Tag Archives: Յուրի Ռոստ

Հայաստանի երկրաշարժը

7 Դկտ

Եվ ցնցվեց հողը, և փլուզվեց աշխարհը, և խանձվածքի ու փոշու ժանտահոտ ամպերը երկինք բարձրացան, և ով կանգնած էր՝ պառկեց, իսկ ով պառկած էր՝ այդպես էլ մնաց պառկած, և ով խոսում էր՝ լռեց:
Եվ եղած երեխաները, և նախկին երեխաները, և ապագայի երեխաները որբացրին երկիրը՝ թողնելով նրան անժառանգ, և հողը ընդունեց նրանց:
Եվ ով իրեն կացարան էր շինել ավազից ու ջրից, գերեզմաններ էր շինել իր և մյուսների համար և դրանք անվանել էր քաղաքներ, և ընկան այդ քաղաքներն ինչպես կեղծիք փորձության Խոսքի առաջ, և կեղծիքի մեջ անմեղները խառնվեցին նրանց, ով չէր զգում իր մեղքն այնպես, ինչպես ողջերն էին զգում, և հազար-հազարները սրտով որբացան հազար-հազարների զոհվելու համար:
Եվ լույսը մեռավ, և կրակների ու հրդեհների մեջ թափառում էին մարդիկ, և իրենք իրենց էին փնտրում աղետից փրկվածների մեջ ու չէին գտնում:
Եվ ամեն բան շարժվում ու խառնվում էր, և միայն հավերժ կենդանի մեռելների արձաններն անսասան կանգնել էին անկենդան ողջերի մեջ, որոնք խնդրում էին ոչ թե հաց, այլ դագաղ, իսկ մենք նրանց հաց էինք պարզում:
Եվ շատ տեղերից շատերը եկան ձեռքերով վիշտը կիսելու, և նրանց ձեռքերը հոգնություն չգիտեին, և ոմանք գողերի հետ եկան, և նրանք մարդիկ չէին:
Եվ ամեն ինչ եղավ այդպես:
Եվ ողջերը փնտրում էին իրենց մերձավորներին փոշիներում թաղվածների մեջ և գտնելով հանգստանում էին լուռ, և դա աղաղակից ավելի սարսափելի էր:
Եվ քայլում էին տառապյալ հին հողի վրա ու հարցնում էին՝ ինչի՞ համար:
Եվ ես հարցնել եմ ուզում.
Ի՞նչ մեղք էր գործել ութսունամյա գյուղացի Ազնիվ Մկրտչյանը, որ թույլ տվեցիր զոհվելու նրա դստերն ու որդուն, և հարսին, և երեք թոռներին: Դու այդպես դաժանաբա՞ր պատժեցիր նրան՝ կենդանի թողնելով այս հողի վրա:
Ներիր նրան, Տեր, ներիր նրան:

ՅՈՒՐԻ ՌՈՍՏ8d2d37838e8feb7896f4e0aa0c5a5926

ՁԵՌՔԸ՝ ՍՐՏԻՆ

3 Սպտ

Այս մարդն այնքան դիմակ ունի, որ մեծ ջանք է պետք հասկանալու, թե դրանցից որն է սերտաճել դեմքին: Սակայն այդ ջանքը ապարդյուն է. նրա դեմքն անթեղված է խորքում: Շշմեցնող խոսքեր, արտասովոր հագուստներ, արտառոց վարք, որոնք ցնցում են «ողջամտության» խնկարկուին՝ լինի պաշտոնակատար, թե անգամ արվեստաբան:
Անցյալ տարիների մեջ մեր ձանձրալի գոյությունը նա պայթեցնում էր իր համարձակ գեղարվեստական ֆիլմերով, շատերին և մի քանիսին ծանոթ իր կոլաժներով, քչերին հայտնի իր գրական ստեղծագործություններով: Կյանքի ականապատված դաշտով նա գնում էր ոչ թե ականորսիչը ձեռքին, այլ նռնակներով ծանրաբեռ, որ պայթյունը խլացուցիչ լինի: Նա զոհվում և վերածնվում էր, կրկին զոհվում ու կրկին վերածնվում: Բայց նրա մահերից և աներևութացումներից հետո մնում էին նրա ֆիլմերը, որոնք ապրում էին առանց նրա՝ ուղենշելով աշխարհընկալման գեղարվեստական նոր (ամեն ֆիլմում՝ նոր) ուղղություններ՝ «Մոռացված նախնիների ստվերները», «Նռան գույնը», «Սուրամի բերդի առասպել»…
Ոչ ոք չգիտի, թե որքան բան կկարողանար անել Սերգեյ Փարաջանովը, և դեռ որքան բան կանի, քանի որ ոչ ոք, այդ թվում նաև ինքը, չգիտի, թե ինչի վրա կանգ կառնի արվեստագետի և հրաշագործի իր հայացքը: Նա մի կողմ կթողնի գործերը, որպեսզի իր ձեռքով միջնադարյան թավիշից և մետաքսից (այստեղ կարող է և ստել) մի ֆանտաստիկ հագուստ կարի Ֆելինիին նվիրելու համար: Եվ չի նվիրի՝ հետաքրքրասերներին բացատրելով, թե առանց իր կեղծ հագուստի էլ Ֆելինին հագնելու բան կգտնի: Եվ խալաթ կարելը մի կողմ կթողնի, որպեսզի վերականգնի ինչ-որ հնագույն սրբապատկեր: Եվ ամեն ինչ էլ մի կողմ կթողնի, երբ գան բարեկամները, քանզի նրան պետք է հանդիսատես և ունկնդիր՝ իր հեքիաթների և իրապատումների հավատավոր:
Անսահման դժվար է նրան տեսնել ժամանակի մեջ թափառող դերասանի իր դերից դուրս: Եվ ինձ բախտ վիճակվեց լուսանկարել նրան հենց այդպիսին: Թբիլիսյան փոքրիկ բակում, ուր ժամանակավոր բացակայություններով նա ապրել է իր ողջ կյանքը, կերպարանափոխություններից հոգնած Փարաջանովը նստեց արկղի ծայրին, իսկ արկղի մեջ իր գլխի գրանիտե քանդակն էր, և աջ ձեռքը դրեց սրտին: Ոչ այնքան առողջ սրտին, որն իր միակն է և որին պետք է հավատալ:

ՅՈՒՐԻ ՌՈՍՏ
(Լուսանկարը՝ հեղինակի)

%d bloggers like this: