Tag Archives: ՅՈՀԱՆ ՎՈԼՖԳԱՆԳ ԳՅՈԹԵ

ՅՈՀԱՆ ՎՈԼՖԳԱՆԳ ԳՅՈԹԵ

29 Նյմ

Պատերազմ, պատերազմ… Ինքներդ գիտե՞ք արդյոք, թե ինչի մասին եք խոսում: Որ ձեր բերանից այդպես հեշտությամբ դուրս է թռչում այդ խոսքը, դա, իհարկե, հասկանալի է, բայց ինքս չեմ կարող ձեզ հաղորդել, թե այդ ժամանակ մենք որքան վատ ենք զգում մեզ: Ամբողջ տարվա ընթացքում լսել թմբուկ զարկեր, լսել միայն այն, թե ինչպես այս կողմով անցավ մի բանակ, իսկ այնտեղ՝ մյուսը, թե ինչպես նրանք անցան բլուրը և կանգ առան ջրաղացի մոտ, թե նրանք որքան թողեցին այստեղ և որքան՝ այնտեղ, թե ինչպես են խփվում իրար, թե ահա մեկը շահում է կռիվը, մյուսը պարտվում,- այս ամենը լսելն անտանելի է, գիտակցելով հանդերձ հասկանալու ամբողջ անկարելիությունը, թե իսկապես ի՞նչ և ո՞վ է շահողը ու ո՞վ է պարտվողը:Goethe-No.-3_39x35.43

ՅՈՀԱՆ ՎՈԼՖԳԱՆԳ ԳՅՈԹԵ

1 Սպտ

Երախտագիտությունը և ապերախտությունը բարոյական աշխարհին պատկանող այն երևույթներից են, որոնց մենք հանդիպում ենք յուրաքանչյուր ակնթարթում և որոնք մեզ հանգիստ չեն տալիս: Ըստ իս, երախտագիտության զգացումի բացակայությունը պիտի տարբերել ապերախտությունից և երախտապարտ լինել չցանկանալուց: Առաջինը մարդու բնածին հատկանիշ է, այն առաջացել է ինչպես անհաճոն, այնպես էլ հաճելին թեթևամտորեն մոռացության տալու ունակությունից, իսկ դա կյանքի գոյացման միակ հնարավորությունն է: Մարդը, որպեսզի կարողանա ինչ-որ չափով տանելի կյանքվ ապրել, կարիք ունի այնքան շատ ներքին և արտաքին նախադրյալների, որ եթե նա ուզենար միշտ պատշաճ ձևով փոխհատույց լինել արևին և երկրին, Աստծուն և բնությանը, իր նախնիներին և ծնողներին, բարեկամներին և ընկերներին, ապա նա նոր բարերարություններ ընդունելու և վայելելու համար ոչ ժամանակ կունենար և ոչ զգացմունք: Իսկ եթե մարդը չափից ավելի ազատություն տար իր թեթևամտությանը, այն ժամանակ ձեռք կբերեր սառը անտարբերություն և ի վերջո իր բարերարին կնայեր որպես օտարի, որին կարելի էր նաև վնաս պատճառել, եթե դա կարող էր օգուտ բերել իրեն: Ահա այն միակ դեպքը, որ կարելի է բառիս ուղղակի իմաստով ապերախտություն կոչել, և դա առաջանում է զգացմունքների գռեհկությունից, որ միշտ իշխող է դառնում անկիրթ բնավորության մեջ:

%d bloggers like this: