Tag Archives: ՋՈՆ ԱԲԴԵՅՔ

ՋՈՆ ԱԲԴԵՅՔ

31 Հլս

Երբ գործ ունես քո սերնդի մարդկանց հետ, երբ դուք միևնույն երգն ունեք, միևնույն պատերազը, միևնույն վերաբերմունքն այդ պատերազմի հանդեպ, միևնույն կանոնները և նույնիսկ միևնույն ռադիոկայանը, դու միշտ կարող ես բավականին վստահությամբ կռահել, թե ինչին սպասես և ինչին՝ ոչ: Բայց բավական է կապվես այլ սերնդի հետ, և ոտքերիդ տակ արդեն անկայուն օվկիանոսն է, իսկ դու խաղում ես կրակի հետ:3256717359_afe0cbe293_o

ՋՈՆ ԱԲԴԵՅՔ

17 Նյմ

Մեր ողջ ունեցվածքը կյանքն է: Դա զարմանալի պարգև է, և ես չգիտեմ, թե ինչպես մենք պետք է այն տնօրինենք: Սակայն կյանքը միակ բանն է, որ մենք ստանում ենք որպես նվեր ու այդ նվերը թանկ արժե:

Կյանքն, ի տարբերություն շախմատի տախտակի, ոչ միշտ է կազմված միայն սևերից ու սպիտակներից: Եվ բարին ու չարն էլ երկնքից չեն ընկնում: Մենք, մենք ենք նրանց ստեղծում: Ընդդեմ դժբախտության: Անփոփոխ… Բարու և չարի օրենքների խախտումը իր ետևից դժբախտություն կբերի: Պարտադիր չէ մեր դժբախտությունը, սովորաբար` սկզբում ոչ մերը…apdaiks

ՋՈՆ ԱԲԴԵՅՔ

22 Հնվ

Նա հստակ տեսնում էր իսկությունը. այն, ինչը հեռացել է նրա կյանքից` հեռացել է անվերադարձ: Փնտրիր որքան կուզես, միևնույն է` չես գտնի: Վազիր ուր կուզես, միևնույն է` չես հասնի ետևից: Նա այստեղ էր, այս քաղաքի տակ, այս ձայների ու բույրերի մեջ, որոնք ընդմիշտ մնացին թիկունքում: Կյանքի ամբողջությունը պարպվում է, երբ մենք վճարում ենք Բնության պարտքը, երբ մենք նրան զավակներ ենք տալիս: Դրանից հետո նրան այլևս հարկավոր չենք: Ու մենք նախ ներքուստ, ապա և արտաքուստ վերածվում ենք աղբի:

63354_original

%d bloggers like this: