Tag Archives: կոմպոզիտոր

ԼՅՈՒԴՎԻԳ ՎԱՆ ԲԵԹՀՈՎԵՆ

19 Ապր

Սիրում եմ, ուրեմն գոյություն ունեմ, գոյություն ունեմ, քանզի սիրում եմ: Սիրտը` ահա բոլոր մեծ գործերի ճշմարիտ լծակը: Յուրաքանչյուր իսկական ստեղծագործության մեջ միտք կա, և կոմպոզիտորը նույնպես բանաստեղծ է: Երաժշտությունն առավել բարձր հայտնություն է, քան իմաստնությունն ու փիլիսոփայությունը: Երաժշտությունը միշտ բովանդակալից է: Երաժշտությունը ժողովրդական պահանջմունք է: Երաժշտությունը պետք է մարդկային հոգուց հուր ցայտեցնի: Մեծ արվեստը չպետք է ապականի իրեն` դիմելով անբարոյական սյուժեների: Իսկական արվեստագետը զուրկ է սնափառությունից, նա չափից ավելի լավ է հասկանում, որ արվեստն անհատնում է: Միայն իսկապես ճշմարիտն է ժայռի նման անսասան: Իսկ ես չգիտեմ գերազանցության այլ հատկանիշներ, բացի բարությունից: Ձեր երեխաներին մեծացրեք առաքինի: Միայն դա կարող է երջանկություն տալ: Մարդու մեծագույն արժանիքը ամենադժնդակ խոչընդոտները հաղթահարելու համառությունն է: Տաղանդավոր և աշխատասեր մարդու համար խոչընդոտ չկա:

ՄԱՐԻԱ ԿԱԼԼԱՍ

6 Ապր

Ճշմարտությունն այն է, որ մենք բոլորս արվեստի ծառաներն ենք, սպասարկուները: Մենք ծառայում ենք արվեստին, և դա մեր առաջին նպատակն է: Եթե անես դա, ապա ամեն ինչ կգա ինքնաբերաբար` մեծ ես, հռչակավոր, փող ունես: Սակայն աշխատանքը ծանր է սկզբում, ընթացքում և հետո: Երբ քեզ ծափահարում են, տուն դարձիդ պետք է քեզ հաշիվ տաս արածներիդ մասին` ի՞նչը չպետք է անեիր, որից հետո դու քեզ պիտի ասես` լավ, վաղը մեկ ուրիշ օր է սկսվում: Այդ է միակ ձևը մեծ արվեստագետների համար:
Երաժշտությունը, գիտե՞ք, շատ դժվար բան է, իսկապես հեշտ չէ կատարելը, ինչպես հասարակությունն է կարծում: Մեծ նվիրում, զոհաբերում է պահանջում, հարգանք կոմպոզիտորի նկատմամբ, մի ողջ գիտություն, համակ արվեստ… Երաժշտության մեջ, արվեստում միշտ առաձգականություն պետք է լինի, կարծում եմ: Դա նման է գիրք կարդալուն: Երբ գիրք ես կարդում, պետք է տողերի միջև էլ կարդալ: Մենք ունենք մեր երաժշտությունը, մենք կարդում ենք այդ երաժշտությունը, կատարում: Սակայն պետք է կարդալ այն, ինչը կոմպոզիտորն է ուզում` հազարավոր գույներ, արտահայտչաձևեր կան:
Երբ մարդիկ ասում են` ինչ հրաշալի երգեցիր, դա ինձ շոկ է պատճառում… Ճիշտ է, էմոցիաներին ես չեմ հանձնվում, և դա անհրաժեշտ է, դա ինձ ասվել է դեռ երեխա ժամանակ: Կարծում եմ, բնությամբ եմ այդպիսին: Շատ չեմ շարժվում, դիտում եմ, զգում: Ես չգիտեմ` դա գործո՞ւմ է ուրիշների պարագայում, սակայն ես սպունգի նման եմ մարդկանց ասածները ըմբռնելու հարցում. վերցնում եմ ամեն լավ բանը, իսկ մնացածը թողնում եմ: Հիշում եմ, երբ երեխա էի (դա, անշուշտ բեմի վրա չէր) և հորս հետ քայլում էինք պաղպաղակ վաճառողի մոտով, հանկարծ կանգնեցի ու քաշեցի հորս բաճկոնից առանց որևէ բան ասելու, միայն նայում էի նրան: Հայրս հարցրեց` ի՞նչ ես ուզում, ասա՛: Ոչինչ չասացի, այլ շարունակեցի նայել նրան մեծ մարդու պես: Կարծում եմ, դա սովորությամբ է իմ մեջ արմատացել: Դա իմ բնությունից է գալիս, նույնը պետք է լինի նաեւ բեմում` չտրվել զգացմունքներին: Չգիտեմ: Երբեմն որոշ փորձերի ժամանակ մտնում եմ բեմահարթակ, բայց չգիտեմ ինչ անել: Կանգնած եմ բոլորի մեջտեղում, երգչախմբի մեջ, նայում եմ շուրջբոլորը, նայում եմ ինձ, ոչ թե բեմական, այլ սովորական հանդերձանքով եմ, շրջապատի մարդիկ ինձ ասում են` ասա, արտահայտվիր: Դա ինձ հիացնում է, քանի որ ես ոչինչ չեմ անում արտահայտվելու համար: Զարմանալի է… Ի՞նչ պիտի լիներ կյանքն առանց մարտահրավերների, առանց դրանք տիրապետելու, դրանք հաղթահարելու հաճույքի…

ՄԱՐԻԱ ԿԱԼԼԱՍ

%d bloggers like this: