Tag Archives: Իվան Բունին

ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

21 Մյս

Ընդհանրապես մենք բոլորս շատ մեղավոր ենք մեկս մյուսի առաջ: Բայց միայն բաժանման ժամանակ ես դա զգում: Եվ հետո, միասին լինելու այդ տարիներից քանի՞սն են մնացել: Եթե նույնիսկ այդ տարիները դեռ էլի են լինելու, միևնույն է, մնալու են ավելի ու ավելի քիչ: Իսկ հետո՞: Ցրվենք շիրիմներով: Այնպես ցավալի է, այնպես լարված են զգացումները, այնպես սուր են բոլոր մտքերն ու հիշողությունները: Իսկ որքան անմիտ ենք մենք սովորաբար: Որքան հանգիստ ենք: Եվ մի՞թե պետք է այդ ցավը, որ գնահատենք կյանքը:

detailed_picture

ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

11 Հնս

Աստված կյանքի հետ մեկտեղ ամենքիս տալիս է այս կամ այն տաղանդը և մեր վրա սրբազան պատրականություն է դնում այդ տաղանդը չթաղել հողում: Ինչու՞, ինչի՞ համար: Մենք դա չգիտենք: Բայց մենք պիտի իմանանք, որ մեզ համար անտանելի այս աշխարհում ամեն բան պետք է անպայման որևէ իմաստ ունենա, որևէ վերին աստվածային մտադրություն՝ միտված նրան, որ աշխարհում ամեն ինչ «լավ լինի», և որ աստվածային այդ մտադրության ջանադիր կատարումն է մեր ծառայությունը նրա հանդեպ, ուստի և՝ թե ուրախությունը, թե հպարտությունը…411

ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

12 Փտր

ՃԱՄՓԱԲԱԺԱՆԻՆ

Հին, վայրի դաշտի ճամփաբաժանին
Մի սև ագռավ է թառել սև խաչին,
Աղբախոտն է նա դիտում իր թառից,
Ժանգոտ վահան է ընկած առաջին:

Մի գիր է գրված այնտեղ հին օրից,
Որից անցորդը սև լուր է առնում.
«Ով գնա գծած այս ճամփով ուղիղ,
Իմացիր, երբեք ետ չի դառնալու:

Թե աջով գնաս` դու ձիդ կկորցնես,
Մոլորյալ է նա, ով աջ է թեքվում,
Իսկ թե ձախ ճամփով գնալ դու փորձես,
Մահդ կգտնես օտար եզերքում»:

Հեռվում` շարվեշար շիրիմներ պառկած
Քնած հավիտյան քնով անցյալի,
Սատար եղիր ինձ, չարագույժ ագռավ,
Այս մութ ճամփեքին ուղեկից դառ ինձ:

Լքել եմ կղզին արքայադստեր,
Կապույտ ծովակը, խրճիթն ու այգին,
Դու անմահական ջուրը լոկ ինձ բեր,
Չեմ ուզում տիրել հեքիաթի հավքին:

Կեսօրն է ննջում, արահետներին`
Խոտերի միջից` նեխող ոսկորներ,
Երեք ճանապարհ մգլած ու դեղին,
Բայց ես չգիտեմ, թե ուղիս որն է:

Որտե՞ղ է ծիրը այս հարթավայրի,
Ո՞վ է խրտնեցնում ձիուս շարունակ,
Ո՞վ է ինձ կանչում ձայնով մարդկային
Կապույտ լռության այս երկրում ունայն:

Եվ մի՞թե ուրիշ ճանապարհ չկա,
Որ լինի առանց կորստյան ահի,
Գնայի հուշն ու հույսերս փրկված
Եվ ինձ ու ձիուս խլեի մահից:

Հովերն են շնչում վերին լռությամբ,
Ու մեռյալները քնել են խաղաղ,
Կախարդված վայրի այդ գեղեցկությամբ,
Ես խոնարհում եմ հայացքս ահա:

Կանչում է կյանքը խենթության խաղով,
Բայց խառնված է նա մահվան կանչին,
Իսկ ագռավը լուռ ու հանդիսավոր
Այսպես կիսարթուն թառել է խաչին:

Թարգմ. Հ. Թամրազյան

ԻՎԱՆ ԲՈՒՆԻՆ

29 Նյմ


Մենակություն

Եվ քամի, և անձրև, մառախուղ.
Ու ջրեր սրտաշունչ, սառցապատ.
Այստեղ կյանքը մեռել է վաղուց
Ու դարձել է այգիս անապատ:
Ես նստած եմ մթին սենյակում,
Ցուրտ քամին է լոկ դուռս թակում:

Դու երեկ էլ ինձ մոտ էիր, բայց
Ես արդեն տաղտկալի եմ, ձանձիր:
Ու վերջում իրիկվա ցուրտ ու թաց
Դու իմ կինը հանկարծ թվացիր…
Ինչ արած, ես կապրեմ դեռ կրկին
Միայնակ ու մի կերպ առանց կին…

Ու անցնում են այսօր անդադար
Նույն ամպերը անվերջ շարքերով.
Առմուտքի մոտ քո հետքը դատարկ
Աղոտվել է, լցվել է ջրով:
Եվ նայելն է այնպես ցավալի
Իրիկվա գարշագույն խավարին:

«Դարձիր ետ,- կանչեցի քեզ կրկին,-
Ես վարժվել եմ քեզ հետ ապրելուն»:
Բայց չունես դու անցյալ, երբ, տիկին,
Դադարում ես մեկին սիրելուց:
Էհ, խմեմ, վառեմ բուխարին…
Գուցե շուն ես գնեմ այս տարի:

%d bloggers like this: