Tag Archives: ՆԺԴԵՀ

ԳԱԼԻՍ Է ՀԱՅ ԶՈՐՔԸ

26 Մյս

«… Մայիսի 24-ին մի անսպասելի դեպք, ավելի շուտ` մի զարմանալի հրաշք եկավ ցրելու համատարած լռությունը, պատռեց մահվան վարագույրը և մարդկանց երակների մեջ խոսեց ապրելու և կռվելու տենչը: Ղարաքիլիսայից դեպի արևելք` Դիլիջանի ոլորապտույտ ճանապարհին երևաց մի անորոշ զանգված, որ քանի մոտենում, ավելի և ավելի նկատելի էր դառնում: Շատ չանցած գյուղերում երևացին մի խումբ ձիավորներ` ոտքից գլուխ զինված: Ժողովրդի սարսափահար դեմքերին նկատվեց և զարմանքի, և ուրախության նշան… Եկվորները ծանոթ դեմքեր էին` Նժդեհի տղերքը:

— Գալիս է հայ զորքը, գալիս են հայ կամավորները: Կռիվ պիտի տանք, փախչելն ամոթ ա: Տղամարդկություն պիտի շանց տանք- արար աշխարհ պիտի զարմացնենք- ծլկող ու կորչողը նամարդ է:

Լսողները չէին հավատում իրենց ականջներին: Ամենքին թվում էր երազ, մի քաղցր ու կարճատև երազ…»:

Մուշեղ Ղազարեան- Ղարաքիլիսայի հերոսամարտը, Թիֆլիս, 1920 թ:d5bdd5a1d680d5a4d5a1d680d5a1d5bad5a1d5bf

ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ

27 Հկտ

Արիութի՛ւն:
Միակ ճշմարիտ կրօնը, առանց որի ոչինչ արժեն կրօնները:
Կեղծ է ամեն մի գրականութիւն, բարոյական, քաղաքական վարդապետութիւն, որ ոյժ եւ արիութիւն չէ ներշնչում իր դաւանողին:
Դատապարտելի է ամեն մի դպրոց, եկեղեցի, կուսակցութիւն, որը արիադաւան եւ արի չէ դարձնում մարդը որպէս անհատ եւ հաւաքականութիւն:
Արիութի՛ւն — միակ ճշմարիտ բարոյականը:
Կորցնելով իրենց արիութիւնը — իմա իրենց դրական բոլոր առաքինութիւնները — ժողովուրդները կորցնում են իրենց գոյութեան բարոյական իրաւունքը: Անարին կորցնում է պատմութիւնից իրեն տրուած մասնաւոր առաքելութիւնը` իրագործելու մարդկային ցեղին օգտակար լինելու կարելիութիւնը: Այդպիսին դառնում է ընդունակ միայն անստեղծագործ եւ անփառունակ կեանքի, կարօտ արտաքին օգնութեան: Նմանը ժամանակի ընթացքում դառնում է միջազգային պարազիտ, մինչդեռ ժողովուրդների կոչումն է լինել միջազգային արժէք եւ ազդակ:
Այդ տխուր եւ անարգական վիճակից ազգերին հեռու է պահում արիապաշտութիւնը:
Աիրութի՛ւն, ժողովուրդներին բարոյապէս նեխելու վտանգից փրկող հոգեւոր աղն է դա:
Երբ կայ դա` չկայ վատը, ստորը, կամ առնուազը աննշան է դառնում սրանց ազդեցութիւնը անհատի թէ ժողովուրդների կեանքում:
Բարոյական արեւ է դա, որ կ’առողջագործէ իր շրջապատը: Երբ կայ դա` կայ ե՛ւ մեծագործութիւն, ե՛ւ վեհութիւն, ե՛ւ անձնուիրութիւն: Պակասո՞ւմ է դա` այլեւս ոչինչ արժեն բարձր գաղափարները, ծրագիրները, տեսութիւնները, քանզի պակասում է նրանց իրականացնող ոյժը: Անարիութի՛ւն, ասել է` հոգեւոր սնանկութիւն:
Անարին ոչինչ է աւելացնում աշխարհի անկորնչելի հարստութեան: Դա յաճախ բարոյական մուրացիկ է, այլոց ճիգերից օգտուող: Անարին չէ ծառայում մարդկային քաղաքակրթութեան: Ինքնապաշտապանություն. ահա մեր նոր կրոնը:
Երիցս խղճալի է այն ժողովուրդը, եթե նրա ռազմիկները խոր համոզմամբ չեն կրկնում, թե “ամենաանառիկ բերդերն իսկ կառուցվաց են գրավելու համար”:Չկան կուսակցական նահատակներ ու հերոսներ, կա և կմնա ազգային մարտիրոսությունը և հերոսականը:
Վախկոտներն են արիացնում, ուժեղացնում թշնամուն, սրանք են հեշտացնում թշնամու գործը:
Մի բանակ, որն հաղթել է մահվան վախը, անպարտելի է և ամենակարող:

%d bloggers like this: