Tag Archives: ՄՈՒՇԵՂ ԳԱԼՇՈՅԱՆ

ՄՈՒՇԵՂ ԳԱԼՇՈՅԱՆ

29 Հնվ

Մի տղա, միայնակ ու ասպետ մի զինվոր՝ արյունարբու ու նենգ մի բանակի դեմ։ Յոթ զինվոր՝ յոթ բանակի դեմ։ Ամենաշատը քառասուն զինվոր՝ քառասուն հազարանոց արյունարբու ու նենգ բանակի դեմ։ («Քառսուն» թիվը հեքիաթային է, իսկ պատմությունը՝ իրական)։ Միայնակ զինվորը գիտեր, որ մի բանակի հաղթել չի կարող։ Քառասունը գիտեին, որ հաղթանակը քառսուն գազ խորը՝ քառսուն ջրաղացքարի տակ է, սակայն որոնում էին իրենց լեռների Բրաբիոն ծաղիկը: Կհաղթես, թե կպարտվես՝ չարի դեմ չարանալը առաքելություն է, կգտնես, թե ոչ՝ հայրենիքի երջանկության ծաղիկը որոնելը հայրենիքի որդու պարտքն է։277d806dc668a21b411e5d5bbb5710d3

ՄՈՒՇԵՂ ԳԱԼՇՈՅԱՆ

21 Մյս

Հայրը նա էր, ով որպես նվեր շոյում էր աղվամազոտ դեմքդ, և այտերդ սղալող նրա կոշտուկներից պատկառում էիր և հուզմունքից քրտնում: Հայրը նա էր, որի համար անհասկանալի ու տարօրինակ էր որդու պարապությունը: Մարդու պարապությունը:- Եթե մարդ է, պետք է աշխատի: Բա ինչի՞ համար է աշխարհ եկել: Եթե չաշխատի, ուրեմն ի՞նչ անի:- Ահա աշխարհի ու մարդու նկատմամբ մեր հայրերի ունեցած շիփ-շիտակ հայացքը: Հայը և հայրը նա էր, ով մի կտոր հաց ու պանրով կշտանում էր և շնորհակալ և գոհ, և լիաչք նայում երկնքին,- աշխարհը խաղաղ է, գերդաստանը կա, հոգով ու մարմնով առողջ զավակները ամեն մեկը իր գործին, և սեղանին արդար մի կտոր հաց կա: Ուրիշ ի՞նչ է պետք… Մի պայծառ երազ:
«Ի տեղ բաց նամակի» ակնարկից

154793_900

%d bloggers like this: