Tag Archives: երաժշտություն

ՍԱԼՄԱՆ ՌՈՒՇԴԻ

29 Օգս

Երաժշտության ալքիմիան նույնպիսի առեղծված է, ինչպես մաթեմատիկան, գինին կամ սերը: Հավանաբար մենք այն սովորել ենք թռչուններից, իսկ գուցե և ոչ: Հավանաբար մենք պարզապես արարածներ ենք, որ հավերժ փնտրում են բարձրագույն հիացումը: Առանց այն է դա այնքան քիչ է մեր կյանքում, որը, համաձայնեք, ցավի չափ անկատար է: Իսկ երգն այն վերածում է ինչ-որ նոր բանի: Երգը մեր առաջ բացում է այն աշխարհը, որն արժանի է մեր ձգտումներին: Նա մեզ ցույց է տալիս, թե ինչպիսին կարող էինք լինել, եթե մեզ թույլատրվեր լինել իր հետ:d3ad0194e003160eafd74c794b95916b_scale_416_519

ՍԱԼՄԱՆ ՌՈՒՇԴԻ

29 Օգս

Երաժշտության ալքիմիան նույնպիսի առեղծված է, ինչպես մաթեմատիկան, գինին կամ սերը: Հավանաբար մենք այն սովորել ենք թռչուններից, իսկ գուցե և ոչ: Հավանաբար մենք պարզապես արարածներ ենք, որ հավերժ փնտրում են բարձրագույն հիացումը: Առանց այն է դա այնքան քիչ է մեր կյանքում, որը, համաձայնեք, ցավի չափ անկատար է: Իսկ երգն այն վերածում է ինչ-որ նոր բանի: Երգը մեր առաջ բացում է այն աշխարհը, որն արժանի է մեր ձգտումներին: Նա մեզ ցույց է տալիս, թե ինչպիսին կարող էինք լինել, եթե մեզ թույլատրվեր լինել իր հետ:d3ad0194e003160eafd74c794b95916b_scale_416_519

ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿՅԱՆՔԻՑ ԼԱՎ Է

21 Հլս

… Ես սարսափելի հոգնել եմ, ահա թե ինչ, իմ սիրելիս, իմ լավ, իմ բարի բարեկամ: Վերջին ժամանակներս հաճախում էի համերգների և համոզվեցի, որ երաժշտությունը կյանքից լավ է: Երաժշտություն լսելիս ես զգում եմ այն, ինչը երբեք ի վիճակի չեմ ոչ մի խոսքերով արտահայտել: Դա օրհնյալ արվեստ է, և երջանիկ են նրանք, ովքեր հաղորդակից են նրան: Վայելեք երաժշտությունը…

 ՎԱՀԱՆ ՏԵՐՅԱՆ

Ա. Միսկարյանին հասցեագրած նամակիցS_Yh9r6Cuhk

ՍԱԼՄԱՆ ՌՈՒՇԴԻ

19 Փտր

Երաժշտության ալքիմիան այնպիսի մի գաղտնիք է, ինչպիսին են մաթեմատիկան, գինին կամ սերը: Հավանաբար մենք դա սովորել ենք թռչուններից, իսկ գուցե և ոչ: Հավանաբար մենք պարզապես արարածներ ենք, ովքեր հավերժորեն փնտրում են բարձրագույն հիացմունքը: Առանց այդ էլ դա անիրավացիորեն քիչ է մեր այս կյանքում, որը, համաձայնեք, ցավալիորեն անկատար է: Երգը կյանքը վերածում է մեկ այլ բանի: Երգը մեր առաջ բացում է այն աշխարհը, որ արժանի է մեր ձգտումներին, նա ցույց է տալիս, թե մենք ինչպիսին կարող էինք լինել, եթե մեզ արտոնվեր մուտք գործել նրա մեջ:Markovtsev Tatyana [Татьяна Марковцева] - Russian Minimalist painter - Tutt'Art@ (4)

ԼՅՈՒԴՎԻԳ ՎԱՆ ԲԵԹՀՈՎԵՆ

19 Ապր

Սիրում եմ, ուրեմն գոյություն ունեմ, գոյություն ունեմ, քանզի սիրում եմ: Սիրտը` ահա բոլոր մեծ գործերի ճշմարիտ լծակը: Յուրաքանչյուր իսկական ստեղծագործության մեջ միտք կա, և կոմպոզիտորը նույնպես բանաստեղծ է: Երաժշտությունն առավել բարձր հայտնություն է, քան իմաստնությունն ու փիլիսոփայությունը: Երաժշտությունը միշտ բովանդակալից է: Երաժշտությունը ժողովրդական պահանջմունք է: Երաժշտությունը պետք է մարդկային հոգուց հուր ցայտեցնի: Մեծ արվեստը չպետք է ապականի իրեն` դիմելով անբարոյական սյուժեների: Իսկական արվեստագետը զուրկ է սնափառությունից, նա չափից ավելի լավ է հասկանում, որ արվեստն անհատնում է: Միայն իսկապես ճշմարիտն է ժայռի նման անսասան: Իսկ ես չգիտեմ գերազանցության այլ հատկանիշներ, բացի բարությունից: Ձեր երեխաներին մեծացրեք առաքինի: Միայն դա կարող է երջանկություն տալ: Մարդու մեծագույն արժանիքը ամենադժնդակ խոչընդոտները հաղթահարելու համառությունն է: Տաղանդավոր և աշխատասեր մարդու համար խոչընդոտ չկա:

ՄԱՐԻԱ ԿԱԼԼԱՍ

6 Ապր

Ճշմարտությունն այն է, որ մենք բոլորս արվեստի ծառաներն ենք, սպասարկուները: Մենք ծառայում ենք արվեստին, և դա մեր առաջին նպատակն է: Եթե անես դա, ապա ամեն ինչ կգա ինքնաբերաբար` մեծ ես, հռչակավոր, փող ունես: Սակայն աշխատանքը ծանր է սկզբում, ընթացքում և հետո: Երբ քեզ ծափահարում են, տուն դարձիդ պետք է քեզ հաշիվ տաս արածներիդ մասին` ի՞նչը չպետք է անեիր, որից հետո դու քեզ պիտի ասես` լավ, վաղը մեկ ուրիշ օր է սկսվում: Այդ է միակ ձևը մեծ արվեստագետների համար:
Երաժշտությունը, գիտե՞ք, շատ դժվար բան է, իսկապես հեշտ չէ կատարելը, ինչպես հասարակությունն է կարծում: Մեծ նվիրում, զոհաբերում է պահանջում, հարգանք կոմպոզիտորի նկատմամբ, մի ողջ գիտություն, համակ արվեստ… Երաժշտության մեջ, արվեստում միշտ առաձգականություն պետք է լինի, կարծում եմ: Դա նման է գիրք կարդալուն: Երբ գիրք ես կարդում, պետք է տողերի միջև էլ կարդալ: Մենք ունենք մեր երաժշտությունը, մենք կարդում ենք այդ երաժշտությունը, կատարում: Սակայն պետք է կարդալ այն, ինչը կոմպոզիտորն է ուզում` հազարավոր գույներ, արտահայտչաձևեր կան:
Երբ մարդիկ ասում են` ինչ հրաշալի երգեցիր, դա ինձ շոկ է պատճառում… Ճիշտ է, էմոցիաներին ես չեմ հանձնվում, և դա անհրաժեշտ է, դա ինձ ասվել է դեռ երեխա ժամանակ: Կարծում եմ, բնությամբ եմ այդպիսին: Շատ չեմ շարժվում, դիտում եմ, զգում: Ես չգիտեմ` դա գործո՞ւմ է ուրիշների պարագայում, սակայն ես սպունգի նման եմ մարդկանց ասածները ըմբռնելու հարցում. վերցնում եմ ամեն լավ բանը, իսկ մնացածը թողնում եմ: Հիշում եմ, երբ երեխա էի (դա, անշուշտ բեմի վրա չէր) և հորս հետ քայլում էինք պաղպաղակ վաճառողի մոտով, հանկարծ կանգնեցի ու քաշեցի հորս բաճկոնից առանց որևէ բան ասելու, միայն նայում էի նրան: Հայրս հարցրեց` ի՞նչ ես ուզում, ասա՛: Ոչինչ չասացի, այլ շարունակեցի նայել նրան մեծ մարդու պես: Կարծում եմ, դա սովորությամբ է իմ մեջ արմատացել: Դա իմ բնությունից է գալիս, նույնը պետք է լինի նաեւ բեմում` չտրվել զգացմունքներին: Չգիտեմ: Երբեմն որոշ փորձերի ժամանակ մտնում եմ բեմահարթակ, բայց չգիտեմ ինչ անել: Կանգնած եմ բոլորի մեջտեղում, երգչախմբի մեջ, նայում եմ շուրջբոլորը, նայում եմ ինձ, ոչ թե բեմական, այլ սովորական հանդերձանքով եմ, շրջապատի մարդիկ ինձ ասում են` ասա, արտահայտվիր: Դա ինձ հիացնում է, քանի որ ես ոչինչ չեմ անում արտահայտվելու համար: Զարմանալի է… Ի՞նչ պիտի լիներ կյանքն առանց մարտահրավերների, առանց դրանք տիրապետելու, դրանք հաղթահարելու հաճույքի…

ՄԱՐԻԱ ԿԱԼԼԱՍ

ՀԵՆՐԻ ՄԻԼԼԵՐ

7 Նյմ

‎… Ոչ փող, ոչ ապրուստի միջոց, ոչ հույս չունեմ: Ես աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն եմ: Մի տարի վեց ամիս առաջ կարծում էի, թե գրող եմ: Հիմա էլ չեմ մտածում դրա մասին. գիտեմ, որ գրող եմ, և վերջ: Գրականության հետ կապված ամեն ինչ պոկվել-անջատվել է ինձնից: Այլևս ոչ մի գիրք գրելու կարիք չկա, փառք Աստծո: Ուրեմն այս մեկն ի՞նչ է: Սա գիրք չի: Սա բամբասանք է, չարախոսություն` ուղղված մարդկային բնությանը: Սա գիրք չի, բառիս բուն իմաստով: Չէ, սա երկարացված հայհոյանք է, թուքումուր Արվեստի երեսին, ապտակ դեմքին Աստծո, Մարդու, Ճակատագրի, Ժամանակի, Սիրո, Գեղեցկության… ինչին ուզում եք: Ես ուզում եմ երգել ձեզ համար. ձայնս այդքան էլ հաջող չի, բայց կերգեմ: Կերգեմ, մինչ դուք խռխռացնում եք, կպարեմ ձեր կեղտոտ դիակի շուրջ… Երգելու համար նախ պետք է բացել բերանը: Պետք են մի զույգ թոքեր և տարրական գիտելիք երաժշտությունից: Պարտադիր չի ունենալ ակորդեոն կամ կիթառ: Էականը երգելու ցանկությունն է: Այդժամ այն կկոչվի երգ: Ես երգում եմ: Քեզ համար եմ, Տանյա, երգում: Կուզենայի ավելի լավ երգել, ավելի մեղեդային, բայց այդ դեպքում դու հավանաբար չէիր էլ ցանկանա լսել ինձ: Դու լսել ես ուրիշների երգերը, և նրանք քեզ վրա տպավորություն չեն գործել: Նրանց երգը չափազանց գեղեցիկ կամ ոչ բավականաչափ գեղեցիկ է եղել: Այսօր հոկտեմբերի քսանքանի՞սն է: Օրերի հաշիվը կորցրել եմ: Կասե՞ք ինձ` վերջին երազս նոյեմբերի տասնչորսի՞ն էր: Կան ինտերվալներ, բայց դրանք երազների միջև են, իսկ գիտակցությունս ոչինչ չի պահել դրանցից: Աշխարհն իմ շուրջ անէանում է` այստեղ-այնտեղ ժամանակի բծեր թողնելով: Աշխարհը ինքն իրեն խժռող քաղցկեղ է… Մտածում եմ… երբ ամենքի ու ամենի վրա իջնի մեծն լռությունը, երաժշտությունը վերջապես կհաղթանակի: Երբ ամեն ինչ կրկին ներծծվի ժամանակի արգանդի մեջ, քաոսը կվերականգնվի, իսկ քաոսը իրականության համար գրված պարտիտուրան է: Դու, Տանյա, իմ քաոսն ես: Հենց դրա համար էլ երգում եմ: Այսինքն դա նույնիսկ ես էլ չեմ, այլ մեռնող աշխարհը, որի վրայից կլպվում է ժամանակի կեղևը: Բայց ես դեռ կենդանի եմ և խաղում եմ արգանդիդ մեջ — իրականություն, որի համար կարելի է պարտիտուրա գրել:

ՏԻԳՐԱՆ ՄԱՆՍՈՒՐՅԱՆ

4 Նյմ

… Երաժշտության մեջ երկու երևույթների հարաբերություն կա` ձայնի և լռության: Ո՞րն է ավելի հարուստ, ո՞րն է ավելի հագեցած, որի՞ մեջ ավելի խորհուրդ կա: Իմ կարծիքով, հարուստը լռությունն է: Երբ ես անցնում եմ սահմանը` չգրելուց գրելուն, իմ զգացումն այն է, թե հանցանք եմ գործել, որ կորցրել եմ այդքան ժամանակը: Երբ չեմ գրում` խեղդում է ունայնության զգացումը: Երաժշտություն գրելն ինձ համար գործ չէ: Ինքնարտահայտման միջոց էլ չէ: Ես եմ: Ես ապրում եմ… Իմ իմացած ճշմարտությունը հաստատելու համար պատրաստ եմ լինել համառորեն: Ինչպե՞ս կարելի է բաց ճակատով լեռների կատարներին նայել, որ մեջդ երգ հղանա, երբ քո շուրթերին թռիչքի անկարող, ներքին կրակից զուրկ հանգաբանություն է և ոչ բանաստեղծություն: Առանց մոլեգնության ոչ մի բան չի ծնվում…
Մեր ամեն մի չծնված գործ` առ հայրենիքը, առ մեր ժողովուրդը և նրա պատմությունը ունեցած սիրո պակասի արտահայտություն է: Մարդ արժևորելու ունակությունը մեր պատմությունն է մեզ տվել…

%d bloggers like this: