Tag Archives: ՋԱԿՈՄՈ ԼԵՈՊԱՐԴԻ

ՋԱԿՈՄՈ ԼԵՈՊԱՐԴԻ

12 Ապր

Ես ահա թե ինչ նկատի ունեմ` մարդը ծարավի է և սիրում է լոկ իր երջանկությունը: Իսկ կյանքը նա սիրում է սոսկ այնքան, որքան այն ընկալում է այդ երջանկությանը հասնելու գործիքը կամ դրա սուբյեկտը, և ոչ թե կյանքն է սիրում, թեպետ և հաճախ կյանքին է վերագրում իր սերն առ երջանկություն: Իսկ սերն առ կյանքը այնպիսի հատկություն չէ, որ բնականաբար և անխուսափելիորեն բնորոշ է մարդկանց, դու դրանում կհամոզվես, եթե հիշես, որ հնում շատ ու շատերն ընտրում էին մահը, թեև կարող էին ապրել, և որ մեր օրերում շատերն են մահ կամենում ամենատարբեր իրավիճակներում, իսկ ոմանք նույնիսկ ինքնասպան են լինում: Այդ ամենը չէր կարող տեղ գտնել, եթե սերն առ կյանքը ինքնին լիներ մարդու բնույթում: Փոխարենը` սերն առ սեփական երջանկությունը յուրաքանչյուր կենդանի արարածի բնույթում է, և ավելի շուտ աշխարհը փուլ կգա, քան նա կդադարի սիրել իր երջանկությունը և իր ձևով դրան հասնել: Ըստ իս, երջանիկ կյանքը բարիք է, անկասկած, բայց սոսկ որպես երջանիկ կյանք, այլ ոչ` որպես պարզապես կյանքը: Կյանքը դժբախտ է, քանզի այն դժբախտ է, կա չարիքը և ուշադրության տակ առնելով, որ բնությունը, համենայն դեպս` մարդկայինը, հանգեցնում է այն բանին, որ կյանքն ու դժբախտությունն անբաժան են, դու ինքդ դատիր, թե ինչ է դրանից հետևում:

%d bloggers like this: