Tag Archives: սպանություն

Քադաֆին մեռավ: Ո՞վ է հաջորդը

21 Հկտ

Լիբիայի առաջնորդ Մուամար Քադաֆին մեռած է: Այս մասին են պնդում աշխարհի բոլոր լրատվամիջոցները, դա են փաստում համացանցը ողողած լուսանկարներն ու նկարահանված կադրերը: Մինչդեռ ընդամենը երեկ շատերն էին համոզված, որ Ջամահիրիայի ղեկավարին անհնար է լինելու որսալ: Հիմա արդեն Քադաֆին գնաց լրացնելու այն միապետների ցանկը, որոնք իբրև թե տապալվեցին ժողովրդական ցնցումների ալիքից, սակայն, ցավոք, իրականությունն այլ բան է պնդում:
Թե ինչպես ոչնչացվեց Քադաֆին, դրա մասին ստացված լրատվության հաջորդականությունը ամեն ինչ ասում է: Երեկ, օրվա երկրորդ կեսին թիվ մեկ լուրը դարձավ հաղորդումն այն մասին, որ Քադաֆիին ձերբակալել են Լիբիայի Սիրտ քաղաքում: Այս մասին տեղեկացրեց «Ալ Ջազիրա» հեռուստաալիքը: Ընդամենը հաշված ժամեր անց Reuters-ը` վկայակոչելով Լիբիայի Անցումային ազգային խորհրդի նախագահ Մուստաֆա Աբդել Ջալիլին, մանրամասնեց, որ «Քադաֆին գերության մեջ է ու վիրավորված է երկու ոտքից… Նրան տեղափոխել են շտապօգնության մեքենայով»: Սակայն շատ շուտով այս տեղեկությունները սրբագրվեցին, վերջնական տեսքի բերվեցին, որից հետո աշխարհն իմացավ, որ Մուամար Քադաֆին մահացել է ստացված վնասվածքներից: Այդպես հայտնեց Լիբիայի նոր իշխանությունների պաշտոնական ներկայացուցիչը: Ասվում էր նաև, թե պարտված առաջնորդը գլխին մահացու վնասվածք էր ստացել: Քադաֆին իբրև թե փորձել էր դուրս պրծնել շրջափակված Սիրտից ու փախչել արևելք` անապատում թաքնվելու մտադրությամբ, բայց կանգնեցվել էր Միսուրատայի զորախմբի կողմից: Դաժան մարտի ընթացքում գնդապետը ծանր վնասվածքներ էր ստացել, ինչի արդյունքում մահացել էր:
Դեռ մի քանի ժամ առաջ միայն ոտքի վրա եղած վերքերին արդեն գումարվել էր գլխի վնասվածը, իսկ գործողություններին մասնակցած զինյալներն իրենց հերթին պատմում էին, թե երբ Քադաֆիին հայտնաբերել են ստորգետնյա թաքստոցում, նա իրեն բռնողներին խնդրել է. «Մի կրակեք, մի կրակեք»: Բայց կրակել են: Կրակել են, քանի որ ոչ մեկին այլևս պետք չէր կենդանի Քադաֆին: Քադաֆիները սովորաբար վիրավոր կամ գերեվարված չեն լինում: Նրանք կամ գահի վրա են, կամ սպանված: Այդպիսին է մեծ խաղի օրենքը, որտեղ սպանված թշնամին ամենանվտանգ թշնամին է:
Ի դեպ, երեկ նույն կերպ վարվեցին նաև գնդապետի որդու հետ: Լիբիայի տեղական հեռուստաընկերությունը րոպեների տարբերությամբ նախ հաղորդեց, որ ապստամբների կողմից գրավված Սիրտում բռնել են Մուաթասիմ Քադաֆիին, իսկ քիչ անց հաղորդվեց, որ նա սպանված է:
Վարագույրը կարելի է իջեցնել: Դեռ փետրվարից Լիբիայում ծայր առած բողոքի ցույցերը, որոնց մասնակիցները պահանջում էին 40 տարի իշխող գնդապետի հրաժարականը, հասան իրենց տրամաբանական ավարտին: Արևմուտքի բորբոքած կրակը այրեց այն ամենը, ինչ խորթ էր քաղաքակիրթ աշխարհի համար: Հիմա արդեն ինչ-որ մի շարքային զինվոր կարող է տեսախցիկի առաջ հպարտությամբ պատմել, թե սեփական աչքերով է տեսել Քադաֆիի մարմինը և «կոշիկով խփել է նրան», ինչը Միջին Արևելքում ծայրահեղ անարգանք ու մահացու վիրավորանք է համարվում: Բայց արդյո՞ք անարգվողը միայն մեռած Քադաֆին է:
Ընդամենը երեք օր առաջ Տրիպոլիում վայրէջք կատարեց ԱՄՆ պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնի ինքնաթիռը: Նա Լիբիա էր ժամանել չհայտարարված այցով: Եվ ահա այստեղ ամերիկյան դիվանագիտության ղեկավարը հանկարծ հայտարարեց. «Մուամար Քադաֆին պետք է կամ սպանվի, կամ բռնվի: Մենք հուսով ենք, որ նա կարող է մոտ ժամանակներս ձերբակալվել կամ սպանվել, որպեսզի դուք այլևս նրանից վախենալու առիթ չունենաք»: Ամերիկացի որևէ բարձրաստիճան պաշտոնյա մինչ այդ պահը ձեռնպահ էր մնում նման արտահայտություններից` սահմանափակվելով Քադաֆիին նրա կատարած հանցագործությունների համար պատասխանատվության ենթարկելու կոչերով: Իսկ այժմ Քլինթոնի բառերը հնչում էին պատվերի պես. սպանել Քադաֆիին:
Պատվերն ի կատար ածվեց: Դա նույնիսկ դժվար է միանշանակորեն արդարադատություն անվանել: Ավելի շատ այն նման է սովորական սպանության: Եվ ակամա սկսում ես մտածել, թե արդյո՞ք Քադաֆին միայն երեկ ստացավ իր մահացու վերքը: Ասենք, դա այժմ այլևս էական չէ: Բռնապետի մահվան մասին Ազգային անցումային խորհրդի տարածած լուրը կրակոցներով ու ինքնաբուխ ժողովրդական տոնախմբությամբ ընդունվեց Բենգազիում, Տրիպոլիում և Լիբիայի այլ քաղաքներում: Ասվեց, թե Քադաֆիի մարմինն անվտանգության նկատառումներով ուղարկվելու է «գաղտնի մի տեղ»: Այլ աղբյուրներ հաղորդեցին, որ սպանվածին տեղափոխել են Միսուրատա:
Եվ նույնիսկ այսքանից հետո ոչ բոլորն են հավատում Քադաֆիի մահվանը: Նրա առաջին իսկ լուսանկարները կասկածների տեղիք տվեցին: Հակասական լուրերի մեջ խճճվեց նույնիսկ Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը, ով հայտարարեց, որ Քադաֆիին բռնելը մեծ լուր է, և եթե հաստատվի՝ նրա ճակատագիրը պետք է որոշի Լիբիայի ժողովուրդը: Բայց ժողովրդից առաջ ընկնելով այդ ճակատագրի վերջակետն արդեն դրվել էր:
Ռուսաստանի լիբերալ–դեմոկրատական կուսակցության առաջնորդ Վլադիմիր Ժիրինովսկին նրանց շարքում է, ովքեր չեն հավատում մահվան մասին լուրերին, և համոզված է, որ իր բարեկամը վաղուց արդեն «անվտանգ վայրում է»։ «Մենք չենք հավատում Մուամար Քադաֆիի մահվան մասին լուրերին։ Նա շատ խելացի մարդ է, աֆրիկացի Կարլ Մարքսը, լիբիացի Գարիբալդին, և նա շատ փող ուներ։ Իմանալով Սադամ Հուսեյնի և արաբական այլ առաջնորդների ճակատագիրը՝ քիչ հավանական է, որ Քադաֆին թույլ կտար իր գերեվարումը, վիրավորումն ու մահը»,–ասել է Ժիրինովսկին։
Իսկ Արևմուտքից եկող արձագանքներըը միանգամայն այլ շեշտադրումներ ունեն: Պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնն ասաց, որ եթե «դա ճիշտ է, ապա կարելի է հանգիստ շունչ քաշել, քանի որ ևս մեկ խոչընդոտ վերացվեց»։ «Լիբիայում պատերազմն ավարտվեց»,- նման հայտարարությամբ հանդես եկավ Իտալիայի վարչապետ Սիլվիո Բեռլուսկոնին ու լատիներենով հավելեց. «Sic transit gloria mundi» (Այսպես է անցնում աշխարհիկ փառքը):
Պատերազմը գուցե և ավարտվեց: Իսկ ի՞նչն է սկսում նրանից հետո: Խաղաղ ու ստեղծագործ աշխատա՞նքը: Հազիվ թե: Մի բան հաստատ է. Լիբիայում ոչ թե կհաղթանակի ժողովրդավարությունը և երկիրը ծաղկում կապրի, այլ կտիրի քաոսը և կսկսվի նրա բնական պաշարների անխնա հարստահարումը Արևմուտքի «ազատարարների» ձեռքով: Այդպես արդեն եղել է աշխարհի շատ կետերում: Այդպես լինելու է նաև հիմա:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Վեցերորդ պատվիրան. «Մի սպանիր»

31 Օգս

Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը շատ է սիրում խոսել: Կարելի է ասել՝ նա միայն խոսում է: Մարդիկ հոգնել են նրա ոչինչ չասող, տրիվյալ ելույթներից, որոնք շատ նման են մաշված ձայնասկավառակի պտույտներին: Խոսելուն զուգընթաց նա նաև սիրում է զանազան գրքեր գրել, հետո այդ գրքերը պարտադրում է իր անձնակազմին, իսկ երբ այլևս անելու ոչինչ չի մնում, հավաքում է լրագրողներին, մեկնում է որևէ հեռավոր զորամաս ու իր մտքերի գանձանակն այս անգամ բաց է անում այնտեղ՝ տպավորիչ բնանկարի ֆոնի վրա: Ահա այդպես, երեկ նա հայտնվեց սահմանային գոտում և սկսեց այնտեղ արտասանել այսօրինակ մտքեր. «Մենք բարձրացնում ենք անձնակազմի որակն ու պատրաստությունը», կամ՝ «Ամենակարևորը սպաների ու զինվորների անձնական հարաբերություններն են», ապա՝ «Սպաների անձնական օրինակը հայրենասիրության և ռազմական ոգու երաշխիքն է»: Պետք է օժտված լինել որոշակի հատկանիշներով և միևնույն ժամանակ զուրկ լինել մի քանի այլ հատկանիշներից, որպեսզի արտաբերես նմանատիպ դատողություններ այն ողբերգության ֆոնի վրա, որ տեղի է ունեցել այս օրերին՝ Ղարաբաղի տխրահռչակ «Եղնիկներ» կոչվող զորամասում: Հիշեցնենք, որ 1992 թվականին ծնված զինծառայող Աղասի Աբրահամյանը մահացել էր անգիտակից վիճակում զինվորական հոսպիտալ տեղափոխվելուց մեկ ժամ անց: Դեպքից անմիջապես հետո զորամասի հրամանատարները հայտարարել էին, թե իբր էպիլեպսիա հիվանդության պատճառով զինվորը ուշագնաց էր եղել, ինչի հետևանքով վայր էր ընկել անկողնուց ու ստացել վնասվածքներ: Եվ միայն այն բանից հետո, երբ հարազատները աղմուկ բարձրացրին, իսկ նրանց բողոքին միացան նաև Facebook սոցիալական ցանցի հարյուրավոր անդամներ, իրավիճակը նոր զարգացումներ ձեռք բերեց: Facebook-ում բացված խումբը «Գտնել և պատժել» անունն է կրում: Վրդովված մարդիկ այնտեղ գրում էին աղաղակող կեղծիքի մասին, իսկ այնուհետև նշում, որ շարունակաբար տեսնելով այսպիսի ցավալի դեպքեր, հայ երիտասարդը երկմտանքով է վերաբերվում ազգային բանակում ծառայելու փաստին:
Հասարակության արձագանքն ու ճնշումը այս անգամ էլ քանդեց լռության ու ստի պատը: Երկու օր անց ՀՀ զինդատախազ Գևորգ Կոստանյանն անձամբ մեկնեց «Եղնիկներ» զորամաս, իսկ հետո տեղեկացրեց, թե՝ «ամեն ինչ արվում է դեպքը բացահայտելու համար, գործում ներգրավված են քննչական, ոստիկանական, դատախազական մասով բոլոր ուժերը, կա համապատասխան անձանց շրջանակ, որոնց հետ հիմա աշխատում են»։ Զինդատախազը նաև հավաստիացրեց, որ տվյալ դեպքի բացահայտման հարցում իրենք լինելու են հետևողական: Այս հավաստիացումներին, իհարկե, հարկ չկա լիովին հավատ ընծայել, քանի որ արդեն իսկ հայտնի է, որ քրեական գործ պետք է հարուցվեր սպանության հատկանիշներով, մինչդեռ նախաքննական մարմինը քրեական գործ է հարուցել ՔՕ 112 հոդվածի երկրորդ մասի 14 կետի հատկանիշներով` դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնասվածք պատճառելը, որն անզգուշությամբ առաջացրել է տուժողի մահը:
Բայց վերադառնանք նախարար Օհանյանին, ով վերստին առիթը բաց չթողեց կացությունը գլխիվայր ներկայացնելու և ընդգծելու իր անուրանալի ավանդը արդարությունը վերականգնելու գործում: Ի դեպ, նրա համար նախընտրելի է այդ ամենը տարածել ավելի մեծ ժամանակահատվածի վրա, ճիշտ այնքան, որքան ինքը պաշտոնավարում է ՊՆ-ում: «2007 թվականն ամենահաջող տարին էր կորուստների նվազ ցուցանիշով: 2010 թվականի երկրորդ կիսամյակում սահմանում եղան միջադեպեր՝ նաև հակառակորդի կրակի, դիվերսիոն գործողությունների պատճառով: Իսկ ընթացիկ տարվա առաջին կիսամյակում նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ գրեթե կիսով չափ քիչ պատահարներ են գրանցվել»,- հայտարարեց նա՝ հավելելով, թե Աղասի Աբրահամյանի մահվան հանգամանքների առնչությամբ ոչ միայն քրեական գործ է հարուցվում, այլ նաև ծառայողական քննություն է անցկացվում, և «ոչ մի հանցագործություն ու արտակարգ պատահար անպատիժ չի մնա»:
Պետք է անուղղելի միամիտ կամ դյուրահավատ լինել, որպեսզի Օհանյանի խոսքերն ընկալվեն իրենց նախաստեղծ իմաստով: Բոլոր մեղավորներին պատժելու մասով ավելորդ չէր լինի նախարարին հիշեցնել, որ այսօր կան դեռևս 2001թ. բանակում կատարված սպանություններ, որոնք չեն բացահայտվել: Իսկ ինչ վերաբերում է ներկա կացությանը, ապա նա պարզապես ի պաշտոնե պարտավոր է իմանալ, որ միայն անցյալ տարի զինված ուժերում մահվան 54 դեպք է արձանագրվել, և սա ընդամենը հայտնի փաստերը, քանի որ ՊՆ-ն տվյալներ չի տրամադրում մահվան դեպքերի վերաբերյալ՝ հայտարարելով, թե իբր դրանք ռազմական գաղտնիք են, և այժմ այդ հարցը իրավապաշտպանները վիճարկում են դատարանում: Բայց այս անմխիթար ու ցավալի վիճակը Սեյրան Օհանյանին չի կաշկանդում, որպեսզի լրագրողների առաջ կանգնած հպարտորեն ասի. «2011-ի առաջին կիսամյակը ՀՀ զինված ուժերում հայտարարվել է կարգապահության ամրապնդման կիսամյակ»:
Որպես օհանյանական կարգապահության ակնառու արգասիք, բանակում այս տարի արդեն 20 դեպք է գրանցվել, երբ զինվորը կամ ինքնասպանություն է գործել, կամ սպանվել մեկ ուրիշի ձեռքով: Իրավապաշտպան կազմակերպությունները հավաստիացնում են, որ այդ 20 դեպքերից միայն 5-ի դեպքում է քրեական գործ հարուցվել: Խիստ հատկանշական էր, որ հատկապես այս օրերին շրջանառու դարձավ Wikileaks կայքի կողմից գաղտնազերծված հերթական փաստաթուղթը, որտեղ ԱՄՆ Պետքարտուղարությանն ուղղված նամակում Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանության ժամանակավոր հավատարմատար էնթոնի Գոդֆրին պատմում էր մեր բանակում տիրող անպատժելիության մթնոլորտի մասին ու իր զարմանքն արտահայտում, թե ինչպես են մեղավորները կամ մեղմ պատիժների արժանանում, կամ ընդհանրապես խուսափում արդարադատությունից:
Այո, կարիք չկա խաբել հանրությանը: Մարդիկ ոչ կույր են, ոչ խուլ: Նրանք տեսնում ու հասկանում են, որ մահվան դեպքերը բանակում չեն նվազում, իսկ իրավիճակը շարունակում է մնալ աղետալի: Դա կարող է միայն մի բացատրություն ունենալ. պաշտպանության նախարարությունը չի տիրապետում իրավիճակին, և կամք չի դրսևորում՝ փոխելու ստեղծված կացությունը: Իսկ հետևանքն այն է, որ զինված ուժերը վերածվում են մի միջավայրի, որտեղ բռնի բարքեր են, ագրեսիայի բարձր մակարդակ: Չկա վերահսկողություն, չկա կարգապահություն, ներքին հարաբերությունները չեն կանոնակարգվում և չեն վերահսկվում: Խիստ տեղին կլինի նկատել նաև, որ ՊՆ քննչական ծառայությունը, ով կոչված է զբաղվելու այդ ցավալի գործերի քննությամբ, գտնվում է նույն նախարարության համակարգում, այսինքն այն անկախ մարմին չէ և, բնականաբար, կախվածությունը բանակային վերանախավից դառնում է անխուսափելի: Սա էլ իր հերթին հանգեցնում է նրան, որ զինվորական դատախազությունը, զինվորական ոստիկանությունը, դատաբժշկական փորձաքննություն իրականացնող մարմինը աշխատում են մեկ ուղղությամբ` սպանությունը որակել կամ որպես հակառակորդի մարտական գործողությունների հետևանք, կամ ինքնասպանություն, կամ հիվանդության պատճառով վրա հասած մահ։ Եվ ստացվում է, որ զինակիցների կողմից դաժանաբար սպանված տղային կարելի է վերագրել էպիլեպսիա, մի հիվանդություն, ինչի ախտանիշները ճիշտ կլիներ որոնել մեր մի շարք բարձրաստիճան զինվորականների մոտ…

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Լոպազությամբ երկիր չեն պաշտպանում

23 Փտր

Բանակի մասին ընդունված է միայն լավը խոսել: Դե, ասում են` պատերազմական վիճակ է, կարիք չկա ջուր լցնել թշնամու ջրաղացին, կոտրել մարտական ոգին ու նման բաներ: Մենք էլ փորձում ենք ըմբռնումով մոտենալ դրան: Սակայն ամեն ինչ իր սահմանն ունի: Համբերությունն` առավել ևս: Եվ երբ այդ համբերության բաժակը լցվում է, այլևս շատ դժվար է մնալ սահմանված կաղապարների ու վերապահ դատողությունների տիրույթում: Սա` ոչ միայն այն պատճառով, որ աղաղակող փաստերն ու ցավալի դեպքերը հակառակն են ստիպում, այլ նաև նրա համար, որ վիճակը շտկելուն կոչված ու պատասխանատու կառույցները շարունակում են ամեն կերպ սևը սպիտակ ներկայացնել և քարկոծել բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվել են մատը դնել բաց վերքի վրա: Բայց մախաթը պարկում անվերջ պահելն անհնար է: Պետք է, այնուամենայնիվ, ինչ-որ բան ձեռնարկել: Եվ այդ պատճառով էլ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը որոշել է վերականգնել իր ղեկավարած կառույցի վարկը ոչ այլ կերպ, քան… դասախոսություններ կարդալու ճանապարհով:
Մի օր նա վարչապետ Տիգրան Սարգսյանին է հրավիրում ՊՆ, որտեղ մեծ երազողը բանակի բարձրագույն սպայկազմի համար թեզիսներ է ընթերցում տնտեսության նվաճումների և ֆինանսական հաջողությունների շուրջ: Մեկ այլ անգամ հենց ինքն է մտավորականների առաջ ելույթ ունենում ձեռքբերումների մասին, կամ էլ գնում է Երեւանի պետական համալսարան` հանդիպելու դասախոսների և ուսանողների հետ, որտեղ ուղիղ մարդկանց աչքերի մեջ նայելով հայտարարում է, թե բանակում կարգապահությունը տարեցտարի ամրապնդվում է, տարվում է հետևողական դաստիարակչական աշխատանք, անցանկալի երևույթների ու միջադեպերի պրոֆիլակտիկա, որոնց մասին, ըստ նախարարի, «անպայման պետք է բարձրաձայնել, այլ ոչ թե թաքցնել»:
Մենք այժմ չենք խոսի այն հարյուրավոր մեծ ու փոքր իրավախախտումների և հոռի բարքերի մասին, որ բանակի անբաժանելի մասն են դարձել: Ընդամենը կարձանագրենք, որ միայն 2010 թվականին, համաձայն հասարակական և իրավապաշտպան կազմակերպությունների ունեցած տվյալների, զինված ուժերում մահվան 54 դեպք է արձանագրվել: Իսկ այն փաստը, որ նշված դեպքերից միայն 10-ի դեպքում է պաշտպանության նախարարությունը պաշտոնական հաղորդագրություն տարածել, համաձայնեք, որ սա որևէ կերպ չի ներդաշնակում նախարարի` հրապարակայունությունը քաջալերելու խոստումների հետ: Դրա փոխարեն ՊՆ-ում ավելի հակված են պնդելու, թե իրավապաշտպանների հրապարակած թվերը «իրականությանը չեն համապատասխանում», սակայն նույն պահին էլ սեփական ամփոփագրերը ներկայացնելու պահանջին պատասխանում են, որ իրենք ձեռնպահ կմնան հրապարակել բանակում տեղի ունեցած մահվան դեպքերի պաշտոնական վիճակագրությունը: Այդպես ձեռնպահ-ձեռնպահ էլ մեր ուսադիրավոր պաշտպանները խուսափում են խոսել բանակում սպայակազմի հովանավորչության, պատասխանատվությունից խուսափելու, անպատժելիության մթնոլորտի, կանոնադրական հարաբերությունների խախտման, սպանությունների և ինքնասպանությունների մասին, որոք չեն կարող ծայրահեղ անհանգստություն չպատճառել հասարակությանը: Եվ միայն մենք չէ, որ այդ մասին ասում ենք: Օրերս նույնիսկ ԵԱՀԿ երևանյան գրասենյակի պատասխանատուները հայտարարեցին, որ Հայաստանի զինված ուժերի խնդիրները «մնում են իրենց ուշադրության կենտրոնում ու որոշակի անհանգստություն են հարուցում»: Նրանց ներկայիս պահանջն է, որպեսզի Հայաստանի ղեկավարությունը անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկի առկա թերությունների վերացման ուղղությամբ, և որպեզի բանակը համապատասխանի ԵԱՀԿ չափորոշիչներին:
Ինչքան էլ այսօր փորձ արվի արդարացնել նման կացությունը, բացատրություն գտնել այս կամ այն դեպքը ծնող հանգամանքների համար, շատ դժվար պիտի լինի հիմնավորել, թե ինչու՞ մինչ օրս զինծառայողները (հատկապես ստորադասները) օրենքով սահմանված որևէ մեխանիզմ չունեին բողոքելու կամ բողոքարկելու այն ապօրինությունները, որ իրենց նկատմամբ կատարվել են: Դրա հետ մեկտեղ չենք կարող նաև չարձանագրել, որ այդ մեխանիզմների առկայությունն ընդամենը գործի մի մասը կլիներ, քանի որ զինված ուժերում բացակայում է ամենահիմնականը` ստեղծված խնդրահարույց իրավիճակը շտկելու կամքը:
Օհանյանը երեկ ասում էր, թե բանակում այժմ բարեփոխումներ են իրականացվում, որոնք կարևոր երկու նպատակ են հետապնդում` Հայաստանի պաշտպանության համար ազգային ու միջազգային երաշխիքների ստեղծում: Օհանյանից այս հավաստիացումը լսում ենք արդեն չորրորդ տարին: Իսկ խոստացած բարեփոխումները ոչ տեսնող է եղել, ոչ ճանաչող: Չկա նման բան: Սրանք պարապ խոսքեր են: Վերջին դարակազմիկ նախաձեռնությունը եղավ այն, որ օրերս ի վերջո Հայաստանի զինվորական դատախազությունում սկսեց կգործել թեժ գիծը: Հիմա էլ խոսում են այն մասին, թե հրատապ է ռազմական օմբուդսմենի ինստիտուտի ստեղծման անհրաժեշտությունը: Սակայն հազիվ թե ՊՆ-ն գրկաբաց ընդունի նման նախաձեռնությունը:
ԵՊՀ դահլիճում Սեյրան Օհանյանի ներկայությունից թևեր առած ռեկտոր Արամ Սիմոյանն իր ելույթում նշում էր. «Մենք լավ ենք հասկանում, որ հայոց բանակն է այն կարևոր ու միակ գործոնը, որ ապահովում է մեր երկրի ու ժողովրդի խաղաղ առաջընթացը»: Եթե ռեկտորն այսօր ասում է, թե բանակն է այն միակ գործոնը, որն ապահովում է մեր երկրի խաղաղ առաջընթացը (առաջընթա՞ցը), ապա այդ ռեկտորը նույնիսկ շարքային ուսուցիչ լինելու իրավունք չունի, քանի որ, նախ, յուրաքանչյուր իրեն հարգող երկիր չի կարող միայն մեկ գործոնի հույսին մնալ, և բացի դա էլ նշված այլ գործոններից մեկի առկայությունն էլ պարտավոր էր ապահովել հենց նույն ռեկտորն իր ղեկավարած հաստատության հետ միասին, ինչը, ինչպես տեսնում ենք, չի արվել: Իսկ գիտակցումն այն փաստի, որ Հայաստանն այլևս ոչ թե սպառող, այլ անվտանգության միջազգային երաշխավոր տարր է, էլ ավելի է առաջնային դարձնում պահանջը, որ մենք պետք է անհանդուժող լինենք Զինված ուժերում կատարված յուրաքանչյուր իրավախախտման նկատմամբ:
Հայաստանի խորհրդարանում մարտի 10-ին օտարերկրացի փորձագետների մասնակցությամբ կայանալու են լսումներ զինված ուժերում առկա իրավիճակի եւ ԶՈՒ ներքին ու արտաքին կարգապահական կանոնագրքերի վերաբերյալ: Անկատար օրենսդրական դաշտը շտկելու ջանքերը հաջողություն կունենան միայն այն պարագայում, եթե գործեն օրենքները կիրառելու մեխանիզմներն ու նվազի այն ավելորդ լոպազությունը, ինչի հաշվին դեռ ոչ մի երկրում հայրենիք չեն պաշտպանել:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

%d bloggers like this: