանջում` հիշեցնելով, որ մենք որոշակի սկզբունքներում համաձայնության ենք եկել, և հարցնելով, թե ինչու եմ նորից նույն բանն արել, ես մշտապես բավական համոզիչ փաստարկներ էի պատրաստի ունենում` ցույց տալու, որ նույն բանը բնավ էլ նույն բանը չէ:
Համենայն դեպս, ես ուսումնասիրել եմ վիճելու և վիճաբանելու արվեստը և գուցե թե կարողանամ մի քանի խորհուրդ առաջարկել:
1. Խուսափեք փաստերից: Եթե դուք տհաճ բանավեճ եք մղում այն հարցի շուրջ` արդյոք Բեթսիի ծննդյան հրավերքը դեկտեմբերի վերջին շաբաթում էր, թե հունվարի առաջին շաբաթում, կամ թե «Սիրանո դը Բերժերակի» հեղինակն արդյոք Ռասինն է, թե՞ Վոլտերը, մի դիմեք օրագրերին, հանրագիտարաններին կամ հենց Բեթսիին: Այս քայլերից յուրաքանչյուրն անարդարացի կլիներ, որովհետև` ա) հենց կոկոնի մեջ կխեղդեր մի շատ աշխույժ վիճաբանություն, և բ) ձեր ընդդիմախոսին կզրկեր հետագա ամեն մի ողջամիտ պատասխանից:
2. Փոխարենը վկայակոչեք հեղինակությունների. «Դա ես եմ ձեզ ասում, երիտասարդ…», «Ես դա անձամբ լսել եմ Ուիլֆրեդ Փիքըլզից կամ Էնյուրին Բիվանից…»:
3. Գործածեք վիրավորական արտահայտություններ և ամեն մի դրդապատճառ վերագրեք ձեր ընդդիմախոսին: Եթե մեկն այն ենթադրությունն է անում, թե գրավառու հաստատությունները հարկավոր է ազգայնացնել, և դուք հավանություն չեք տալիս այդ առաջարկությանը, ապա ընդգծեք, որ նրա ամուսնական անհավատարմության պատճառով կինը դատարանով բաժանվում է նրանից, այնպես որ նա լավ կանի` լռի: Կամ ասեք, որ սա միայն մի ստոր հնարք է` փրկելու մոր կարողությունը: Կարևոր չէ, եթե` ա) նա մայր չունի, բ) նրա մայրը կարողություն չունի, և գ) սա առհասարակ կարողություն փրկելու ուղի չէ: Ցեխը միշտ էլ կկպչի: Կյանքի ընդհանուր օրենքն է. երբ ձեռնոցով դիպչում ես ցեխին` ցեխը երբեք չի ձեռնոցոտվում, միշտ էլ ձեռնոցն է, որ ցեխոտվում է:

Թարգմ. Շ. Ավագյան

%d bloggers like this: