Tag Archives: երգ

ԻՆՉ ԳՈՒՆԴ Է ՊՏՏՎՈՒՄ

28 Փտր

Վստահաբար շատերդ եք լսել «Крутится-вертится шар голубой, крутится-вертится над головой» երգը, բայց քչերին է հետաքրքրել, թե այդ ի՞նչ երկնագույն գունդ է, որ պտույտներ է տալիս գլխավերևում: Իսկ իրականությունն այն է, որ ոչ մի գունդ էլ չկա: Երգը ծնունդ է առել դեռևս 19-րդ դարում և դրա նախնական տարբերակում գրված էր ոչ թե «шар», այլ «шарф»: Բայց քանի որ մեղեդու արագ տեմպի հետ ֆ տառը դժվար էր արտասանվում, ժամանակի հետ այն աննկատ դուրս մղվեց:

755733_original

ԻՄ ԵՐԳԸ ԲՈՒՐՈՒՄ Է

3 Փտր

Երգեր կան, որոնք երբեք չես սիրելու: Գուցե և լավ երգեր, բայց դրանք քոնը չեն: Կհնչեն-կանցնեն ու ոչինչ չի մնա՝ ոչ թրթիռ, ոչ մեղեդու պատառիկ: Կլինի ձայնը ու հետո լռությունը: Ուրիշ ոչինչ: Կան երգեր էլ, որոնք արթնություն են բերում: Զվարթ ու տխուր, հարազատ ու քնքուշ: Կարևոր չէ: Նստած ես դու ինչ-որ տեղ կամ սպասում ես ինչ-որ մեկին և հանկարծ լսում ես երգը: Վազվզող աչքերդ կանգ են առնում, շունչդ պահում ես, որ երգը չխրտնի: Թաքուն նայում ես այնտեղ, որտեղից նա եկավ, հայացքդ սրում ես ու հանկարծ աշխարհը դառնում է ուրիշ, երգի պես թեթև, անմարմին: Դու էլ առաջվանը չես: Դու այնպիսին ես, ինչպես երգն է ուզում, որ լինես:
Բայց հազար-հազար հին ու նոր երգերի մեջ լինում է մեկը՝ քո երգը: Դու գտնում ես նրան հետո, երբ արդեն կրծքիդ տակ ջերմությունն է ապրում հիշողության տեսքով, երբ օրը անուն ունի, երբ ամեն անգամ քաղցր է վերապրումն ու սփոփանք է նրա մեջ թաթախվելը: Այնժամ դու հիշում ես երգը: Նա եղել էր այնտեղ, քո երազի պահին, նա երգել էր քո տաք գիշերների մեջ, նա բառեր էր տվել քո հույզերին՝ մնալով երգ:
Եվ կանցնի ժամանակը ու մի օր, բոլորովին պատահաբար ինչ-որ մեկը քեզ կհարցնի.
— Դու նկատե՞լ ես, որ այդ երգն իր բույրն ունի…
Ու դու կասես՝ ունի: Կասես՝ գիտեմ, որովհետև դա հենց այդպես է: Իմ երգը բուրում է…

Հովիկ Չարխչյան

تقسیمات-صوتی-صدای-انسان-600x330

«ՏԻՏԱՆԻԿԻ» ԵՐԳԸ

16 Հնվ

Հիշու՞մ եք «Տիտանիկի» երգը: Ի սկզբանե ֆիլմի համար որևէ երգ նախատեսված չի եղել: Ավելին, ռեժիսոր Ջեյմս Քեմերոնը ընդհանրապես դեմ է եղել դրա առկայությանը` ասելով, որ անհրաժեշտություն չկա: Բայց կոմպոզիտոր Ջեյմս Հորները գրում է «My Heart Will Go On» ստեղծագործությունը և պնդում, որ այն անպայման պիտի հնչի ֆիլմում: Քեմերոնը կտրականապես դեմ է, սակայն կոմպոզիտորի սիրտը չկոտրելու համար համաձայնում է լսել: Հրավիրում են Սելին Դիոնին: Սա իր հերթին բոլորովին չի հավանում երգը, և նրան մի կերպ համոզում են գոնե մեկ ձայնագրություն կատարել: Հենց այդ ձայնագրությունն էլ ներկայացնում են ռեժիսորին: Քեմերոնը ոչ միայն հիանում է երգով, այլև անմիջապես հրահանգում է այն դարձնել ֆիլմի կարևոր բաղադրիչը: Ընդ որում, նույնիսկ թույլ չի տալիս երկրորդ անգամ ձայնագրել երգչուհուն: Եվ հենց այդ փորձնական կատարումն էլ այսօր մենք լսում ենք էկրաններից: Ինչպես ասում են, երգերն էլ իրենց ճակատագիրը կարող են ունենալ:

636487483185768541-AP-THEATER-TITANIC-64392358

Լույսը հեռու

17 Հլս

Արգինա Հարությունյան- «Լույսը հեռու»: Խոսքերի հեղինակ՝ Հովիկ Չարխչյան:

ԲԵՐԹՈԼԴ ԲՐԵԽԹ

9 Ապր

ԳՐՈՒՇԵԻ ԵՐԳԸ

Դու կռիվ գնա հանգիստ ու անհոգ,
Ես քեզ, իմ զինվոր, կսպասեմ անքուն:
Կռիվն արյուն է, կռիվն` անողոք,
Քանի-քանիսը էլ չեն դառնա տուն:
Երբ էլ որ դու գաս, քոնն եմ, իմ միակ,
Գարուն թե ձմեռ, ախ, բոլոր տարին
Ես քեզ կսպասեմ մեր ծփենու տակ,
Կմնամ, թե գա զինվորն էլ վերջին:

Ու երբ դու կռվից տուն դառնաս կրկին,
Շեմքիս չես տեսնի օտար ոտնաման,
Դատարկ կգտնես բարձդ իմ կողքին,
Շուրթերս` անեղծ, իմ սրտի նման:

Երբ վերադառնաս, զինվոր իմ, կասես.
— Ամեն ինչ նույնն է ու առաջվա պես…

Թարգմ. Ս. Հովհաննիսյան

ԵՐԳԸ

7 Մրտ

Իսկ լսե՞լ եք այսպիսի պատմություն: Մի օր հանճարեղ երաժիշտը մի հանճարեղ երգ գրեց: Մարդիկ լսեցին ու չհավանեցին: Հանճարեղ երաժիշտը երկրորդ երգը հորինեց: Բոլորը կրկին դժգոհ մնացին: Երաժիշտը հորինեց երրորդը, չորրորդը, էլ ավելի լավն ու հանճարեղը: Դարձյալ դժգոհ էին մարդիկ: Եվ հուսահատված երաժիշտն իր վհատության ժամին թղթին հանձնեց մի երգ, որն ամենևին էլ լավը չէր, իսկ եթե անկեղծ լինենք, պարզապես խոտան էր: Ամբոխը ցնծությամբ ընդունեց նոր երգը, և օրեր շարունակ ամենքի շուրթերին այդ մեղեդին էր: Եվ հասկացավ հանճարեղ երաժիշտը, որ հանճարեղ լինել բոլորն էլ կարող են: Շատ ավելի դժվարը հանճարեղ չլինելն է:

Հովիկ Չարխչյան

ԾԱՂԿԱԹԵՐԹԵՐ

4 Փտր

Ծաղկաթերթերը ընկել են վաղուց զգեստների պես`
Լույսին պարզելով մերկ ստինքները մանկասեր ծառի:
Սե՜ր իմ, շուտ եկար, բայց աղաչում եմ` արդեն չշտապես,
Թող հագնվելդ հորովելի պես մի քիչ երկարի:

Ես կախաղանն եմ սիրում ի ծնե քնքուշ հիացքի,-
Տաք թուլությունը թող երկարորեն բռնանա վրաս:
Գեղեցկությունդ երկնային դեղ է սրտի ու աչքի,-
Ա՜խ, գոնե այսօր թող ուշ այցելի հուշը դեռահաս…

Սե՜ր իմ, դու գիտես, որ ոչինչ այստեղ չի մնում կիսատ,-
Ժամը չի կանգնի, թեկուզ մանյակով թևերը կապես:
Նվաճված երկինքն, ինչքան էլ մոտիկ, անորոշ է շատ,
Քանզի չգիտես` դու գրավե՞լ ես նրան իսկապես…

Մեր ամենամեծ տառապյալն էլի Սերն է վշտափեշ,
Ինչի՜ ձև ու համ նա չի ընդունել բյուր ու մի տարի:
Սե՜ր իմ, դու կերթաս, բայց աղերսու՜մ եմ` հիմա չշտապես.
Թող հագնվելդ պատարագի պես մի քիչ երկարի…

 

ՄՀԵՐ ԲԵԺԱՆՅԱՆ

%d bloggers like this: