Tag Archives: Նոր Տարի

ՊԱՈՒԼՈ ԿՈԵԼԻՈ

22 Դկտ

Նոր Տարվա նախօրեին ամուսինները գնահատում էին անցնող տարին: Ռեստորանում ճաշի սեղանի շուրջ ամուսինը սկսեց դժգոհել, թե գնացել է ոչ այն ճանապարհով, որով, ըստ իր կարծիքի, պիտի անցներ: Կինը ակնդետ նայում էր ամանորյա տոնածառին, որ դրված էր ռեստորանում: Ամուսնուն թվաց, թե նրան այլևս չի հետաքրքրում իրենց զրույցը և փոխեց թեման.
— Տես ինչ հրաշալի են եղևնու լույսերը,- ասաց նա:
— Այո, դա այդպես է,- պատասխանեց կինը:- Բայց եթե դու ավելի ուշադիր նայես, ապա կտեսնես, որ բազմաթիվ լույսերի մեջ կա մեկը, որը չի վառվում: Ինձ թվում է, նրա փոխարեն, որ անցնող տարվան դիտես բազմաթիվ հաջողված գործերի տեսանկյունից, որոնք լուսավորել են տարին, դու կառչել ես այն միակ մարած լամպին, որը ոչինչ չի լուսավորում:

1295192205_EDEEE2FBE920E3EEE4

ՏԱՐԵՄՈՒՏԻ ԽՈՀԵՐ

4 Հնվ

Հին տարի- կնշանակի ծերություն, անցյալ: Նոր տարի- կնշանակի երիտասարդություն, ապագա: Հին տարին- հուշեր են, մտքեր, փորձ, իմաստություն: Նոր տարին- գործ է, կյանք, հույս, վայելք: Սակայն հին տարին, նոր տարին՝ երկուսն էլ ժամանակ են:
Կյանքը- ամենաթանկը:
Սրենք մեր լսելիքը: Ահա ժամանակի գործիքը՝ ժամացույցը ձայներ է հանում: Ի՞նչ ձայներ են: Դա ժամանակի քայլերի ձայնն է: Դա ժամանակն է, գնում է: Գնում է և հետը տանում հենց մեր ամենաթանկը՝ կյանքը: Ժամանակը, որ կյանք է բերում, հենց ինքն էլ կյանք է տանում: Ներկան դարձնում է անցյալ, ապագան՝ ներկա: Օ, թանկագին երիտասարդներ, խորհեցեք այս մասին: Ժամանակը երիտասարդության գողն է: Գալիս մոտենում, վերցնում է ձեր կյանքը- ամենաթանկը և տանում: Զգույշ:
«Գիտենք,- կասեք,- ի՞նչ անենք: Կարելի՞ է արգելել: Կասեք՝ ժամանակը կարիք էլ չունի գողանալու, կարող է գալ, բացեիբաց վերցնել և տանել: Ժամանակը ամենակարող է, ամենաուժեղ, ամենաանխուսափելի»:
Մի ասեք, մի ասեք այդպես, սիրելի երիտասարդներ: Բնությունը հո ամեն բան մեզ թշնամի չի ստեղծել: Բնությունը մեզ բարեկամ շատ բան է ստեղծել: Բանականությունը, միտքը, զգացմունքը, կամքը, գիտակցությունը: Բնությունը մեզ կյանք է տվել և ասել է- ահա ձեզ մի հավերժություն: «Հավերժություն… կյանքը, մեր կյանքը հավե՞րժ է,- կասեք դուք,- ի՞նչ է մեր կյանքը, մի վայրկյան բնության մեջ»:
Կյանքը, մեր ամենքիս կյանքը, այնքան է տևում, որքան մենք պլանավորում, բովանդակում ենք այն: Ո՞վ է մեղավոր, եթե մենք արթուն ժամանակն անգամ քնած ենք, թմրած: Եթե մենք չենք մտածում, չենք ստեղծում, չենք արդյունավորում: Ո՞վ է մեղավոր, եթե մենք շռայլում ենք, ջրի պես թափում ենք մեր ժամանակ-կյանքը: Այսինքն, այնքան «կարճ» կյանքն անգամ, որ տվել է բնությունը, ինքներս դեն ենք ածում՝ իբրև փոշի, ավելորդ բան: «Քնածն ու մեռածը մեկ է»,- ասում է ժողովուրդը: Ապա թող զգոն լինենք, խորհենք, թե ինչ ենք, ինչ թանկ բան է ժամանակը և ապրենք սթափ, գիտակցական կյանքով… Մի մոռացեք, հիշեք շուտ-շուտ: Ժամանակը- կյանքը:

ԴԵՐԵՆԻԿ ԴԵՄԻՐՃՅԱՆf55c4d3eb31823_55c4d3eb31c11-thumb

ԽԱՉՈՒԿԸ

20 Դկտ

Մեր մանկության տարիներին արհեստական տոնածառ չկար: Բնական եղևնի էինք զարդարում: Նոր Տարուց մի քանի օր առաջ հայրս բերում էր, հղկում էր կոթը ու ամրացնում փայտե հատուկ ոտնակի մեջ: Մենք դրան խաչուկ էինք ասում: Խաչաձև փայտ էր, մեջտեղում՝ անցք: Տոնածառը հանում էինք հին Նոր Տարվա հաջորդ օրը: Եղևնին դուրս էինք տանում, իսկ խաչուկը մնում էր մինչև հաջորդ Ամանոր:
Հիմա, երբ գյուղ եմ գնում, երբեմն նկուղ եմ իջնում ու այնտեղ մի անկյունում միշտ աչքիս է ընկնում բոլորից մոռացված, չգործածվող խաչուկը: Հազիվ թե երբևէ այն կրկին արժանանա տոնածառ պահելու պատվին: Եվ ու՞մ մտքով կանցներ, որ մանկության հուշերը կարող են ապրել նաև նկուղում՝ փայտի սովորական մի կտորի հետ:

Հովիկ  Չարխչյան5abee0f51be32ce87698ddfaa0de043b

ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ

31 Դկտ

Տարին գնաց- վիշտս մնաց,
Եկավ մի այլ նոր տարի,
Բայց ի՞նչ օգուտ, քանի որ նա
Մեզ չի բերում նոր բարի:

Հայ աշխարհում ալան-թալան,
Այան հեղեղ, սուգ ու լաց,
Եղբայրներս ձմռան ցրտին
Անտուն, անտեր ու սոված:

Ինչ նոր տարի այս նեղ օրին,
Այս ավերի ժամանակ,
Ինչ խնդություն այս սև օրին,
Այս ցավերի ժամանակ:

Երբ ազատվի Մայր Հայաստան,
Հայի լացը դադարի,
Այն ժամանակ միայն կասեմ՝
Ահա եկավ նոր տարին:

1918 թվականին, «Աղբյուր» հանդեսзар

ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

29 Դկտ

…Ժամը 12-ին։ Հնչեց 12 ժամը։ Հին տարին գնաց, մեռավ անհունի մեջ, նորն սկսվեց։
Լուսամուտը բացել, նայում եմ։ Լուսնյակ գիշեր, լիալուսին, թեթև, կապույտ ամպեր։ Լսում եմ… գնացքը գնում է՝ սուլելով… Հանկարծ նավերի շչակները սուլում են, սուլում են, սուլում են… Հրացաններ են արձակում, անթիվ… Հեռվից՝ մարդկանց ձայներ, երգեր, ծիծաղներ…
15 վայրկյան…
Պառկել, վերհիշում եմ բոլոր Նոր տարիները, որ դիմավորել եմ, ի՞նչ կերպ, ի՞նչ սրտով, ո՞ւր, ինչպե՞ս…
Սուլում են նավերը, մեկը՝ կտրում, մյուսը՝ սկսում…
Մարդկությունն ուրախանում է… ինչո՞ւ, ի՞նչ հույսեր է սպասում, երբ դժգոհ հնից՝ դիմում է անծանոթին… մահին, վերջին, ապագային, որի ծոցում ո՜վ գիտե ինչ դաշույններ կան… Գուցե մեզնից ոմանք չեն հասնելու մյուս տարուն, և շատերս չենք հասնելու անշուշտ, բայց ուրախանում ենք… Ի՜նչ բնազդ է…

1926թ. դեկտեմբերի 31, ՎենետիկAvetiq Isahakyan...

ՀԵՏԳՐՈՒԹՅՈՒՆ 2013-Ի ՀԱՄԱՐ

29 Դկտ

Ասում են` Նոր տարվա գիշերը ճապոնացիներն իրենց տաճարներում խփում են զանգերը 108 անգամ, որովհետև, ըստ նրանց մեկնության, մարդը 6 հիմնական մեղք ունի, իսկ յուրաքանչյուր մեղք` իր 18 արտահայտման ձևերը: Ամանորի գիշերը ճապոնացիները հիշում են իրենց մեղքերի մասին: Հիշում են հատկապես դա, թեև ամենքի նման հիշողության մեջ դրոշմված ունեն բազմաթիվ ուրախ ու երջանիկ պահեր:

Ես չեմ առաջարկում հետևել նրանց օրինակին: Այս անգամ հանգիստ թողնենք զանգերը, առավել ևս, որ մեղքերի վերհիշումը դեռևս դրանց գիտակցումն ու ափսոսանքը չէ: Բայց ինչ-որ բան հիշել, այնուամենայնիվ, պետք է: Թիկունքում մնացած օրերի մեջ ինչ-որ բան տեսնելը պետք է: Քո ծիծաղի և իմ արցունքի միջև ընկած տարածությունը, քո հույսի և իմ հուսալքության բևեռները, քո խոսքի և իմ լռության տարբերությունը, քո ընթացքի և իմ կանգառի պատճառները, և էլի շատ տեսիլքներ: Ու թող եկող Ամանորը մեզ ներշնչի այն հույսով, որ ամեն բան իր հատուցման գինն ունի: Թե լավը, թե վատը: Վատը` հատկապես:

 

© Հովիկ Չարխչյան94113803_large_x_c9f9b0f8

ՉԱՐԼԶ ԴԻԿԵՆՍ

28 Դկտ

Նոր տարի: Նոր տարի: Ամենուր Նոր տարի: Հին տարուն արդեն նայում էին ինչպես հանգուցյալի: Նրա ունեցվածքը էժանով ծախեցին, ինչպես խորտակված նավի նավաստու եղած-չեղածը: Նա դեռ շնչում էր, իսկ նրա նորձևությունն արդեն անցյալ տարվա էր ու վաճառվում էր ջրի գնով: Նրա գանձերը ոչինչ էին դարձել` համեմատած նորածին ժառանգի հարստության հետ:

Բայց մենք ժամանակի հաշիվը պահում ենք ըստ իրադարձությունների և մեր ներսում տեղի ունեցած փոփոխությունների: Ոչ տարիներով…

«Սուրբծննդյան պատմություններ»?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ. «ՏՎԱԾԸ ԽԼԱԾԻՑ ՇԱՏ Է»

31 Դկտ

Նոր տարի է գալիս եւ նոր խոսք է ուզում: Իսկ ես կորցրել եմ նոր խոսք ասելու իմ եղած-չեղած, ոչ միայն կարողությունը: Կորցրել եմ, դժբախտաբար, ոչ միայն տարիքի բերումով: Ուր է թե այդպես լիներ: Ուրիշ պատճառներ էլ կան, որ շատ են…

Մեր ապրած կյանքի տագնապալից, խառնիխուռն, անկայուն օրերի եւ վիճակների միասին այնքան եմ կարդացել ու լսել, որ վախենում եմ ինչ էլ ասեմ, դրանց կրկնությունը լինի…

Ինչ որ է, նոր տարի է գալիս, եւ աշխարհն ուրախ է… Եվ սգո սեւերը հազիվ հանած` վիրավոր Հայաստանն էլ նրա հետ ուրախանում է:

Զարդարված տոնածառներ եւ տոնածառներով զարդարված հրապարակներ, դատարկ խանութների վերեւում՝ առատ սեղաններ, շնորհավորանքներ, երգ, պար, ազգային ու միջազգային մեղեդիներ:

Զարմանալի ժողովուրդ ենք հայերս…. Նման ենք այն հպարտ աղքատին, որ վերջին կովը ծախելուց հետո էլ ամեն առավոտ կովկիթը լվանում-դնում է պատին՝ անցնող-դարձողներին ցույց տալու համար, թե կովը դեռ կա:

Եվ ահա աշխարհի հետ, աշխարհի պես ընդունված բոլոր օրենքներով, նա դիմավորում է նոր տարին, մի կողմից մի քանի օրով մոռանալու համար իր կորուստների ցավը, իր հիասթափությունը, իր վիրավորանքն ու զայրույթը, մյուս կողմից` աշխարհին ասելու, որ ես դեռ կամ, ապրում եմ եւ պիտի ապրեմ ի հեճուկս նրանց, որոնք իմ ապրելը չեն ուզում:

Ես չգիտեմ` տարերքով, ենթագիտակցաբար է անում, թե մտածված, միայն գիտեմ, որ ճիշտ է անում…

Վերջին երկու տարին շատ բան խլեց մեզանից, բայց, փառք աստծո, տվածը խլածից շատ է: Մենք սկսեցինք մեզ ճանաչել, մեր ուժին եւ մեր պնդությանը հավատալ: Վերջապես ազգովի գլխի ընկանք, որ ավագ եղբայրը խորթ է եղել: Մենք հայ քրիստոնյա ենք եւ միշտ թույլին ենք պաշտպանում եւ արդարության կողմն ենք: Թվում էր` մեր ավագն էլ նույնպիսին պիտի լինի: Բայց ավագը երկու տարի մեզ խաբեց եւ դեռ շարունակում է խաբել: Նա անցավ ուժեղի կողմը, արհամարհեց մեր արդար պահանջը, փորձեց ու դեռ փորձում է աշխարհի համար երեք հազար տարի տներ շինած մի ազգի հավասարեցնել երեկվա վաչկատուն ցեղերին:

Չէ, այդ չի լինելու, ինչպես ասում են` վերեւն Աստված կա…

Թող Բելով-Բոնդարեւ-Ռասպուտինները մտածեն աշխարհի երեսից իսպառ ջնջված իրենց երկու հարյուր հազար գյուղերի մասին, Եվրոպայի տարածքից մի քանի անգամ ավել իրենց մեռած հողերի մասին, ցամաքած լճերի մասին ու մահամերձ գետերի: Եվ թող իմանան, որ դրա մեղքը հրեաներինը չի եւ ոչ էլ մյուս ազգերինը: Թող նրանք չմտածեն ուրիշ ժողովուրդների հաշվին ավելի անպարագիծ ու մեծ Ռուսաստան ստեղծելու մասին, այլ այնպիսի Ռուսաստանի, որ ազատ լինի, ապահով, հարուստ եւ հարեւան ժողովուրդների համար ոչ թե հովանի լինի, այլ նույն ծառի հովին հացի նստած ընտանիքի հավասար անդամ…

Թող իմանան իմ երեսառած, փառքից փքված գրչակիցները, որ իրենց շովինիզմով միայն փլուզում կշահեն:

Իսկ ես այդ փլուզումից շատ եմ վախենում: Իմ ազգի կեսը մնացել է մի կայսրության փլատակների տակ: Չեմ ուզում մյուս կեսի վրա էլ մի ուրիշ կայսրություն փլվի:

Մենք Տոլստոյի, Պավլենկոյի, Բրյուսովի, Սախարովի, Դուդինի Ռուսաստանի հետ ենք եւ պիտի լինենք…

Նոր տարի է  գալիս: «Խաղաղություն  ամենեցուն» ավանդական մաղթանքից հետո մի քիչ խելք ու խղճմտանք մաղթենք մեր տերության գլխավորներին, որ նրանք ճշմարտության հետ պահմտոցի չխաղան եւ աչքերն ու լեզուները կիսով չափ բացված ժողովուրդներին չհրեն յոթանասունամյա ստրկության դժոխքը: Մաղթենք, որ Կումայրիի ու Սպիտակի ցուրտ վրանների տակ մնացած որբերն ու որբեւայրիները իրենց գլխի վերեւ ապահով ծածկ ունենան եւ ոտքերի տակ ամուր հող: Ապա դառնանք ու մաղթենք, որ այս տարին իրենց տունուտեղից բռնի քշված, հայրենիք եկած հայերի համար գաղթականության վերջին տարին լինի, որ նրանք իրենց հող դարձած պապերի հողի վրա տիրաբար քայլեն, ծաղկեցնեն այդ հողը եւ ապահովեն իրենց սերունդների ծաղկումը:

Նոր տարին է բացվում, բարով է բացվում եւ բացվում է բարի:

Շնորհավոր Նոր տարի, Աշխարհի մարդիկ: Վերածնվող Հայաստան աշխարհ, շնորհավոր Նոր տարի:

Համո ՍԱՀՅԱՆ

1990թ.7

ՄԱՄՈՒԼԻ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ

31 Դկտ

2011-Ը «ՑԱՆՔԻ» ՏԱՐԻ Է

Գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանը 2011-ը համարում է «ցանքի» տարի: Նրա խոսքերով` մենք մի ամբողջ տարի սերմեր էինք նետում, որի պտուղները պետք է հավաքենք գալիք տարում: Իսկ բերքը ինչպիսին կլինի, կապված է նրանից, թե ինչ սերմեր նետեցինք մենք, այսինքն`մեր հավաքած բերքի համար որևէ մեկին մեղադրելու խնդիր չկա:
Իսկ տոնը գրականագետը պայմանակություն է համարում, քանի որ, նրա խոսքով, ժամանակի հոսքը չի ճանաչում այդպիսի դադարներ, ամեն վայրկյանն իսկ նույն արժեքն ունի ժամանակի համար, իսկ տոնը հորինել են մարդիկ, ուրեմն մարդիկ հենց իրենք պետք է արժևորեն իրենց իսկ ստեղծած տոնը:
«Նոր տարին պետք է մեզ դարձնի մի քիչ ավելի խելամիտ, մի քիչ ավելի շրջահայաց, մի քիչ ավելի սթափ»,-նշեց գրականագետը` ավելացնելով, որ բոլորը շատ լավ հասկանում են`առաջիկայում մեզ դժվարին տարի է սպասվում, փոփոխությունների, վերագնահատումների տարի:
«Կուզեի գալիք տարին մեր երկրի համար խաղաղ ընթացքի տարի լինի, նվազագույնն եմ ցանկանում, որ եթե առավելագույնը լինի, էլ ավելի բավարարված զգամ ինձ որպես քաղաքացի: Ուզում եմ մեր ժողովուրդը մեծ ցնցումներ չապրի»,-ասաց Հովիկ Չարխչյանը`հիշեցնելով, որ թեև մարդիկ հիացած էին արաբական գարունով, հեղափոխություններով, հեղաշրջումներով, բայց այդ նույն մարդիկ տեսան դրա հետևանքները, հեղափոխությունները եկան անցան, բայց ոչինչ չխաղաղվեց, արյունը շարունակվեց հոսել:
«Ուզում եմ մեր քաղաքացիների մեջ տագնապը յուրաքանչյուր փոփոխությունից եկող հետևանքների մասին, այնուամենայնիվ, մնա: Ես շատ լավ հասկանում եմ, որ ժամանակի ընթացքը պահանջում է այդ փոփոխությունները, պետք է անընդհատ առաջ շարժվենք, տեղաշարժվենք, նոր բարձունքներ նվաճենք, ազատություններ ձեռք բերենք, որի պակասը ունենք, արդար ընտրություններ ունենանք, որին սպասում ենք ու ցանկանում:
Մեր յուրաքանչյուր քայլը պետք է կշռադատված լինի, պետք է շախմատիստի նման մեկ քայլ առաջ տեսնենք, արդյոք մենք դեպի պարտությո՞ւն, թե՞ դեպի հաղթանակ ենք գնում, եթե այդ շրջահայացությունը չեղավ, եթե մենք ընդամենը այսրոպեական խնդիրներ լուծեցինք ու առաջնորդվեցինք այս րոպեի պահանջներով, մենք հաստատ որևէ հաջողության չենք հասնի: Իմ ժողովրդին մաղթում եմ լինել սթափ, շրջահայաց, խելամիտ, դա շատ անհրաժեշտ է մեզ թե՛ այսօր, թե՛ վաղը»,-մաղթեց Հովիկ Չարխչյանը:

Հրաժեշտը տոն չէ

30 Դկտ

Անշնորհակալ գործ է տարին ամփոփելը: Դու կարող ես լավագույն դեպքում ամփոփել այն մի հատվածը, որ եղել է քո հայացքի տեսադաշտում, դու կարող ես վերհիշել ու գնահատել այն օրերը, որոնք քո ժամանակի մասն են կազմել, սակայն ինչպե՞ս պիտի իմանաս իրական կշիռը մի ամբողջ տարվա, որը եղել է բոլորինը՝ ծանոթ ու անծանոթ, հեռավոր ու մերձավոր, բարեհաճ և ոչ այնքան…
Այսօր՝ տարեմուտի նախաշեմին եթերն ու մամուլը հեղեղված են բարեմաղթանքներով ու շնորհավորանքներով, և կամա թե ակամա դառնում ես նրանց լսարանի մի անդամը: Ինչեր ասես, որ չեն ցանկանում քեզ ժպտերես դեմքով իշխանավորներդ, ազգիդ սերուցքը, պատկառազդու անձինք: Այսքան մեծահոգություն, նրբանկատություն, բարեհաճություն պիտի բավարարի գալիք բոլոր ժամանակների համար, այսքան աներևակայելի ու հեքիաթային իղձերի իրականացման պահանջ-հրամայականը պիտի նախ սթափեցնի, իսկ հետո մեղավոր լինելու զգացողությամբ համակի հոգիդ: Ախր ինչպե՞ս կարող էիր նախկինում կասկածանքով վերաբերվել այդ մարդկանց, ինչպե՞ս էիր քեզ թույլ տվել մտածել, թե վերևները մոռացել են ստորիններին:
Բայց դու դեռ չես հասցրել ուշքի գալ առաջին հարվածից, երբ դրան հաջորդում է երկրորդը: Այս ամենի հետ մեկտեղ հանկարծ պարզում ես, որ անցնող տարին լի էր ձեռքբերումներով, հաջողություններով, նվաճումներով, և սկզբում տարակուսում, իսկ հետո նույնիսկ անկեղծորեն տխրում ես, որ ինքդ մասնակիցը չես եղել այդ բոլոր թռիչքներին, որ բարեկեցությունն անցել է կողքովդ, իսկ դու քնած ես եղել ուղտի ականջում, որ այսքան ու այնքան տոկոսով կյանքը գեղեցկացել է, իսկ դու դա չես տեսել գեղեցկագույն կյանքը, որ մի ողջ պետություն իր բազմաչարչար կառավարությամբ հանդերձ տքնել է քո երջանկության համար, իսկ դու՝ երիսցս երջանիկդ, անշնորհակալ ու երախտամոռ ես գտնվել նրա հանդեպ:
Եվ որպեսզի վերջնականապես չփչացնեմ օրվա իրական խորհուրդը, ես սկսում եմ մտածել տոնի մասին: Ի վերջ, ի՞նչ բան է դա: Չէ՞ որ ժամանակն իր հոսքի մեջ չունի որևէ դադար կամ ընդհատում, ժամանակի համար տարին բաժանող վայրկյանն ունի նույն արժեքը, ինչ տարին լրացնող միլիոնավոր մյուս վայրկյանները: Ուրեմն տոնը բացառապես մարդկանցն է, նրանց կարիքի ու պահանջի բավարարումը, նրանց կողոպտած չնչին ավարը ժամանակի ահռելի հարստությունից: Եվ դրա համար մարդիկ ուրախ են: Նրանք ուրախ են, որ անցնում է հին տարին, իրենց իսկ կյանքի մեկ տարին, իրենց ապրած օրերի շղթան, իրենց երիտասարդությունը, ավյունը, չարչարանքը, այն ամենը, ինչը դեռ երեկ ակնկալիք էր, որ կամ արդարացվեց կամ հուսախաբ արեց: Նրանք այդպես ծախսում են կյանքը, որ ձեռք բերեն հույսը վաղվա օրվա համար: Մարդիկ թոթափվում են իրենցից, փախչում են սեփական ստվերից ու պատսպարվում այս լուսավոր, գեղեցիկ, առինքնող թիկունքի ետևում, որ տոն է կոչվում:
Եվ այս մտքերին հետամուտ՝ ես հանկարծ դառնում եմ մեկը նրանցից, ովքեր քիչ առաջ և քիչ հետո վերստին տոնական մաղթանքներ են արտաբերելու: Ես մինչև կոկորդս ընկղմվում եմ տոնական ծանր, ներծծվող թուրմի մեջ, և մինչ նա կհասցնի ինձ լիովին կլանել, շտապում եմ ամենքի պես ձայն տալ բոլորին. «Շնորհավոր Նոր տարի…»:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ՑԱՐԸ ՃԱՆԱՉՈՒՄ ԷՐ ԻՐ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ

26 Դկտ

Հին ժամանակներից Ռուսիայի ժողովուրդները սովորույթ ունեին նշելու նոր տարվա սկիզբը զարդարված ծառերով ու մասսայական զբոսանքներով: Հունվարի 1-ին Նոր տարվա տոնակատարությունը ներմուծվել է ավելի քան 300 տարի առաջ՝ Պետրոս Առաջինի հրապարակած հատուկ հրամանով, ուր ասվում է. «Քանի որ Ռուսաստանում նոր տարվա սկիզբը տարբեր օրերի է նշվում, այս օրվանից դադարեցնել մարդկանց հիմարացնելը և Նոր տարին ամենուր համարել հունվարի 1-ից և ի նշան այդ բարի սկզբի ու ցնծության` շնորհավորել մեկմեկու Նոր տարվա առթիվ` ցանկանալով հաջողություն գործերում և բարեկեցություն ընտանիքներին: Ի պատիվ Նոր տարվա` զարդարել եղջերուներին, երեխաներին զվարճացնել լեռներում սահնակ քշելով, իսկ մեծերին` հարբեցողությամբ և տուրուդմբոցով չզբաղվել: Դրանք մյուս օրերի համար էլ բավարար են: Պետրոս Առաջին: 15 դեկտեմբերի, 1699թ»:

%d bloggers like this: