Tag Archives: Վարազդատ Հարությունյան

ԱՌԱՋԻՆ ՈՒ ՎԵՐՋԻՆ ԱՆԳԱՄ

6 Ապր

Տարիներ առաջ էր, երեխա էինք: Մի օր դպրոցում ասացին, որ պրոֆեսոր Վարազդատ Հարությունյանն է եկել մեր գյուղ և ակումբում պիտի սլայդներ ցուցադրի Արևմտյան Հայաստանից: Այն տարիներին դա նույնն էր, թե Լուսնի հակառակ երեսը տեսնեինք: Տուն եկա ու այդ մասին ասացի պապիս: Պատվիրեց, որ իրեն էլ հետս տանեմ: Պապս 80 տարեկան ամուր, խստաբարո, անժպիտ մարդ էր, քայլում էր ձիգ, դեմքին` արժանապատիվ հպարտություն: Պատկառում ու երկյուղում էինք նրանից:
Իսկ այդ երեկո ակումբի դահլիճում ասեղ գցելու տեղ չկար: Մթի մեջ լույսի փունջն ընկնում էր ճերմակ պաստառի վրա, պատկերները հաջորդում էին մեկը մյուսին ու պրոֆեսորի ձայնը խլանում էր ցուցադրող սարքի աղմուկի մեջ: Կլանված դիտում ու լսում էին, երբ հանկարծ մի պահ աչքս ընկավ պապիս դեմքին, ու ես ապշանքից քար կտրեցի: Նա լալիս էր: Լալիս էր ժայռի պես իմ պապը, արցունքները հատիկ-հատիկ գլորվում էին այտերի վրա, իսկ նա ասես չգիտեր էլ այդ մասին, անշարժ նայում էր էկրանին, որտեղ իր կյանքի կողոպտված աշխարհն էր:
Այդ օրը պապիս ամրության մասին առասպելն ինձ համար փշուր-փշուր եղավ: Բայց նրա արտասուքի մեջ ես ավելի մեծ ամրություն գտա, որ եկել էր նրա ներսից թափանցիկ արցունքի տեսքով: Երկրի սերն էր: Ամրակուռ մի սեր, որ այդքան տարիներ լցվել, ամբարվել, լռել էր խորքում ու հանկարծ դուրս հորդեց մի մութ դահլիճում, բոլորից ծածուկ, առաջին ու վերջին անգամ:

Հովիկ Չարխչյան136225567-600x450

%d bloggers like this: