Tag Archives: Իլյա Իլֆ և Եվգենի Պետրով

ԻԼՅԱ ԻԼՖ ԵՎ ԵՎԳԵՆԻ ՊԵՏՐՈՎ

14 Դկտ

— Մեռավ Կլավդիա Իվանովնան,- հաղորդեց պատվիրատուն:
— Էհ, երկնային արքայություն նրան,- համաձայնեց Բեզենչուկը:- Վախճանվեց, ուրեմն, պառավը… Պառավները միշտ էլ վախճանվում են… Կամ հոգին տալիս են աստծուն` նայած, թե ինչ պառավ է: Ձերն, օրինակ, փոքր էր ու ջանով, նշանակում է` վախճանվել է: Իսկ, օրինակի համար, ովքեր խոշոր են ու լղար, ընդունված է ասել, որ նրանք հոգին տալիս են աստծուն:
— Այսինքն, ինչպե՞ս թե ընդունված է: Ու՞մ մոտ է ընդունված:
— Հենց մեզ մոտ էլ ընդունված է: Վարպետներիս մոտ: Այ, Դուք, օրինակի համար, տեսքով տղամարդ եք, բարձրահասակ, թեև լղար: Մի բան է, աստված ոչ անի, մեռաք, ընդունված է ասել, որ դագաղի բաժին դառաք: Իսկ էն մարդը, որ առևտրական է, նախկին վաճառականների գիլդիայից, նա, նշանակում է, կյանքը քեզ բաշխեց: Իսկ ով աստիճանով մի քիչ պակաս է, օրինակի համար, դռնապանի կամ գյուղացու մեկը, նրա մասին ասում են` քոչել է կամ ոտքերը ձգել է: Բայց երբ մեռնում են ամենազոռբաները, երկաթուղային կոնդուկտորները կամ պետերից մեկնումեկը, ապա ընդունված է ասել, որ գյոռբագյոռ է եղել: Նրանց մասին հենց էդպես էլ ասում են. :
Մարդկային մահերի այս տարօրինակ դասակարգումից ցնցված` Իպոլիտ Մատվեևիչը հարցրեց.
— Իսկ եթե դու մեռնելու լինես, քո մասին ի՞նչ կասեն վարպետները:
— Ես փոքր մարդ եմ: Կասեն : Էլ ուրիշ ոչինչ չեն ասի:
Ու խստորեն ավելացրեց.
— Ինձ անհնարին է գյոռբագյոռ անել կամ դագաղի բաժին դարձնել. մանրիկ կազմվածք ունեմ ես…

%d bloggers like this: