Tag Archives: դուռ

ԲԱՐՐԻ ԼՈՆԳԻԵՐ

6 Հնս

Եթե դռան բանալին բացակայում է, դուռը պատի մի մասն է: Եթե բացակայում է դուռը, բանալու անհրաժեշտություն չկա: Դուռն ու բանալին միասին իրենցից ներկայացնում են անցում բանականության համար: Եթե չկա բանականությունը, ոչ բանալին, ոչ դուռը, ոչ անցումը գոյություն չունեն:unlock-door

ԴՐԱԽՏԻ ԴՈՒՌԸ

12 Ապր

Դրախտի դռների մոտ, հենց պատի տակ լցված չոր տախտակների վրա մենք նստել էինք արդեն մի քանի ժամ ու սպասում էինք: Ասել էին՝ կկանչենք, հետո դռները ներսից ամուր կողպել էին ու մենք մնացել էինք դրսում: Կողքիս նստածը ամրակազմ մի երիտասարդ էր՝ թուխ դեմքով, դուրս ցցված այտոսկրերով: Հաստ մատներ ուներ, որոնցով փայտի տաշեղներն էր կոտրատում ու նետում ոտքերի տակ: Մեր հանդիպման պահից նա անընդհատ շուռումուռ էր գալիս, դժգոհում նստատեղի չորությունից և ոչ մի կերպ չէր կարողանում մտաբերել, թե ինքն ինչից է մեռել:
Մի կերպ համոզեցի, որ դա այլևս էական չէ: Կարծես թե համակերպվեց այդ մտքի հետ: Սակայն հարմար նստելու ցանկությունը շրջանցել այդպես էլ չկարողացավ: Ես հարցրեցի.
— Անունդ ի՞նչ է:
— Ինչի՞դ է պետք,- ասաց նա:- Դու Առաջինն ես, որովհետև ինձնից շուտ ես եկել, իսկ ես Երկրորդը կլինեմ:
Ժամանակը պիտի որ անցներ: Դիմացի անսահման դատարկության միջից մեղմ քամի էր փչում՝ բերելով իր հետ փոշի, ձանձրույթ ու մեռելային լռություն:
— Ուտել կուզե՞ս,- հարցրեց Երկրորդը:
— Չէ, քաղցած չեմ:
— Ես էլ չեմ ուզում, բայց այս ժամերին մի բան ուտելը վատ չէ:
Ասաց ու մնաց նստած:
Այդպես անհոգ էլի մի քիչ սպասեցինք՝ լողացող ամպերին նայելով, երբ հեռվից նշմարվեց մեկ ուրիշը: Եկողը տարեց մարդ էր: Ուսին երկու հսկա տախտակ էր դրել ու դանդաղ մոտենում էր: Տեղ հասավ, իր բեռն անփույթ նետեց պատի տակ, ուղղեց գլխարկի տակից դուրս թափված մազերն ու հարցրեց.
— Դուռը դեռ չե՞ն բացել:
Առանց պատասխանի սպասելու մոտեցավ բանալու անցքին, մի աչքը կկոցած նայեց ու ետ եկավ.
— Չէ՜, սա երկար կտևի: Վատ օր եք եկել:
— Տախտակներն ինչի՞ համար են,- հետաքրքրվեց Երկրորդը:
— Տանիքի:
Հնաբնակն ակնհայտորեն զրույցի բռնվելու ցանկություն չուներ, բայց քանի որ ուրիշ ոչինչ անել չէր կարող, հոգնած ու միայնակ էր, ապա ուզեր թե չուզեր՝ հանդուրժելու էր մեր անպատեհ ներկայությունը:
-Իսկ այն կողմում ի՞նչ կա,- չհամբերեցի ես:
-Այն կողմում դրախտը չի, դրախտը պատի ետևում է:
— Իսկ ինչպիսի՞ն է:
-Դե, դրախտ է, էլի, ոնց որ դրախտ տեսած չլինես: Ծխելու բան մոտներդ կա՞:
Չունեինք: Ձեռքը թափ տվեց, գլխարկը քաշեց աչքերին ու արմունկներին հենված երկարեց ոտքերը:
Շտապելու տեղ չկար, մտքերն անորոշ էին, ցանկություններն՝ անարժեք: Երեք մոռացված ստվեր դրախտի դռների մոտ թեկուզ մի ողջ հավերժություն մնային նստած, երկնքին՝ ի՞նչ:
— Ախր մեր ժամանակ էսպես չէր, է՜: Ժամ կար, կարգ կար: Հիմա ով երբ ուզում՝ փակում-բացում է,- չդիմացավ ու նեղսրտեց տարեցը:
— Երբ դեռ չէի մեռել, չէի հավատում ոչ դրախտին, ոչ դժոխքին,- խոսեց Երկրորդը:
— Խելացի տղա ես եղել,- խրախուսեցի ես:
— Իսկ հիմա հավատու՞մ ես,- խեթ-խեթ նայեց տարեցը:
— Եսիմ:
— Դու հիմա դռանը հավատա,- ասաց նա ու մենք ոչինչ չհասկացանք:
Երևի արդեն երեկո էր, երբ ի վերջո աղմուկով բացվեցին դրախտի երկաթե դռները, ու մեզ ներս կանչեցին: Գնացինք՝ մի-մի տախտակ թևատակերիս:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

ԴՈՒՌԸ

28 Մրտ

Տանը բազմոցին մեկնված թերթ եմ կարդում, մեկ էլ լսում եմ` դուռն են ծեծում: Վեր կացա, որ գնամ բացեմ, հետո մտածում եմ. «Ասենք թե բացեցի: Իսկ եթե դռան ետևում անբանի մեկն է, որ բանուգործ չունի ու եկել է օրս փչացնելու: Ես ինձ համար նստել, թերթ եմ կարդում, իսկ նա գալու է, դատարկ-դատարկ խոսելու է մի քանի ժամ, գնալուց հետո էլ գլխացավից բացի ուրիշ ոչինչ չի մնալու: Չէ, չեմ բացի»:
Ես այսպես մտածում եմ, իսկ նա շարունակում է դուռը ծեծել: Նորից քայլ եմ անում դեպի դուռը, բայց էլի կանգ եմ առնում. «Թող ծեծի` որքան ուզում է, չեմ բացելու: Լավ բանի համար հիմա ո՞վ է ուրիշի տուն գնում: Կամ աղն է պակաս, կամ մաղը: Կարող էր, չէ՞, գալուց առաջ զանգահարել, զգուշացնել: Իսկ եթե ավազակներ են, որ եկել են օրը ցերեկով ինձ թալանելու: Հազար տարի էլ անցնի` միևնույն է, բացող չկա»:
Շվարել կանգնել եմ: Իսկ նա դուռն արդեն ավելի ուժգին է թակում: Հիմա էլ ուրիշ բան եմ մտածում. «Լավ, իսկ եթե դռան ետևում ոչ մի անբան ու ավազակ էլ չկա՞, այլ կամեցող մեկն է, որ կարևոր լուր է հաղորդելու: Իսկ եթե մերոնցից մեկնումեկին դժբախտություն է պատահե՞լ ու շտապ օգնություն է պետք: Ի՞նչ եմ առել, արձանի պես ցցվել այստեղ, երբ պետք է իսկույն դուռը բացել, իմանալ` ի՞նչ է եղել»:
Ես միջանցք եմ նետվում, արագ պտտում եմ փականը, ետ եմ հրում դուռը, իսկ շեմքին արդեն ոչ ոք չկա:

Հովիկ Չարխչյան

%d bloggers like this: