Tag Archives: թշնամի

ՏՈՆԻՆՈ ԲԵՆԱԿՎԻՏԱ

29 Սպտ

Այս աշխարհում մեզնից յուրաքանչյուրն ունի մեկ և միևնույն թշնամին: Ես ունեմ, դուք ունեք, դիմացի հարևանն ունի: Անհաշտ թշնամի, որ ներսից խոշտանգում է ձեզ և թույլ չի տալիս մեկ քայլ անգամ կատարել դեպի այլ կողմ: Ես կարող եմ երդվել, որ այդ թշնամին հենց միայն սպասում է նրան, որ իջեցնի գիլյոտինի դանակը: Նրա հիշողությունը կարող է մրցել ամենաճարտար մեխանիզմի հետ, նա արձագանքում է ավելի արագ, քան բնազդներն ու ռեֆլեքսները միասին վերցրած, նրա ծարավը սահման չունի և, ինչ էլ պատահի, վերջին խոսքը նրան է մնում, ճակատամարտը տանուլ է տրված ի սկզբանե: Ես ունեմ նրան, դուք ունեք, նույնիսկ սրբերն ու մարդասպաններն ունեն այդ թշնամին: Նրա անունն է Ենթագիտակցություն:бенаквиста

ԽՈՐԽԵ ԼՈՒԻՍ ԲՈՐԽԵՍ

12 Սպտ

Թշնամու դեմքը
Սպասելով ու խուսափելով քանի տարի. և հիմա թշնամին իմ տանն էր: Պատուհանից տեսա` դժվարությամբ բարձրանում էր լանջի անհարթ ճանապարհով: Ձեռնափայտով էր, մի դողդոջուն ձեռնափայտ, որը նրա պառաված ձեռքերում գայիսոն մնալով` չէր կարող զենք դառնալ: Սպասածս` դռան մեղմ թակոցը, դժվար ընկալեցի: Սրսում հայացք նետեցի ձեռագրերիս, անավարտ սևագրությանն ու Արտեմիդորոյի երազների մասին տրակտատին, որն այդտեղ բավական անհեթեթ էր, եթե նկատի առնենք, որ ես հունարեն չգիտեմ: 
Մտածեցի` ևս մի կորած օր: Բանալին չարչարեց ինձ: Վախենում էի, թե կընկներ, բայց մի քանի անվստահ քայլ անելով` թողեց գայիսոնը, որը ես այլևս չտեսա, և ուժասպառ ընկավ իմ անկողնուն: Քա՜նի անգամ էի տագնապներիս մեջ երևակայել նրա դեմքը, բայց միայն հիմա նկատեցի, որ շատ նման էր Լինկոլնի վերջին դիմանկարին: Մոտավորապես երեկոյան ժամը չորսն էր: 
Դեմքը մոտեցրի, որ կարողանար ինձ լսել:
-Ամեն մեկս կարծում ենք, թե միայն մեզ համար են տարիներն անցնում, բայց ուրիշների համարել են անցնում,- ասացի: -Վերջապես այստեղ հանդիպեցինք, և անցյալում պատահածն իմաստ չունի:
Մինչ ես խոսում էի, նա արձակել էր վերարկուի կոճակները: Աջ ձեռքը բաճկոնի գրպանում էր: Մի բան էր ինձ ցույց տալիս, և ես հասկացա, որ ատրճանակ է:
Այդ ժամանակ հաստատուն ձայնով ասաց.
-Տուն մտնելու համար եմ Ձեր խղճին դիմել. Իսկ հիմա իմն եք, և գթասիրտ չեմ լինի:
Փորձեցի մեկ-երկու բառ ասել: Ուժեղ մարդ չեմ, և ինձ կարող էին փրկել միայն բառերը: Ասացի.
-Երբևէ մի երեխայի եմ ծեծել, բայց Դուք հիմա այդ երեխան չեք, ոչ էլ ես եմ այն անմիտը: Բացի այդ, վրեժը ոչ պակաս անիմաստություն ու հպարտություն է, քան ներումը:
-Հենց դրա համար էլ,- պատասխանեց նա,- որ ես այլևս այն երեխան չեմ, պետք է Ձեզ սպանեմ: Դա ոչ թե վրեժ է, այլ` արդարություն: Ձեր պատճառաբանությունները, Բորխես, Ձեր սարսափի արտահայտություններն են, Դուք այլևս ոչինչ չեք կարող անել:
-Այնուամենայնիվ,մի բան կարող եմ անել,-պատասխանեցի ես:
-Ի՞նչ,- հարցրեց նա:
-Զարթնել:
Ես այդպես էլ արեցի:borkhes

ՇԻՄՈՒՆ ՎՐՈՉԵԿ

25 Դկտ

Ես այնպես սիրում եմ շատ թշնամիներ ունենալ: Նրանց հակառակ ես դառնում եմ ավելի լավը: Ընդհանրապես թշնամիներին պետք է գուրգուրել ու փայփայել՝ չմոռանալով ժամանակ առ ժամանակ նրանց ոչնչացնելու մասին: Թշնամիները մեզնից ստեղծում են արագ ու խելացի մարդիկ՝ բաց չթողնելով մեր ոչ մի վրիպում կամ թուլություն:
Ծրարիր քո կյանքն ինչպես նամակ, որ կրում է այս մակագրությունը. «Շտապ: Գաղտնի: Հանձնել անձամբ հասցեատիրոջը: Ընթերցումից հետո այրել»: Մենք բոլորս արդեն մեռել ենք: Նա, ով կարդում է այս ուղերձը, իմ վերջին խնդրանքն է՝ պատկերացրեք, որ իբրև թե մենք բաց ենք թողել ջինը շշից և նրան ետ խցկել չենք կարող: Այժմ պիտի ցանկություն պահենք: Մենք պահում ենք ցանկությունը: Մեր հազարավոր, միլիոնավոր ցանկություններն ի կատար են ածվում միաժամանակ: Բայց ո՞րն էր նրանցից ամենացանկալին, ամենաուժգին, ամենաանանձնականը: Սա՝ «Ուզում եմ, որ այս աշխարհն ուղղակի անհետանա, այրվի միջուկային կրակների մեջ, մեռնի ժանտախտից, խեղդվի թափոններից»: Այժմ մենք բոլորը ստացանք: Բոլորը միասին: Թերևս սա միակն էր մարդկային ցանկություններից, որ կարող է ի կատար ածվել: Ամեն: Եվ ննջիր խաղաղությամբ…

Սահակաշվիլու քաղցր կենացի դառնությունը

3 Օգս

Հայ-վրացական հարաբերություններում լարվածություն հրահրող պատրվակներն ու առիթները այնքան են շատացել, որ արդեն դժվար է միանշանակորեն պնդել, թե եղածը թյուրիմացություն է և չկա որևէ օրինաչափություն: Դեռ լիովին չեն հանդարտվել կրքերը` կապված հայ եկեղեցու իրավական կարգավիճակի և Ջավախքում հայ պատգամավորների նկատմամբ սահմանափակումներ կիրառելու միջադեպերի շուրջ, երբ մատուցվեց հերթական տհաճ անակնկալը` այս անգամ ամենավերին օղակներից և ամենաուղղակի ձևով: Բրիտանական «The Business Year» ամսագրի` օրերս լույս տեսած վերջին համարը , որն ամբողջությամբ նվիրված էր Ադրբեջանի անկախության 20-ամյակին, իր էջերում տեղ էր հատկացրել նաև Վրասատանի նախագահ Մ. Սահակաշվիլու ընդարձակ հարցազրույցին: Եվ ահա այդ հարցազրույցում Վրաստանի նախագահը բառացիորեն հետևյալն էր ասել. «Մեր երկու պետությունները լուրջ խնդիրներ ունեն չլուծված հակամարտությունների հարցերում, և Ադրբեջանի ու Վրաստանի ցանկացած հակառակորդ մեր երկու պետությունների թշնամին է։ Մեր ուժը միասնության մեջ է, և սրանք ուղղակի խոսքեր չեն, սա իրականություն է»։ Ասվածն անհնար է այլ կերպ հասկանալ կամ մեկնաբանել, քան պարզ հասցեագրում Հայաստանին: Հայաստանն Ադրբեջանի հակառակորդն է: Եվ ուրեմն ստացվում է, որ իր փայլուն տրամաբանությամբ Սահակաշվիլին Հայաստանին դիտում է նաև իր երկրի թշնամի: Սրանից զատ նա նաև ասել էր, որ ովքեր ձգտում են խաթարել Ադրբեջանի ու Վրաստանի միասնությունը, հանդես են գալիս երկու երկրների ազգային շահերի դեմ, իսկ Վրաստանն ու Ադրբեջանը պարտավոր են մեկմեկու սատարել` նկատի առնելով ընդհանուր աշխարհագրական դիրքն ու պատմությունը: «Մենք ունենք ընդհանուր տեսակետներ, հաստատել ենք սերտ կապեր: Մենք, ըստ էության, կոնֆեդերատիվ հարաբերություններ ենք հաստատել, մեր երկրների միջև ոչ մի խնդիր չկա»,- նշել էր Վրաստանի նախագահը:
Ի՞նչ կարելի է ասել վերոնշյալի առնչությամբ: Եթե Սահակաշվիլին ունեցել է անկեղծության բռնկման բացառիկ պահ և բարձրաձայնել է այն, ինչ իրոք մտածում է, դա իր խնդիրն է: Հայաստանը հազիվ թե խորը վիշտ ապրի այն բանից, որ մի վրացի իրեն թշնամի է դիտում: Մյուս կողմից` եթե մի երկրի նախագահ շարադրում է իր երկրի պաշտոնական դիրքորոշումը, ապա այս պարագայում մեր լռությունը ոչ միայն տեղին չէ, այլև դատապարտելի: Իսկ պաշտոնական Երևանին մտահոգվելու հիմք պետք է տա նաև այն բացահայտ փաստը, որ մինչ օրս Վրաստանի պաշտոնական աղբյուրները որևէ բացատրություն են տվել Սահակաշվիլու խոսքերի առնչությամբ: Փոխարենը «էշը ցեխից անելու» անհույս փորձեր են կատարում զանազան փորձագետներ և Վրաստանում, և Ադրբեջանում, և նույնիսկ Ռուսաստանում: Հատկանշական է, որ նրանք բոլորն էլ մի հարցում համակարծիք են. Սահակաշվիլին անմտություններ է արտաբերել:
«Վերջին շրջանում Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլիի՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի նկատմամբ որդեգրած քաղաքականությունում փոփոխություններ են նկատվում։ Նրա քաղաքականությունը կարելի է անվանել հոգեպես անհավասարակշիռ»,- կատարվածի մասին իր տպավորություններն այսպես է ձևակերպել Ադրբեջանի Քաղաքական նորարարությունների ու տեխնոլոգիաների կենտրոնի ղեկավար Մուբարիզ Ահմեդօղլուն: Ադրբեջանցին, որ կարծես թե պիտի ոգևորվեր Վրաստանի նախագահի մտքերից, դրան հակառակ համոզված պնդում է, թե չի հավատում ասվածին, ու եթե ավելի վաղ ադրբեջանա–վրացական հարաբերությունները բարձր մակարդակի վրա էին, ապա այսօր կարելի է ասել, որ Վրաստանի համար թիվ մեկ դաշնակիցը Հայաստանն է: Ի դեպ, նկատենք, որ ադրբեջանցիներն այս կերպ մտածելու համար իրենց տեսակետը հիմնավորում են այնպիսի փաստերով, ինչպիսիք են, օրինակ վրաց իշխանավորների ու եկեղեցու հակասությունները` հայերի պատճառով, կամ այն, որ իբր վրացիները շուտ մոռացան Հայաստանի՝ Հարավային Օսիայի և Աբխազիայի վերաբերյալ բանաձևին «դեմ» քվեարկելու հանգամանքը, և ոչ Վրաստանի նախագահը, ոչ էլ արտգործնախարարը դժգոհություն չհայտնեցին Հայաստանին: Բաքվում եղածին գումարում են նաև Վրաստանից Իրան էլեկտրաէներգիա արտահանելու համար որպես տարանցման ուղի Հայաստանի տարածքն օգտագործելու որոշումը: Եվ ըստ այդմ էլ` նրանք ցանկանում են, որ Վրաստանի նախագահն «անցկացներ ավելի համբերատար և հոգեբանորեն հավասարակշռված քաղաքականություն, ինչը Սահակաշվիլին, ցավոք սրտի, ներկա պահին չի անում»:
Մի քանի վրացիներ նույնպես փորձեցին փրկօղակ նետել իրենց նախագահին: Վերջիններս պնդեցին, թե չի բացառվում, որ Վրաստանի նախագահն անզգուշաբար է արտահայտվել` ասելով, որ Վրաստանի կամ Ադրբեջանի ցանկացած ընդդիմախոս ընդհանուր թշնամի է: Սակայն այս դեպքում արժե հիշել, որ նախագահների հրապարակային և այն էլ գրավոր ելույթները նախապես շարադրվում, մանրակրկիտ կերպով վերանայվում և միայն հետո են հանձնվում տպագրության, այնպես որ այս ենթադրությունը հեռու է իրականությունից: Իսկ երբ Խաղաղության և ժողովրդավարության կովկասյան ինստիտուտի տնօրեն Գիա Նոդիան հավաստիացնում է, որ վրացական իշխանությունների քաղաքականությունն ընդհանուր առմամբ միտված է պահպանելու հավասարակշռությունը Հայաստանի ու Ադրբեջանի հետ հարաբերություններում, ապա վերջինս թերևս մոռանում է, որ տարիներ շարունակ նույն Վրաստանը իր թեթև ձեռքով Հայաստանին դուրս է մղել բոլոր կարգի տարածաշրջանային ծրագրերից, իսկ դա հազիվ թե հավասարակշռության առհավատչյան լինի:
Ստեղծված կացության անհեթեթությունը չի վրիպել նաև Ռազմավարական և միջազգային հետազոտությունների վրացական հիմնադրամի տնօրեն Ալեքսանդր Ռոնդելիի աչքից, ով լիովին համոզված է, թե Վրաստանի նախագահի խոսքերը ոչ մի կերպ չեն կարող ուղղված լինել Հայաստանի դեմ: «Վրաստանը բացարձակապես չեզոք է հայ-ադրբեջանական հակամարտության հարցում, քանզի թե Հայաստանը, թե Ադրբեջանը մեր հարևաններն են, երկուսն էլ եղբայրական ժողովուրդներ են, և Վրաստանի քաղաքականությունը երբեք ուղղված չի լինելու ի վնաս այդ հարաբերությունների»: Իսկ որպեսզի խելքին մոտ որևէ բացատրություն գտնի` արդարացնելու Սահակաշվիլու «շատախոսությունը», Ռոնդելին նրա հարցազրույցը նմանեցրել է բաժակաճառ-կենացի` կովկասյան սեղանի ավանդույթներից ելնող մի քայլ, որն անպայման պիտի համեմված լինի քաղցր-մեղցր բառերով:
Սահակաշվիլու քաղցրությունից մեր լեզվի վրա դառնության համ է մնացել: Թե նրա «անզգույշ» արտահայտություններն ի՞նչ ազդեցություն կունենա Երևանի և Թբիլիսիի հետագա դիվանագիտական հարաբերությունների վրա, առայժմ ոչ ոք ասել չի կրող: Բացառված չէ, որ հետևանքներ ընդհանրապես չլինեն: Միայն թե այլ բան է քաղաքական դաշտը, և այլ բան հասարակությունը: Իսկ հասարակություն ասվածը հազվադեպ է կույր ձևանում: Մենք այս պահին կշրջանցենք, այն վրդովված արձագանքները, որոնք հնչեցին Հայաստանում: Փոխարենն արժե մեջբերել Ռուսաստանի ջավախահայերի միության հայտարարությունը, ովքեր պահանջեցին անհապաղ բացատրություն տալ թշնամական խոսքերի համար: Հակառակ դեպքում նրանք սպառնում են, որ կսկսեն ակտիվորեն հրահրել Սամցխե-Ջավախքի շրջանի հայ ազգաբնակչությանը` վրացական իշխանություններին անհնազանդություն ցուցաբերելու և 2012 թ. խորհրդարանական ու 2013 թ. նախագահական ընտրությունները բոյկոտելու համար: «Սահակաշվիլին պետք է հասկանա, որ հայկական պետությանների դեմ Վրաստանի կողմից ցանկացած արկածախնդրություն միանգամայն կանխատեսելի հետևանքներ կունենա իր կողմից ղեկավարած պետության համար»,-ասված էր հայտարարության մեջ:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Կարմիր գրքի մեր սպիտակ էջը

10 Նյմ


Օրեր առաջ լրատվամիջոցները հաղորդեցին այն մասին, որ Թուրքիայի Ազգային անվտանգության խորհուրդը վերանայել է ,,Կարմիր գիրք,, անվանյալ հայտնի ցանկը (որը նաեւ ,,գաղտնի սահմանադրություն,, է կոչվում) և այդ վերանայման արդյունքում Թուրքիայի համար սպառնալիք ներկայացնող երկրների ցանկից հանվել են Հայաստանը, Վրաստանը, Բուլղարիան, Սիրիան, Իրաքը, ինչպես նաեւ Իրանը: Փոխարենը նորացված տարբերակում ավելացել է Իսրայելի անունը: Այն գնահատականը, թե այս քայլով կատարվել են ,,սառը պատերազմից ի վեր ամենաարմատական փոփոխությունները,,, կարող է տարաբնույթ մեկնաբանություններ ունենալ`կապված այն իրական նպատակների հետ, որոնք պաշտոնական Անկարային դրդել են նմանատիպ շրջադարձի:
Դեռ այս տարվա փետրվարն էր, երբ Թուրքիայի վարչապետ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանն առաջին անգամ խոսեց ,,Կարմիր գրքի,, մի քանի դրույթներ վերանայելու մտադրության մասին: Հանրահայտ ցուցակն ավանդաբար կազմում է Թուրքիայի զինված ուժերի սպայակույտը և վերջնական տեսքի է գալիս միայն Ազգային անվտանգության խորհրդի հավանությանն արժանանալուց հետո: Նախորդ անգամ դա տեղի էր ունեցել 2005 թ. հոկտեմբերին, երբ Թուրքիան բանակցություններ սկսեց Եվրամիության հետ` վերջինիս անդամակցելու հեռանկարով: Այսօր գերխնդիրն այլ ուղղվածություն ունի: Միջազգային ասպարեզում մահմեդական աշխարհի առաջնորդն ու նրա շահերի գլխավոր արտահայտիչը դառնալու Թուրքիայի ցանկությունը պահանջում է էական շտկումներ կատարել վերաբերմունքի մեջ, թեկուզ և դրանք կրեն զուտ ձևական բնույթ: Միայն այդպես կարելի է բացատրել սպառնալիք- երկրների ցուցակից Մերձավոր Արևելքը ներկայացնող երկրների բացառումը: Իսկ թուրքերի նորօրյա քարոզը` ,,զրոյական խնդիրներ հարևանների հետ,,, պիտի համահունչ լինի ձեռնարկված գործողություններին ու որդեգրած քաղաքականությունը:
Գալով Հայաստանի անվան հիշատակմանը, առաջին հերթին պետք է արձանագրել ստեղծված կացության զավեշտալի կողմը: Բանն այն է, որ Հայաստանը երբեք էլ չի եղել Թուրքիայի համար վտանագավոր թշնամիների ցանկում: Ավելին ասենք, մեր երկրի անունը ,,Կարմիր գրքի,, նախորդ տարբերակում ընդհանրապես չի հիշատակվել ոչ որպես վտանգ, ոչ սպառնալիք և ոչ որպես դաշնակից: Ստացվում է, որ Թուրքիան այսօր հանում է մի բան, ինչը չի էլ տեղադրել: Իսկ սա արդեն լավագույն ապացույցն է այն բանի, որ այդ քայլը բացառապես PR ակցիա է: Գաղտնիք չէ, որ Եվրոպական կառույցները լուրջ ճնշումներ են գործադրում Թուրքիայի վրա: Մյուս կողմից վերջին օրերին շրջանառվեցին տեղեկություններ այն մասին, թե իբր Անկարան բացառել է Հայաստանը պոտենցիալ վտանգ նրկայացնող երկրների թվից ԱՄՆ-ի դրդումների ներքո: Դժվար ասել, թե որքանով են հիշյալ փաստերը մոտ իրականությանը, սակայն դրանց փոխարեն շատ ավելի արժանահավատ պետք է համարել պարզագույն տրամաբանությունը, ինչը հուշում է, որ եթե որևէ երկիր իր ռազմական դոկտրինով մեկ այլ երկրի դիտում է իբրև թշնամի և դրա հետ մեկտեղ պնդում է, թե իբր փորձում է համագործակցել նրա հետ, ապա ստեղծվում է ակնհայտ հակասություն։ Մնում է իրավիճակը հարթ պահելու միայն մեկ տարբերակ` գոնե արտաքուստ հարաբերությունների բարելավման ընդհանուր ֆոն ստեղծել: Իսկ եթե չափից ավելի լավատես գտնվենք ու կարծենք, որ Թուրքիան իսկապես մեզ թշնամի չի դիտարկում, այդ դեպքում պետք է ակնկալենք, որ հարևան երկիրը նախ պարտավոր է իր իշխանական լծակներով ազդել ներքին հանրային կարծիքի վրա, հայերի ու Հայաստանի նկատմամբ հանդուրժողականություն թելադրել ու հետո միայն մտածել երկկողմանի հարաբերություններ կառուցելու մասին: Սակայն նման բան չկա և կա ճիշտ հակառակ պատկերը:
Մոլորության մեջ են նրանք, ովքեր այժմ կարծում են, թե թուրքերի այս քայլը նշանակում է Հայաստանի դերի գերագնահատում ու դեռ կարծիք են հայտնում, որ Հայաստանը ևս պետք է դիմի համարժեք քայլի` հանելով Թուրքիային մեզ համար արտաքին սպառնալիք հանդիսացող երկրների ցուցակից: Սա նշանակում է չտեսնել ու չհասկանալ, որ վաղուց ի վեր քաղաքականությունն ու քարոզչությունը քայլում են ձեռք-ձեռքի տված, և բազմաթիվ են այնօրինակ որոշումները, որոնք ընդունվում են զուտ քարոզչական նպատակներով։
Թուրքական ,,Կարմիր գրքում,, առայժմ անհասկանալի է մնում Ռուսաստանի կարգավիճակը: Հակասական տեղեկություններ են հայտնվում, համաձայն որոնց մի դեպքում ռուսները նույնպես վերածվել են բարեկամների, իսկ մեկ այլ դեպքում շարունակում են տեղ զբաղեցնել վտանգավորների թվում: Այս երկրորդ տարբերակը շատ ավելի հավանական պիտի համարվի մոտեցումների ընդհանուր շրջանակի մեջ: Եթե պարզից էլ պարզ է, թե ինչու Իսրայելը համարվեց թշնամի, իսկ Իրանն ու Հայաստանը դադարեցին վտանգ ներկայացնել, ապա Թուրքիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների ոլորտը նախկինի պես խարսխված է մնում այն մտայնությանը, որ ուժեղներն արդեն իսկ վտանգի աղբյուր են: Իսկ Ռուսաստանն, ինչ խոսք, այդ իմաստով իրական սպառնալիք է դիտվելու ՆԱՏՕ-ի անդամ ու ԱՄՆ-ի դաշնակից թուրքերի համար: Այս տեսանկյունից չի բացառվում նաև որոշակի ,,առևտրի,, հնարավորությունը: Միացյալ Նահանգները մի կերպ կարող էր հանդուրժել Իսրայելի զոհաբերումը և դժվարությամբ կուլ կտար Իրանի պարագան, սակայն անպայման փոխարենը Անկարայից կպահանջեր փոխհատուցման գին` ի դեմս միջուկային գերտերություն Ռուսաստանի հանդեպ կոշտ վերաբերմունքի: Թուրքիան էլ կարծես թե հակված է համանման գործարք կնքելուն:
Նորացված ,,Կարմիր գրքի,, մասին ասենք նաև, որ փաստաթղթում նվազեցվել է այն վտանգը, որը Թուրքիայի համար ներկայացնում է երկրի ավանդական հակառակորդ Հունաստանը: Պոտենցիալ սպառնալիքների ցանկում ավելացվել են օնլայն ահաբեկչությունն ու գլոբալ ջերմացումը։ Հետաքրքրական է, որ այս անգամ պետությունն իր քաղաքացուն չի դիտարկում որպես շոշափելի վտանգի աղբյուր, մի բան, ինչը առանձին կետով նշված էր նախկին տարբերակում:
Սպասվում է, որ ,,Կարմիր գրքում,, կատարված փոփոխությունների մասին առավել ամբողջական տեղեկատվություն կտրամադրվի դեկտեմբերի սկզբին, երբ Ղազախստանում կանցկացվի ԵԱՀԿ գագաթաժողովը:
Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

%d bloggers like this: