Tag Archives: ԺԱՆ ԿՈԿՏՈ

ՆՐԱՆՔ ՄԱՀԱՑԱՆ ՄԻԵՎՆՈՒՅՆ ՕՐԸ

28 Մրտ

1963 թվականի հոկտեմբերի 11-ին, ուրբաթ օրը, փարիզյան «Ֆրանս-սուար» թերթի առաջին էջը լույս տեսավ երկու սգո շրջանակներով: Ֆրանսիան հրաժեշտ էր տալիս կենդանի երկու առասպելներին. «Էդիտ Պիաֆը և Ժան Կոկտոն մահացան նույն օրը, 5 ժամվա ընդմիջումով…»:

… Ժան Կոկտոն նախաճաշում էր իր հոգեզավակ Էդուարդ Դերմիի հետ փարիզյան իր բնակարանում: Երբ «Պարի-մատչ» ամսագրից ծանոթ լրագրողը հեռախոսով տեղեկացրեց Պիաֆի վախճանի մասին, Կոկտոն չզարմացավ: Նա գիտեր, որ Պիաֆը ապրում է վերջին օրերը: Նա լրագրողին ասաց. «Այցելեք ինձ այսօր, ես մի քանի տող կգրեմ ձեր ամսագրի համար»: «Մի քիչ մտածելով, նա լսափողը կախեց,- պատմում է Էդուարդը,- և ասաց, որ բարձրանում է վերև, որպեսզի իրեն կարգի բերի, և հանկարծ բոլորովին անսպասելի ընկավ մեծ բազկաթոռի մեջ` սիրտը բռնելով: Նա խնդրեց բժիշկ կանչել: Ես Ժանին տեղափոխեցի մահճակալին, և նա ինձ շշնջաց. «Խնդրեք, որ ինձ մորֆի սրսկեն…»: Ես հասկացա, որ Ժանը մեռնում է: Նա մեզանից վեր էր նայում, և ես հասկացա, որ նա այլևս այստեղ չէ: Նա գնաց, ինչպես ջուրը մատների արանքով»:

Ըստ Հենրիկ Լիլոյանի101620181_large_ZHANYEdit2

ԺԱՆ ԿՈԿՏՈ

26 Օգս

Աստված մտածում է մեզ համար, բայց չի մտածում մեր փոխարեն: Իսկ ի՞նչ է մտածում մարմարը, երբ քանդակագործը նրանից գլուխգործոց է կերտում: Նա մտածում է. «Ինձ հարվածում են, փշրում են, ինձ անարգանքի են ենթարկում, ես կործանվում եմ»: Բայց մարմարը հիմար է: Կյանքը քանդակում է ինձ, նա ինձնից գլուխգործոց է ստեղծում: Ու ես պետք է դիմանամ բոլոր հարվածներին, եթե նույնիսկ չեմ հասկանում նրանց: Պիտի ամուր լինեմ: Պիտի հանգստորեն ընդունեմ ամեն բան, օգնեմ նրանց, համագործակցեմ նրանց հետ, որպեսզի կարողանան ավարտել իրենց գործը: Կամքը կարող է նույնիսկ մեր ձեռքի ափի գծերն ուղղել…
Արթնացման պահերին մեր ներսում խորհում է կենդանին, բույսը: Միտքը նախաստեղծ է՝ ոնչով չգունազարդված: Մենք տեսնում ենք ահավոր աշխարհը, քանի որ տեսնում ենք այն, ինչ կա: Փոքր-ինչ անց գիտակցությունը աղբով է խցանում մեր հայացքն իր հնարանքներով: Նա մատուցում է փոքրիկ զարդեր, խաղալիքներ, որ մարդը պատրաստում է, որպեսզի քողարկի դատարկությունը: Եվ մեզ այնպես է թվում, թե ահա հիմա մենք ճիշտ ենք տեսնում: Ի՞նչ գիտենք մենք: Ի՞նչ ենք ասում: Մենք նստել ենք գերբնականի հենց պարանոցին: Մենք աստվածների հետ պահմտոցի ենք խաղում: Մենք ոչինչ չգիտենք: Ոչինչ: Ոչինչ…

%d bloggers like this: