Tag Archives: շիրիմ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԻ ՇԻՐԻՄԸ

5 Նյմ

1938 թվականի օգոստոսի վերջին շաբաթն էր: Խոջավանքի փառաշուք շիրմնաքաղաքը նման էր խորշակածեծ արտի… Րաֆֆու շիրիմից քիչ հեռու մի թարմ հողակույտ կար, շուրջը փռված ծաղկեպսակների մնացորդներ: «Ո՞վ պիտի լինի այս հսկան, որ համարձակվել է Րաֆֆիի հետ հավերժական հարևան դառնալ»,- մտածեցի ես ու սկսեցի պրպտել, բայց նրա ով լինելու մասին ոչ մի հետք չգտա:
Այդ միջոցին ինձ է մոտենում մի տարիքոտ կին, սև զգեստների մեջ պարուրված: Կարծեցի, թե այս թարմ հողաթմբի սգակիր ազգականն է կամհարազատը: Կինը մոտեցավ և բարևեց վրացերեն լեզվով: Ես արձագանքեցի: Ինչ-որ բացատրություններ տվեց, թե՞ հարցեր՝ չհասկացա, որովհետև վրացերեն չգիտեի: Նա կրկնեց իր ասածները և հարցական նայեց ինձ վրա:
— Ներեցեք, տիկին, ցավոք սրտի վրացերեն չգիտեմ, ես հայ եմ,- հայտնեցի ռուսերեն լեզվով:
— Շատ ուրախ եմ, որ հայ եք,- բացականչեց տիկինը՝ այս անգամ հայերեն և քաջալերված ավելի մոտ եկավ:
— Դե հիմա ասացեք, թե ինչ էիք ուզում,- դիմեցի նրան:
— Ես Թումանյանի այրին եմ,- թոթովեց տիկինը՝ թաշկինակը մոտեցնելով աչքերին:- Ողորմած հոգու գերեզմանը տակնուվրա են արել, շիրիմի քարն էլ էն է՝ դռան մոտ ընկած…

Հ. ԳԵՐՈՒՆՅԱՆ
«Հայրենիք» ամսագիր

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 90

ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

12 Փտր

ՃԱՄՓԱԲԱԺԱՆԻՆ

Հին, վայրի դաշտի ճամփաբաժանին
Մի սև ագռավ է թառել սև խաչին,
Աղբախոտն է նա դիտում իր թառից,
Ժանգոտ վահան է ընկած առաջին:

Մի գիր է գրված այնտեղ հին օրից,
Որից անցորդը սև լուր է առնում.
«Ով գնա գծած այս ճամփով ուղիղ,
Իմացիր, երբեք ետ չի դառնալու:

Թե աջով գնաս` դու ձիդ կկորցնես,
Մոլորյալ է նա, ով աջ է թեքվում,
Իսկ թե ձախ ճամփով գնալ դու փորձես,
Մահդ կգտնես օտար եզերքում»:

Հեռվում` շարվեշար շիրիմներ պառկած
Քնած հավիտյան քնով անցյալի,
Սատար եղիր ինձ, չարագույժ ագռավ,
Այս մութ ճամփեքին ուղեկից դառ ինձ:

Լքել եմ կղզին արքայադստեր,
Կապույտ ծովակը, խրճիթն ու այգին,
Դու անմահական ջուրը լոկ ինձ բեր,
Չեմ ուզում տիրել հեքիաթի հավքին:

Կեսօրն է ննջում, արահետներին`
Խոտերի միջից` նեխող ոսկորներ,
Երեք ճանապարհ մգլած ու դեղին,
Բայց ես չգիտեմ, թե ուղիս որն է:

Որտե՞ղ է ծիրը այս հարթավայրի,
Ո՞վ է խրտնեցնում ձիուս շարունակ,
Ո՞վ է ինձ կանչում ձայնով մարդկային
Կապույտ լռության այս երկրում ունայն:

Եվ մի՞թե ուրիշ ճանապարհ չկա,
Որ լինի առանց կորստյան ահի,
Գնայի հուշն ու հույսերս փրկված
Եվ ինձ ու ձիուս խլեի մահից:

Հովերն են շնչում վերին լռությամբ,
Ու մեռյալները քնել են խաղաղ,
Կախարդված վայրի այդ գեղեցկությամբ,
Ես խոնարհում եմ հայացքս ահա:

Կանչում է կյանքը խենթության խաղով,
Բայց խառնված է նա մահվան կանչին,
Իսկ ագռավը լուռ ու հանդիսավոր
Այսպես կիսարթուն թառել է խաչին:

Թարգմ. Հ. Թամրազյան

%d bloggers like this: