Tag Archives: Վասիլի Շուկշին

ՎԱՍԻԼԻ ՇՈՒԿՇԻՆ

22 Մրտ

Ում տրված չէ ճաշակել ճշմարիտ կրքերի ուժը, նա գնահատում է այն, շատ բան գիտի դրա մասին, չի վախենում տառապանքից ու ցավից, ինչը գրեթե միշտ գալիս է ուժգին կրքի հետ: Նա, ով իսկապես պատրաստ է ուժեղ կրքերին, նա ևս չի վախենում տառապանքից ու ցավից: Ամբողջ տարբերությունն այն է, որ նա, ով ի զորու չէ կրել կիրքն ու ձեռք բերել երջանկություն, առաջին իսկ ցավի դեպքում, հոգու ջանքերի առաջին իսկ փորձությունից հետո կհեռանա դեպի թփուտները և երբեք չի ափսոսա դրա համար: Նա, ով ավելի ուժեղ է, կդիմանա ցավին և ուրախությանը, կտա հոգու ուժը, սակայն կգնա մինչև վերջ: Միշտ չէ, որ վերջում հաղթանակն է: Բայց դրանից այդ մարդն ավելի թույլ չի դառնա:4957d14eb13f60ef4ce011d58f4e2168

Շուկշինի մահը

3 Նյմ

1974 թվականին ռուս գրող Վասիլի Շուկշինը նկարահանվում էր «Նրանք մարտնչում էին հանուն հայրենիքի» ֆիլմում: Նկարահանող խումբը բնակվում էր «Դանուբ» շոգենավում: Հոկտեմբերի 1-ի գիշերը դերասանները հավաքվեցին միասին դիտելու ԽՍՀՄ- Կանադա հոկեյի խաղը, իսկ առավոտյան, երբ ընկերները մտան Շուկշինի սենյակը, որպեսզի նրան արթնացնեն, նա արդեն մեռած էր: Այս լուսանկարն արվել է նույն օրը:164428743

ՎԱՍԻԼԻ ՇՈՒԿՇԻՆ

20 Մրտ

… Մարդիկ մտան հիվանդասենյակն, ուր պառկած էր… հիմա արդեն դիակը: Հեռուստացույցն անջատեցին: Մարդը մահացավ: Հետո ամբողջ գիշեր պառկած էի ամայացած հոգով, ցանկանում էի կենտրոնանալ որևիցե գլխավոր մի մտքի վրա, ցանկանում էի, ոչ, ոչ թե հասկանալ, մինչ այդ նույնպես ջանացել էի հասկանալ, չէի կարողացել, թեկուզ մեկ ակնթարթ, թեկուզ սեղմ, թեկուզ այն տարտամ ծիրի պես զգալ, որ միտքս կամ հոգիս գոնե հազիվ-հազիվ լուսավորվեր՝ ինչ բան էր դա. մարդն ապրում էր… Այս մեկը հո լիովին ծանր կյանք էր ապրել: Ուրեմն ի՞նչ, պե՞տք է, որ մենք ապրենք: Թե՞ ուրիշ բան: Ընդունենք, թե պետք է, որ ապրենք, բայց այդ դեպքում մեզնից ինչու՞ չեն խլել այդ նզովյալ ունայնությունը, տանջալից ու հավերժական այդ ճիգը՝ հասկանալու, թե «ինչի՞ համար է այս ամենը»: Ահա, արդեն սովորել ենք տեսնել, թե ինչպես է կանգ առնում սիրտը… Իսկ ինչի՞ համար է ամեն ինչը, ինչի՞: Ինչքան էլ ուզում ես բղավիր, լսող չկա: Ուրեմն ապրել, ետ չնայել, գնալ ու գնալ առաջ, մինչև ուր չափված-գծված է: Կարծես թե մեռնելը սարսափելի բան չէ:

«Մարդն ապրում էր» պատմվածքից

ՎԱՍԻԼԻ ՇՈՒԿՇԻՆ

2 Նյմ

ՆԱՄԱԿԸ ՄՈՐԸ

Բարև, մայր
Ստացա 200 ռուբլին, ծանրոցը (երկրորդը) և նամակը: Ծանրոցում ամեն ինչ պահպանվել էր: Մայր, դու այդ ի՞նչ ես անում: Վերարկու ես գնել: Սիրելիս, չէ՞ որ նույն հաջողությամբ շինելով կանցկացնեի աշունն ու գարունը: Ծանրոց եմ ստանում, էլի ոնց որ փոքրիկ վագոն: Ի՞նչ է, մտածում եմ, հաջողացրել է այստեղ էլի՞ ինչ-որ բան տեղավորել: Բացում եմ, իսկ այնտեղ նոփ- նոր վերարկու է: Այ քեզ բան: Մայր, որտեղի՞ց ես փող ճարում: Վերարկուն ճիշտ վրայովս է: Բայց դեռ չեմ հագնի: Այ, կմաշեմ շինելս, իսկ հետո արդեն… Փող ունեմ: Լավ եմ սնվում: Ինչ ցանկանում` այն էլ գնում եմ: Մինչև հոկտեմբերի 15-ը փողս կհերիքի: Այլևս ոչինչ մի գնիր…
Այսօր ստացա քո նամակը` լուսանկարով: Մայր, կարծես մի քիչ նիհարել ես: Սիրելիս, ազնվորեն գրիր` ինչպե՞ս ես ապրում: Ի՞նչ ես ուտում…
Վերջերս մեր կուրսում հարցում անցկացվեց` ում ծնողներն ովքեր են, այսինքն` ուսանողների ծնողների մասնագիտությունը, կրթությունը: Գրեթե բոլորինը` գրողներ, դերասաններ, պատասխանատու աշխատողներ են և այլն: Հերթն ինձ է հասնում: Հարցնում են` ծնողներից ով կա: Պատասխանում եմ` մայրս:
— Ի՞նչ կրթություն ունի:
— Երկու դասարան,- պատասխանում եմ, — բայց հասկանում է մինիստրից ոչ պակաս:
Ծիծաղում են: Դե եղիր առողջ, սիրելիս:
Քո` Վասիլի:

Թարգմ. Նորա Ազատյան

%d bloggers like this: