Tag Archives: Ուկրաինա

Յուլիան` Կիևի քաղբանտարկյալը

8 Օգս

Ուկրաինայի նախկին վարչապետ, ընդդիմության առաջնորդ Յուլյա Տիմոշենկոն կալանավորված է: Փոքր-ինչ դժվար է պատկերացնել յուրահատուկ սանրվածքով այդ տիկնոջը` ճաղերի ետևում: Ընդամենը մի քանի տարի առաջ նա ինքն էր որոշում ազատության և ազատազրկման գինը, իսկ այժմ Կիևի Պեչորայի շրջանային դատարանի վճիռը ավելի հզոր գտնվեց, քան Տիմոշենկոյի հեղինակությունը: Ընդ որում, պաշտոնական հիմնավորուման համար հարկ չեղավ երկար մտածել. մեղադրյալը խոչընդոտում էր քննության ընթացքին ու վկաների հարցաքննությանը, իսկ դա լիովին բավարար էր նրա խափանման միջոցը վերանայելու համար: Իհարկե, նախկին վարչապետն անմիջապես հայտարարեց, որ իրեն ձերբակալելու որոշումը պայմանավորված է գործող վարչապետ Նիկոլայ Ազարովի հասցեին կոռուպցիոն մեղադրանքներ հնչեցնելու փաստով, սակայն տվյալ պահին դա այլևս էական չէր:
Ինչ վերաբերում է բուն գործին, ապա Տիմոշենկոն մեղադրվում է պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու, այլ կերպ ասած` 2009 թվականին Ռուսաստանի հետ գազի առաքման գործարքներ կնքելու համար։ Նա ստորագրել է պայմանագրեր՝ ոտնահարելով սեփական երկրի և ժողովրդի շահերը։ Մասնավորապես, իր ձեռքով հաստատել է «Նեֆտոգազ Ուկրաինի»-ի գրավոր դիրեկտիվը «Գազպրոմ»-ի հետ 2009 – 2019 թվականներին բնական գազի առք ու վաճառքի շուրջ, մինչդեռ այն պետք է հաստատվեր նախարարների ամբողջ կաբինետի կողմից: Կան ապացույցներ, որ Տիմոշենկոն հատկապես անձնական շահերից ելնելով է համաձայնել 1000 խորանարդ մետր ռուսական գազի դիմաց վճարել 450 դոլար: Միայն թե ու՞մն է դա հետաքրքիր, եթե բոլորն անխտիր կատարվածի մեջ որոնում են քաղաքական ենթատեքստը:
Ուկրաինայում 2004-ի նարնջագույն հեղափոխության երբեմնի առաջնորդներից մեկը, ով առաջին ծանր հարվածը ստացավ յուրայիններից, իսկ այնուհետև անցած տարվա նախագահական ընտրություններում պարտվեց մրցակից Վիկտոր Յանուկովիչին, այժմ խիստ հարմար է գտնում իր դեմ հարուցված քրեական գործը որակել որպես քաղաքական հաշվեհարդար: Հատկանշական է, որ ավելի վաղ Յուլյա Տիմոշենկոն հայտարարել էր, թե իրեն կձերբակալեն մինչեւ օգոստոսի 24-ը` Ուկրաինայի անկախության օրը: Նրա խոսքով, նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչը հենց այդ օրն է ցանկանում ազատվել ընդդիմությունից: Սակայն պարզվեց, որ Յանուկովիչն առանձնապես ցանկություն չունի հոբելյանական ամսաթվերի հետ ձեռնածություն անել, և հարվածը եկավ սպասվածից ավելի վաղ:
Իսկ ազատության ու վեհ իդեալների համար մարտնչող տիկնոջն այլ բան չի մնում, քան խոսել իր անձնազոհ պահվածքի ու այն մասին, որ իշխանությունները իր մահն են ցանկանում: Հանուն այդ մտասևեռման նա նույնիսկ չզլացավ և կալանավայրից մի գրություն ուղարկեց առ այն, որ խոստանում է ինքնասպանություն չգործել: «Պարզ է, որ սա հաշվեհարդար է քաղաքական ընդդիմախոսի նկատմամբ, բայց ես դրա մասին չեմ գրում: Ես ուզում եմ հայտարարել, որ ինքնասպանության որևէ հակում չունեմ: Ես երբեք ինքնասպանություն չեմ գործի: Այն ամենը, որ ես անում եմ` դա իմ պայքարն է քրեական վարչակարգի դեմ` աշխարհում Ուկրաինայի արժանի տեղի համար»,- ասվում էր նրա լիրիկական երկտողում:
Այս ընթացքում Տիմոշենկոյի ամենասիրած վայրերում` փողոցներում ու հրապարակներում վերջինիս գլխավորած ընդդիմադիր «Բատիկիվշինա» կուսակցության ակտիվիստներն արդեն հայտարարել էին անժամկետ բողոքի ակցիաներ սկսելու մասին: Անմիջապես դատարանի շենքի մոտ հայտնվեց վրանային ավանը, դրան հաջորդեցին բախումները ոստիկանության ու իշխանամետ ուժերի հետ, իսկ հետո ալիքը տարածվեց նաև երկրի հեռավոր անկյուններում: Ինչպես և պետք էր սպասել, առաջինը ոտքի կանգնեց ընդիմության բաստիոնը`Լվով քաղաքը, որտեղ ձևավորվեց դիկտատուրային դիմադրության կոմիտե: Գաղտնիք չէ, որ երկրի արևմտյան շրջաններում Տիմոշենկոն ավանդաբար մեծ աջակցություն ունի, այդ պատճառով էլ հիմնական հույսն ակնկալվում է այդ կողմերից: Սրանց զուգահեռ ընդդիմությունը նախաձեռնել է Ռադայի արտահերթ նստաշրջան գումարել: «Փոփոխությունների ճակատ» ընդդիմադիր կուսակցության առաջնորդ Ալեքսանդր Յացենյուկը հայտարարեց, որ ձերբակալելով Տիմոշենկոյին, իշխանությունները պատերազմ են սկսել ժողովրդի դեմ: «Ռուբիկոնն անցել են: Դեմոկրատիան ավարտվել է: Իշխանությունները դարձան ռեժիմ»,- իրավիճակն այսպես սահմանեցին ընդդիմադիրները:
Ուկրաինայի նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչն իր հերթին հայտարարեց, որ չի պատրաստվում դատարանի վրա որևէ ճնշում գործադրել: Սա նշանակում է, որ վերևները կգնան մինչև վերջ: Եվ արդեն իսկ մամուլը կանխատեսումներ է անում, թե երբ կխաղարկվի վերջին արարը: Օրինակ, «Ֆոկուս» ամսագիրը գրում է, որ մինչև սեպտեմբերի 6-ը Յուլյա Տիմոշենկոն մեղավոր կճանաչվի և կդատապարտվի 5 տարվա ազատազրկման, թեև այն հոդվածը, որով նրան մեղադրանք է ներկայացվել, նախատեսում է 7-ից 10 տարի ազատազրկում: Մյուսները համոզված են, որ դատավարությունը գոնե այս տարի իր եզրագծին չի մոտենա: Իսկ քանի դեռ ժամանակ կա, յուրայինների հայացքը ուղղված է փրկչի կողմը` Արևմուտք: Նրանք խորապես համոզված են, որ միայն այնտեղից եկող ճնշումներն են ի զորու ինչ-որ բան փոխել:
Արևմուտքն իր հերթին այդ վստահությունից լավ է զգում և ամեն կերպ ցուցադրում է իր ընդգծված անհանգստությունը: Եվրամիության ղեկավարները մեկը մյուսի ետևից հայտարարություններ են անում` մրցելով այն հարցում, թե ում խոսքերն ավելի ազդեցիկ ու խիստ կհնչեն: Օրինակ, ԵՄ արտաքին հարաբերությունների ու անվտանգության քաղաքականության գծով գերագույն ներկայացուցիչ Քեթրին Էշթոնն ասում է, որ «Յուլյա Տիմոշենկոյի կալանավորման հանգամանքներն անհանգստություն են առաջացնում այդ որոշման՝ հնարավոր քաղաքական շարժառիթներ ունենալու կապակցությամբ, ինչպես նաև կասկածի տակ են դնում Ուկրաինայում իրավական պետության կայացումը»: Իսկ Եվրախորհրդարանի նախագահ Եժի Բուզեկը քաղաքական դրդապատճառներով պայմանավորված է որակել դատարանի կայացրած որոշումը: Վաշինգտոնը հեռուներից ահազանգում է, թե «նախկին վարչապետի կալանավորումը կասկածի տակ է դնում Ուկրաինայում օրենքի գերակայությունը և կարող է քաղաքական դրդապատճառներով հետապնդումների ալիք բարձրացնել»: Նրանց ձայնակցում են Կանադան, Մեծ Բրիտանիան, Freedom House միջազգային կազմակերպությունը և էլի շատերը` կոչ անելով անհապաղ ազատ արձակել Տիմոշենկոյին։
Սակայն այս ողջ իրարանցման մեջ կա մի «բայց», որը դեռևս իր լիարժեք պատասխանը չի ստացել: Ամենևին էլ միանշանակ ու հստակ չէ, թե իր այդ քայլով ի՞նչ է պատրաստվում անել նախագահ Յանուկովիչը: Նա, ով հայտնի է իր ռուսամետ քաղաքականությամբ, հանկարծ որոշում է պատժել հակառակորդին` պատրվակ ընտրելով նրա մութ գործարքները Ռուսաստանի հետ: Իսկ սա, ինչպես հայտնի է, անհետևանք մնալ չի կարող: Իզուր չէր, որ շատերի առաջին իսկ ենթադրություններն այն մասին էին, որ Տիմոշենկոյի կալանավորման փաստը կարող է լուրջ հակասությունների պատճառ դառնալ Մոսկվայի ու Կիևի միջև։ Կրեմլն արդեն այս առնչությամբ Ուկրաինայի նախագահին նախազգուշացրել է «երկարաժամկետ հետևանքների» մասին։ Մնում է ենթադրել, որ Յանուկովիչը հաշվի է առել նաև դա և ունի այն պահուստային տարբերակը, որը նրան զերծ կպահի մեծ տհաճություններից:
Ինչ վերաբերում է Յուլյա Տիմոշենկոյին, ապա խորամանկ կինը քաղբանտարկյալի իր դափնին անպայման ամբողջապես կծառայեցնի հետագա նպատակների համար: Եվ գուցե թե ինչ-որ մի օր չարչարանքները փոխհատուցվեն բազմապատիկ:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Ուկրաինայի պահուստային տարբերակը

5 Հլս

Հայաստանի վարած արտաքին քաղաքականությունը ոչ միշտ է հնարավորություն տալիս դրական վերաբերմունք արտահայտելու համար: Սակայն ճշմարտության դեմ մեղանչած կլինենք, եթե չխոստովանենք, որ նախագահ Ս. Սարգսյանի Ուկրաինա կատարած այցն ու դրա նախնական արդյունքները թույլ են տալիս խոսելու ձեռքբերումների մասին: Սա, իհարկե, այդ երկկրողմ շփումների հետահայաց գնահատման փորձ չէ, այլ ընդհանուր դիտարկում: Եվ այնուամենայնիվ, կա անհրաժեշտություն անդրադառնալու մի քանի հիմնական քայլերի, որոնց կիրառումը ստեղծում է որակապես նոր միջավայր ու նոր հարաբերություններ:
Առաջին հերթին հարկ է նշել, որ վերջին 9-10 տարիների ընթացքում հայ-ուկրաինական կապերն առանձնապես նախանձելի չէին, եթե չասենք, որ դրանք փաստացի հասել էին նվազագույնի: Սրա կապակցությամբ ռուս վերլուծաբանները նշում էին, թե այն պահից, երբ Բաքուն հետզհետե վերածվեց տարածաշրջանում նավթային լիդերի, դրա համատեքստում Երևան-Կիև շփումների պարբերականությունը կտրուկ անկում ապրեց: Սակայն այժմ էլ Ադրբեջանը շարունակում է մնալ իր դիրքերում: Այդ դեպքում ի՞նչ է կատարվում, ինչու՞ ուկրաինացիները հանկարծ որոշեցին միանգամից վերանայել իրենց վերաբերմունքը: Այս հարցի պատասխանը թերևս պետք է որոնել ինչպես արտաքին քաղաքական դաշտում տեղի ունեցած փոփոխությունների, այնպես էլ Ուկրաինայի ներքին կյանքում առկա վերադասավորումների մեջ: Նարնջագույն Կիևն այլևս պատմություն է դարձել, իսկ նորը անհրաժեշտություն է զգում ձեռք բերել առավել իրատեսական երանգներ, ճիշտ կշռադատել այն ուղղությունը, դեպի ուր պիտի հառի իր հայացքը: Իսկ դա արդեն սոսկ տնտեսական պոտենցյալով չի չափվում: Այդ իմաստով չափազանց կարևոր էր, որ Վ. Յանուկովիչը խոսեց թե երկու երկրների միջև մինչև վերջ չօգտագործված հնարավորությունների և թե միջազգային կազմակերպություններում փոխադարձ աջակցության մասին:
Բայց ամենահետաքրքրիրն, իհարկե, Կիևի պատրաստակամությունն էր` մասնակցություն բերել Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի կարգավորման գործում: Ուկրաինան հայտարարեց, որ ինքը 2013 թվականին կմիանա բանակցային գործընթացին, երբ դառնա ԵԱՀԿ նախագահող երկիր։ Այս առթիվ այդ երկրի նախագահն ասաց, որ իրենք լավ հարաբերություններ ունեն Հայաստանի ու Ադրբեջանի հետ: «Մեր շահերից է բխում, որ այդ հակամարտությունը կարգավորվի խաղաղ եղանակով: Մենք մաղթում ենք մեր բարեկամներին, որ նրանք ընդհանուր որոշում գտնեն ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում»: Սակայն շատ ավելի անսպասելի էր Յանուկովիչի մեկ այլ հայտարարությունը. «Լեռնային Ղարաբաղի ժողովուրդն ինքնորոշման իրավունք ունեցող միջազգայնորեն ճանաչված միավոր է։ Այդ իրավունքը պետք է կյանքի կոչվի, լիարժեքորեն իրականացվի։ ԼՂ խնդիրն այլ լուծում չունի»,- շեշտեց նա։
Սա պետք է գնահատել իբրև արմատական փոփոխություն Կիևի պաշտոնական դիրքորոշման մեջ: Տարիներ շարունակ Ուկրաինան հայտարարում էր, որ պաշտպանում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը և միայն այդքանը: Այդ բոլոր տարիներին Բաքվում համոզված էին, թե Կիևի արտաքին քաղաքականության վեկտորը որևէ լուրջ ներգործության չի ենթարկվի, սակայն, ինչպես տեսնում ենք, նրանց հույսերը կարծես թե չեն արդարանում:
Ի դեպ, այստեղ հարկ է մի փոքր լրացում կատարել և հասկանալ, թե ինչով էր պայմանավորված Կիևի նախորդ դիրքորոշումը: Սրա առթիվ դեռ մեկ տարի առաջ հետաքրքիր բացատրություն տվեց այն ժամանակ Հայաստանում Ուկրաինայի դեսպան Ալեքսանդր Բոժկոն` անուղղակիորեն փաստելով, որ յուրաքանչյուր երկիր որևէ քայլ կատարելիս նախ` մտածում է իր մաշկի մասին և ապա միայն` դրա հետևանքների: Այն ժամանակ Բոժկոն հետևյալն ասաց. «Տարածաշրջանային կամ գլոբալ այս կամ այն հարցի շուրջ որոշակի դիրքորոշում որդեգրելիս ամեն երկիր առաջնորդվում է սեփական պետական շահերով: Վերջերս մենք բոլորս ականատես եղանք Ռուսաստանի Սևծովյան նավատորմի 225-ամյակին նվիրված միջոցառումների ընթացքում Մոսկվայի քաղաքապետ պարոն Լուժկովի հայտարարությանը: Այդ հայտարարությունում, ինչպես նաև դրան հաջորդած մեկնաբանություններում և ռուս քաղաքական գործիչների հայտարարություններում ևս մեկ անգամ հարցականի տակ էր դրվում Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականության հարցը: Այնպես որ, տարածքային ամբողջականության հարցը Ուկրաինայի համար ոչ անիմաստ է, ոչ էլ ճարտասանական: Իսկ Կիևի դիրքորոշումն այս հարցում միջազգային կազմակերպությունների, այդ թվում նաեւ ՎՈՒԱՄ շրջանակներում, տրամաբանական է և հետևողական»:
Ահա այսպես: Ղարաբաղի մասին հոգացող Կիևը պիտի Ղրիմի հեռանկարը տեսնի և առաջնորդվի բացառապես այդ մտապատկերներով: Իսկ այժմ, պարզվում է, որ առաջիկայում ուկրաինացի դիվանագետների պատվիրակությունը պատրաստվում է այցելել Երևան, Ստեփանակերտ և Բաքու՝ տեղում պարզելու համար Ուկրաինայի հնարավոր մասնակցությունը խաղաղարար առաքելությանը: Այս կապակցությամբ ուկրաինական լրատվամիջոցները զանազան դատողություններ են անում` փորձելով կռահել դրա պատճառը: Հիմնականում խոսվում է այն մասին, թե ուկրաինական դիրքերի ակտիվացումը պայմանավորված է կազանյան հանդիպման ձախողմամբ։ «Ռուսական դիվանագիտությունը չկարողացավ ապացուցել իր հավասարակշիռ դիրքորոշումը, իսկ Հայաստանն ու Ադրբեջանը հետաքրքրված են բանակցային գործընթացում միջնորդի փոփոխությամբ։ Կիևի թեկնածության ընտրությունը պայմանավորված է Ուկրաինայի չեզոք կարգավիճակով, ինչպես նաև Կիևի և Մոսկվայի միջև հարաբերությունների լուրջ սառեցմամբ»,– գրում է Версии պարբերականը։
Նկատենք, որ սա այնքան էլ արժանահավատ դատողություն չէ: Հազիվ թե Կիևը հավակնի ոտք մեկնել Մինսկի խմբի երկրների հետ, իսկ Բաքուն ու Երևանը դեռ չեն պատրաստվում հրաժարվել Մոսկվայի միջնորդությունից: Առավել տրամաբանված կլինի կարծել, որ հակամարտող կողմերը այժմ զբաղված են պահուստային տարբերակ ունենալու հոգսերով` բոլոր կարգի անսպասելի շրջադարձերի դեպքում դրանք հրապարակ բերելու հեռանկարով: Հիշենք, որ այս օրերին իբրև չեզոք միջնորդ իր թեկնածությունը մատուցեց նաև Իրանը: Այնպես որ, այս շարքը դեռ կարող է համալրվել նոր մասնակիցներով, իսկ դա առանձնապես չի խանգարում ընդհանուր գործընթացին: Այնպես որ Ուկրաինան հազիվ թե այդքան շուտ հայտնվի խաղի մեջ: Յանուկովիչը նույնպես այդպես է կարծում, երբ խոսում է 2013 թվականի մասին:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Բախումներ, որ եղել ու չեն եղել

12 Հնվ

Միանգամից ասենք, որ այն, ինչ տեղի է ունեցել հունվարի 1-ին և հետագա օրերին Ուկրաինայի Նիկոպոլ քաղաքում, դրա մասին ոչ ոք ամբողջական ճշմարտությունը չգիտի: Ինչ-որ մեկին անհրաժեշտ էր ամեն գնով քողարկել իրականությունը, և այդ մեկը (կամ մի քանիսը) այս դեպքում կարող են լինել ոչ թե ուկրաինացիները, այլ հայերը: Իսկ պատմությունը սա է: Տարվա առաջին գիշերը Նիկոպոլի «Կորալ» սրճարանում մի խումբ երիտասարդների միջև վիճաբանություն է ծագում, որը շուտով վերածվում է ծեծկռտուքի: Հենց այդ ժամանակ էլ ազգությամբ հայ, Յալթայի 20-ամյա բնակիչը գրպանից հանում է դանակն ու դանակարում իր 4 հակառակորդներին: Սպանվում են 23-ամյա երկու ուկրաինացի, իսկ 19-ամյա մի երիտասարդ և մի աղջիկ վնասվածքներով տեղափոխվում են հիվանդանոց:
Հաջորդ օրն արդեն Նիկոպոլից տագնապալի լուրեր էին տեղ հասնում: «Նիկոպոլը շուրջկալի մեջ է: Հարևան Մարգանեց, Կրիվոյ Ռոգ, Զապորոժիե, Էներգոդար քաղաքներից եկող մեքենաների և ավտոբուսների արական սեռի ներկայացուցիչների մուտքը քաղաք արգելափակված է: Տեղացիների խոսքով` տեղի ունեցածի համար պատասխանատու են տարածաշրջանում ամենամեծ հայկական համայնքի ներկայացուցիչները: Քաղաքի բնակչությունը հավաքվում է փողոցներում և պահանջում է պատժել մարդասպաններին»,- ահա այսպիսի տեղեկություններ էին հրապարակվում այդ օրերի ուկրաինական թերթերում: Դրանք հաճույքով արտատպում էին ադրբեջանական ԶԼՄ-ները: Ասվում էր նաև, թե իբր զանգվածային անկարգությունների ժամանակ հնչել են քաղաքապետարանը գրավելու կոչեր, թալանվել ու ավերվել են հայերին պատկանող մի քանի առևտրի կետեր, ջարդվել են մեքենաներ, իսկ կովկասցիների ընտանիքները լքում են քաղաքը: Գրվեց, որ երիտասարդները և զապորոժյան կազակները ոչնչացրել են «Ուկրաինա-հայկական բարեկամություն» հուշարձանը։
Մինչ կպարզաբանվեր, թե այս տեղեկություններից ինչն էր ճշմարտացի և ինչը` հորինվածք, հաջորդեց մյուս ցավալի լուրը: Նիկոպոլում հունվարի 4-ին, ժամը 18-ի սահմաններում անհայտ անձինք ավերել էին քաղաքի Գագարինա և Կաշտանովա փողոցների խաչմերուկում կանգնեցված 1915թ. Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը հավերժացնող խաչքարը: Այդ խաչը դեռևս 2008 թվականի աշնանը քանդակվել էր հայաստանցի վարպետների կողմից ու կանգնեցվել էր տեղի հայ համայնքի նախաձեռնությամբ: Հետո` դեպքից ավելի ուշ, պիտի ասվեր, որ հայ երիտասարդի կողմից սպանված ուկրաինացիներից մեկն ապրել է խաչքարի մոտ գտնվող շենքում, որի թաղումից վերադառնալիս մի խումբ հարբած ուկրաինացիներ որոշել են «վրեժ լուծել» խաչքարից: «Այս դեպքը կրում է անձնական, այլ ոչ զանգվածային բնույթ: Երիտասարդների խումբը ջարդել է խաչքարը` լինելով ոչ սթափ վիճակում: Այս արարքը դատապարտվել է հասարակության կողմից»,- շտապեցին անմիջապես հայտարարել քաղաքի իշխանությունները, իսկ ոստիկանությունը հայկական համայնքին խոստացավ հանցագործին անմիջապես գտնել: Մի քանի օր անց արդեն խոսում էին վանդալիզմի 4 հեղինակներն ձերբակալելու մասին, թեև իրականում ոստիկանության աշխատակիցներին հաջողվել էր գտնել միայն 28-ամյա մի գործազուրկի, և ասվում էր, թե իբր հենց նա է ավերել խաչքարը: Ինչ վերաբերում էր դանակահարության պատմությանը, ապա դրա առթիվ Դնեպրոպետրովսկի շրջանի դատախազության և միլիցիայի ներկայացուցիչները մամլո ասուլիս հրավիրեցին, հայտարարեցին, թե դեպքը կապ չունի ազգամիջյան թշնամանքի հետ, այն բացառապես կենցաղային բնույթ է կրել և դրա մեղավոր հայն արդեն ձերբակալվել է։ «Украина криминальная» պարբերականը փոխանցում էր Նիկոպոլի ոստիկանության վարչության ղեկավար Նիկոլայ Կոլբատովի խոսքերը, համաձայն որի հետաքննության ընթացքում վերոնշյալ գործի շրջանակներում ձերբակալվել էր նաև խուլիգանության մեջ կասկածվող ծեծկռտուքի մեկ այլ մասնակից։ Վերջինիս նկատմամբ քրեական գործ էր հարուցվել Ուկրաինայի ՔՕ 296–րդ հոդվածի 2–րդ մասի հատկանիշներով՝ խուլիգանություն։ Նիկոպոլի հայ համայնքն էլ իր հերթին մամուլին հայտնում էր, որ արդեն լուծում է խաչքարի վերականգնման հարցը, իսկ 2 տուժածներց մեկը դուրս է գրվել հիվանդանոցից, մյուսի կյանքին վտանգ չի սպառնում:
Թվում է` եղածին հավելելու նոր բան այլևս չկա: Ցավալի միջադեպ է տեղի ունեցել, հետո հարթվել է, մեղավորները պատժված են, էլ ի՞նչ իմաստ ունի կրքեր բորբոքել, յուղ լցնել կրակի վրա: Բայց արի ու տես, որ դա այդքան էլ այդպես չէր: Ահա թե ինչ էր գրում այդ ժամանակ «Свободная пресса»-ն. «Դնեպրի ցածրադիր գոտում տեղի ունեցած ամանորյա բախումներից հետո, որոնց հետևանքով սպանություններ են գրանցվել, ուկրաինական իշխանությունները խիստ միջոցներ են ձեռնարկում` «կովկասյան կոտորածները» կանխելու ուղղությամբ»: Մինչդեռ նույն օրերին այն հարցին, թե ճի՞շտ է, որ Նիկոպոլում զանգվածաբար ջարդում ու թալանում են հայկական խանութները, տեղի հայ համայնքի ղեկավարը զարմանքով պատասխանում էր. «Այդ ո՞վ է ասել: Չկա այդպիսի բան, այդ ամենն ապատեղեկատվություն է: Այստեղ ամեն ինչ խաղաղ է»: Ուկրաինայում Հայաստանի դեսպանատան հայտարարության համաձայն՝ որևէ միջադեպ ընդհանրապես տեղի չի ունեցել, մանավանդ ազգային հողի վրա։
Այսպիսի կտրուկ հերքումները փոքր-ինչ տարօրինակ են հնչում երկու դիակի, երկու վիրավորի, փշրված խաչքարի ու մի քանի ձերբակալվածների առկայության պայմաններում: Էլ չենք խոսում բոլոր այն հրապարակումների մասին, որ մի քանի օր շարունակ հաջորդաբար հայտնվում էին ուկրաինական թերթերում: Ի վերջո տեսնելով, որ այնքան էլ հեշտ չէ մախաթը պարկում պահել, որոշեցին մեղքը բարդել ադրբեջանական լրատվամիջոցների վրա` պնդելով, թե հատկապես նրանք են ստում ու ցանկանում փչացնել երկու բարեկամ ժողովուրդների եղբայրական հարաբերությունները: «Նիկոպոլում ամեն ինչ, խաղաղ ու հանգիստ է, հուզումների վերաբերյալ այստեղ նույնիսկ ակնարկ չկա»,-հայտնեց հայ համայնքի ղեկավար Տիգրան Սարգսյանը՝ հավելելով, որ դեպքերի նման զարգացման մասին խոսք անգամ լինել չի կարող:
Խոսքն, իհարկե եղավ ու դեռ մի բան էլ ավելի` առանց Տ. Սարգսյանի ցանկությունները հաշվի առնելու: Եվ եթե, աստված մի արասցե, իրավիճակը կրկնություն ունենա կամ ձեռք բերի այլ դրսևորումներ, հետևանքները պիտի ծանրանան նաև նրանց խղճի վրա, ովքեր հանուն ինչ-ինչ նպատակների պատրաստ են քողարկել իրականությունը և սպիտակ դրոշակներ ծածանել ի հաշիվ ազգային արժանապատվության:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

%d bloggers like this: