Tag Archives: դիպուկահար

Աբիևի չհաջողված սուտը

10 Հկտ

Նախ պետք է արձանագրել, որ վերջին շրջանում Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական կյանքում անհաջողությունները հաջոդու են մեկը մյուսին: Դա ակնհայտորեն ափերից հանում է նրանց, ինչն էլ իր հերթին մեծացնում է հերթական սխալը թույլ տալու հավանականությունը: Օրերս մի այդպիսի աններելի վրիպում էլ բաժին հասավ այդ երկրի պաշտպանության նախարար Սաֆար Աբիևին: Դեպքը տեղի ունեցավ Բրյուսելում, որտեղ ընթանում էր Աֆղանստանում անվտանգության աջակցության միջազգային ուժերի գործողություններին մասնակցող պետությունների ձևաչափով ՆԱՏՕ-ի անդամ ու գործընկեր երկրների պաշտպանության նախարարների նիստը: Բնական է, որ հավաքին մասնակցում էր նաև Հայաստանի պատվիրակությունը՝ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի գլխավորությամբ: Եվ մինչ ներկաները կքննարկում էին Աֆղանստանում տիրող իրավիճակը, դաշինքի հետագա ռազմավարությունն ու իրականացվող գործողություններին վերաբերող այլ հարցեր, ստացվեց այնպես, որ հակամարտող երկրների ուժային կառույցների ղեկավարները կարճատև հանդիպում ունեցան: Հազիվ թե հարկ կա կարծելու, թե նրանք փափագում էին այդպիսի հանդիպման մասին: Պարզապես երբեմն անհրաժեշտությունը պարտադրում է զոհաբերել անձնական զգացողությունները ավելի լուրջ խնդիրներին: Եվ Օհանյան- Աբիև շփումը կայացավ: Նույն օրը կատարվածի մասին հակիրճ հաղորդագրություններ տարածեցին ինչպես տեղական, այնպես էլ օտարերկրյա լրատվամիջոցները: Դրանցում մասնավորապես ասվում էր, թե երկու նախարարների զրույցի նյութը եղել էր հայ-ադրբեջանական շփման գծում տիրող իրավիճակ:
Բայց այս հաղորդումից դեռ մեկ օր էլ չէր անցել, երբ հանկարծ ադրբեջանական 1news.az կայքէջը, հղում անելով Հյուսիսատլանտյան դաշինքում Ադրբեջանի ներկայացուցիչ Վուգար Գուրբանովի խոսքերին, հայտնեց, թե իբր Սեյրան Օհանյանի ու Սաֆար Աբիևի հանդիպման մասին լուրը չի համապատասխանում իրականությանը:
Առաջին դեպքը չէ, երբ ադրբեջանական կողմը փորձում է քողարկել կամ նվազագույնը՝ խեղաթյուրել բացահայտ ճշմարտությունը: Եվ, այնուամենայնիվ, այս տեղեկատվությունը տարակուսանքի հետ մեկտեղ զարմանք հարուցեց: Բանն այն է, որ կարծես թե արտասովոր ոչինչ չէր կատարվել: Հայաստանի ու Ադրբեջանի իշխանության ներկայացուցիչները հանդիպում են պարբերաբար, ամենատարբեր հանգամանքներում և առիթներով՝ նախագահներից, ԱԳ նախարարներից սկսած մինչև երկրորդ կարգի պաշտոնյանները, և այդ իրողությունը արդեն վաղուց որևէ մեկի համար սրբապղծություն, դավաճանություն կամ անկարելիություն չի ներկայացնում: Զարմացածների թվում էին նաև մեր պաշտպանության նախարարության չինովնիկները, որոնց ընդհանուր տրամադրության մասին լրատվամիջոցներին հաղորդեց ՊՆ մամլո քարտուղարը. «Զարմանալի է, թե ինչո՞ւ է ադրբեջանական կողմը խուսափում խոսել Հայաստանի ու Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարների Բրյուսելում ունեցած կարճատև առանձնազրույցի մասին: Հավանաբար, նրանց մտահոգում է այդ խոսակցության բովանդակությունը»,- նշեց նա՝ հավելելով, թե «ամեն դեպքում, տեղի ունեցած փաստը դիվանագիտական ոչ բարձրաստիճան պաշտոնյայի միջոցով հերքելը իրականությունը թաքցնելու անհաջող փորձ է»:
Այժմ՝ զրույցի բովանդակության մասին: Ինչպես արդեն նշեցինք, մեզ հայտնի է ընդամենը այնքան, որ Աբիևի հետ Օհանյանի հանդիպման ընթացքում հայկական պաշտպանական գերատեսչության ղեկավարն անդրադարձել էր ադրբեջանական կողմից հրադադարի ռեժիմի խախտման դեպքերին: Իսկ այդ հարցին վերադառնալու առիթ, ցավոք, կար: Բանն այն է, որ Բրյուսել մեկնելու նախօրեին Ղարաբաղի ու Ադրբեջանի զորքերի շփման գծում ողբերգական միջադեպ էր տեղի ունեցել: Հակառակորդի կողմից արձակված կրակոցից գլխի շրջանում ստանալով հրազենային մահացու վերք, զոհվել է ՊԲ զինծառայող, 1987 թվականին ծնված Յուրի Սարգսյանը: Նույն օրը հրադադարի ռեժիմի խախտում էր արձանագրվել նաև Տավուշի մարզի Չինարի գյուղի ուղղությամբ տեղակայված մարտական հենակետում: Հակառակորդի դիպուկահար կրակից վիրավորվել էին ժամկետային զինծառայողներ Հենրիկ Խաչատրյանը և Խաչատուր Սուքիասյանը: Այս ամենից հաշված ժամեր անց հայկական զորամիավորումները դիմել էին պատժիչ գործողությունների, որի արդյունքում սպանվեցին երկու ադրբեջանցի զինվորականներ:
Ի դեպ, ինչպես սահմանային դեպքերի վիճակագրությունն է վկայում, հատկապես վերջին շրջանում Ադրբեջանը հրադադարի ռեժիմը խախտում է օրական միջինը 50 անգամ, իսկ հայկական կողմին այլ բանմ չի մնում, քան անհրաժեշտությունից դրդված դիմել պատասխան քայլերի: Այսօր ոչ Հայաստանի պաշտպանության նախարարությունը և ոչ էլ ԼՂՀ ՊԲ-ն այլևս չեն ժխտում, որ պատժիչ գործողություններ են իրականացնում՝ դրանց ողջ պատասխանատվությունը թողնելով հակառակորդի վրա: Թշնամու դիպուկահարների գործողությունների ակտիվացումը կասեցնելու համար ներկա պահին չկա մեկ այլ արդյունավետ միջոց, քան դրանց արձագանքը համարժեք ձևով: Եվ ստացվում է այնպես, որ միայն այս տարվա 9 ամսվա կտրվածքով Ադրբեջանի պաշտպանության ու անվտանգության ոլորտում գրանցվել է ավելի քան 75 զինծառայողի մահվան դեպք: Իսկ ընդհանրապես, ինչպես ապացուցված է «Դոկտրինա» ռազմական հետազոտությունների կենտրոնի փորձագետների հաշվետվություններում, 2004 թվականից ի վեր ադրբեջանական բանակի կորուստների վերաբերյալ ցուցանիշը համարվում է ամենաբարձրը: Այժմ արդեն դժվար չէ հասկանալ, որ նման ծանր բեռ կրող նախարարի համար ցանկալի չէր լինի, որպեսզի իր երկրի հանրությունը տեղեկանար, թե ինչպես է հայ գործընկերը նրան մեկ անգամ ևս զգուշացրել սպասվելիք հետևանքների մասին:
Կա ևս մի հանգամանք, որն, անկասկած, լուրջ անհանգստություն է պատճառել Աբիևին: Բանն այն է, որ տարիներ շարունակ ադրբեջանցիները Սեյրան Օհանյանի անունը ներառել են այն սև ցուցակում, որտեղ ընդգրկված են «մարդկության և ադրբեջանական ժողովրդի դեմ մեծագույն հանցանքներ իրագործած» անձիք: Բաքուն նույնիսկ չի զլացել և ոչ միայն նրանց դեմ գործեր է հարուցել, այլև միջազգային հեռախուզում է հայտարարել: Ու այժմ կարելի է պատկերացնել, թե իր խաբված ժողովրդին ինչպես պիտի ներկայանար այն անվեհեր Սաֆար Աբիևը, ով նստել ու խաղաղ զրույց էր վարել «հանցագործի» հետ: Այդ ամոթալի բիծը քողարկելու ամենակարճ ճանապարհը տեղի ունեցած հանդիպման փաստը կտրականապես հերքելն էր, ինչն էլ արեցին Բաքվում: Բայց թե ինչպես պիտի քողարկեն օր-օրի ավելացող դիակները, սա արդեն բոլորովին այլ խնդիր է:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Թշնամին չկրակել չի կարող

31 Մրտ

ԵԱՀԿ գործող նախագահ, Լիտվայի ԱԳ նախարար Աուդրոնյուս Աժուբալիսը ստիպված էր խոստովանել, որ իր լավատեսությունը` Լեռնային Ղարաբաղի խնդրում որոշակի առաջընթացի հասնելու իմաստով, արժանացավ նույն ֆիասկոյին, ինչը բաժին էր ընկել նրա նախորդներին: Նույնիսկ առաջին հայացքից ոչ մի բարդություն չներկայացնող հարցում նա ի վերջո հաստատեց, որ ինքը երկկողմանի մերժումի է արժանացել: Խոսքն այն մասին է, որ թե Հայաստանը և թե Ադրբեջանը հրաժարվեցին դիպուկահարների հետքաշման առաջարկից: Ու թեև մինչև վերջ էլ Աժուբալիսը շարունակում էր համառել, որ «նմանօրինակ առաջարկները վստահության փոքրիկ քայլեր են», սակայն ԵԱՀԿ գործող նախագահը վատ գիտի այդ վտահության ձեռքբերման գինը:
Վերջինս դեռ Բաքվում մարտի 14-ին հայտարարել էր, որ ԼՂ հակամարտության կողմերը պետք է ջանքեր գործադրեն հրադադարի ռեժիմի ամրապնդման ու փոխվստահության բարձրացման ուղղությամբ` նշելով, թե շփման գծում արձանագրված միջադեպերը հաստատում են իր այն համոզմունքը, որ «կողմերը պետք է դուրս բերեն դիպուկահարներին շփման գծից»: «Կողմերից և ոչ մեկը շահող դուրս չի գա ստեղծված իրավիճակում`ոչ քաղաքական, ոչ էլ ռազմական առումով»,-հայտարարել էր ԵԱՀԿ գործող նախագահը:
Այս դեպքում Աժուբալիսն ուղղակի պարավոր էր իմանալ, որ կես տարի առաջ Ադրբեջանը բառացիորեն հայտարարել էր այն մասին, որ դիպուկահարների հետքաշումը իր խորին համոզմամբ չի նպաստի հակամարտության կարգավորմանը: Նման ձևակերպումը ոչ մի դեպքում չի կարող երկիմաստ դիտվել և պիտի նշանակի հետևյալը` մեզ հրադադար պետք չէ, մեզ սահմանային անվտանգություն պետք չէ և խաղաղությունը չի բխում մեր շահերից: Հենց այսպիսի պատասխանի էլ անցյալ տարվա սեպտեմբերին արժանացավ ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Պան Գի Մունը, ով ևս մեծ հույսեր էր կապում բարի կամքի հետ:
Իսկ ի՞նչ արեց Աժուբալիսը: Նախորդներից դասեր քաղելու փոխարեն նա որոշեց, որ կարելի է շրջանցել համառին և ողջ ջանքերը կենտրոնացնել անհամեմատ ավելի բարյացկամ կողմի զգացմունքների վրա: Եվ մարտի 18-ին Հայաստանի արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանի հետ հանդիպման ժամանակ նա Հայաստանին առաջարկեց միակողմանիորեն հեռացնել դիպուկահարներին շփման գծից: «Եկեք դիպուկահարներին հեռացնենք շփման գծից, եկեք ստեղծենք 24 ժամ գործող թեժ գիծ: Կարծում եմ, որ եթե այս միջոցառումներն իրականացվեն, կօգնեն կրճատել լարվածությունը»,- իր դերի մեր էր գործող նախագահը: Սակայն Երևանում այնքան էլ հակված չէին տուրք տալու պոռթկումներին: Հրադադարը լավ բան է, սակայն ինչու՞ միակողմանի և ինչու՞ այդ միակ կողմը պիտի դառնա հենց Հայաստանը, որը կարծես թե սահմանային գոտում իրեն շատ ավելի զուսպ է դրսևորում, քան հակառակորդը:
Եվ եթե ԱԳ նախարար Նալբանդյանի պատասխանը առավելագույնս կոռեկտ էր ու դիվանագիտական ( «Ես կցանկանայի հիշեցնել, որ վերջին երկու տարիներին դիպուկահարներին շփման գծից դուրս բերելու կոչերը թե’ Հայաստանը, թե’ Ղարաբաղը պաշտպանել են»), ապա շիտակ ուղղախոսությունը բաժին ընկավ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանին, ով Աժուբալիսին պատասխանեց այս կերպ. «Մենք այսօր հիմք ունենք հայտարարելու, որ Ադրբեջանը արդեն այս տարիների ընթացքում մի քանի անգամ խախտել է նախկինում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները, և նման իրավիճակում մենք չենք կարող մեզ թույլ տալ ձեր առաջարկությունը ընդունել»:
Մերժվածների շարքերը համալրեցին նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները, ովքեր մարտի կեսերին եկան տարածաշրջան, փորձեցին կրկին բարձրացնել դիպուկահարների խնդիրը, սակայն վերադարձան ձեռնունայն ու իրենց խորը ափսոսանքն արտահայտեցին համատեղ հայտարարության տեքստում:
Այդ ընթացքում քաղաքական շրջանակներում բուռն քննարկումներ էին ծավալվել միջնորդների պահվածքի և նրանց տրված պատասխանի նպատակահարմարության շուրջ: Մի հարցում բոլոր կողմերը միակարծիք էին` առաջարկությունը պետք էր ուղղել հակամարտող երկու թևերին, այլ ոչ թե միայն մեկին, որն այդ դեպքում հայտնվում էր ակամա մեղավորի դերում: Շատերը նկատեցին այն փաստը, որ, չգիտես ինչու, լռությամբ շրջանցվեց ԵԱՀԿ նախագահի անձնական ներկայացուցչի հետ կապված միջադեպը, երբ վերջինս հերթական դիտարկումն էր անցկացնում սահմանին, և այդ ժամանակ ադրբեջանցի դիպուկահարները կրակ բացեցին նրա ուղղությամբ: Այդ կրակոցները մեծ հաշվով ուղղված էին ոչ թե ներկայացուցչի, այլ հենց Աուդրոնյուս Աժուբալիսի դեմ ու տալիս էին նրան հուզող հարցերի ամենալիարժեք պատասխանը:
Հայկական կողմը բազմաթիվ առիթներով է առաջարկել հայ-ադրբեջանական շփման գծից հեռացնել դիպուկահարներին: Հայաստանն առաջինն էր, որ խոսում էր գործուն մեխանիզմների մշակման մասին, իսկ երբ ծնվեց սահմանում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հովանու ներքո հետաքննություն անցկացնելու գաղափարը, դարձյալ հայերը հայտարարեցին, թե այդ հետաքննության ամենաշոշափելի արդյունքը կլինի այն, եթե Ադրբեջանը միջազգային հանրության ճնշման ներքո շփման գծից դուրս բերի իր դիպուկահարներին:
Այդ ամենը չեղավ: Սակայն եղավ ու կատարվում է մեկ այլ բան: Դեռևս այս տարվա հունվարի վերջին հայտնի էր դարձել, որ Ադրբեջանն իր զինված ուժերի համար դիպուկահարներ պատրաստելու նպատակով ձեռք է բերել ռուսական մարզագույք ու զինամթերք, և սկսել է լայնածավալ դասընթացներն այդ ուղղությամբ: Մի երկիր, ով սահմանային սպանությունների համակարգ է մշակում, նրա հետ անիմաստ է խոսել բարի կամքի մասին: Զուգահեռաբար տեղին պիտի դիտվի տարակուսանքն այն փաստի առթիվ, որ այդ նպատակի համար անհրաժեշտ պարագաները նա ձեռք է բերում մեկ այլ երկրից, որը միջնորդ կողմ է ու պնդում է, թե հակված է սահմանին հաստատել խաղաղություն ու բացառել անմեղ մարդկանց մահվան դեպքերը:
Ըստ ՀՀ Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի օպերատիվ վարչության ամփոփագրերի, անցած տարվա համեմատ այս տարի ադրբեջանցիների կողմից հրադադարի ռեժիմի խախտման դեպքերի թիվն ավելացել է 30-40 տոկոսով: Ադրբեջանական կողմը այս տարվա առաջին երկու ամիսներին դիպուկահար կրակ է բացել 192 անգամ, հայկական կողմը՝ 21 անգամ:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Զարմանալի տեղաշարժեր

12 Մրտ

Պաշտոնական այցով Լատվիայում գտնվող Հայաստանի նախագահը հեռուներից մեծ անակնկալ մատուցեց ոչ միայն տեղի լսարանին, այլև մեզ: Սերժ Սարգսյանը բառացիորեն հայտարարեց հետևյալը. «Մոտ ապագայում հնարավոր կլինի որոշակի համաձայնության հասնել ԼՂ հակամարտության կարգավորման սկզբունքների շուրջ»: Հազիվ թե հաջողվի վերհիշել մեկ այլ դեպք, երբ մեր երկրի ղեկավարը բարձրաձայնել է գործընթացում նշմարվող տեղաշարժերի մասին: Ավելին, մեկնաբանելով մարտի 5-ին Սոչիում Հայաստանի, Ադրբեջանի ու Ռուսաստանի նախագահների եռակողմ հանդիպման արդյունքները, Սարգսյանը նշեց. «Սոչիի հանդիպումից հետո կարելի է ասել, որ Ադրբեջանի դիրքորոշման մեջ որոշակի առաջընթաց կա»: Սա ևս աննախադեպ երևույթ է: Բաքվին մշտապես ապակառուցողական պահվածքի համար մեղադրող Երևանն առաջին անգամ չի ժխտում այն փաստը, որ նկատելի են լուրջ տեղաշարժեր և դեռ հավելում է, թե երեք հիմնարար սկզբունքների (ուժի չկիրառում, տարածքային ամբողջականություն, ազգերի ինքնորոշում) շուրջ համաձայնության հասնելուց հետո կարելի կլինի սկսել բանակցությունների նոր փուլ, որի ընթացքում արդեն շատ հարցեր կմանրամասնվեն, հնարավոր կլինի քննարկել դետալները:
Եթե այս մասին խոսեր միայն հայկական կողմը, դեռ կարելի էր մտածել, որ վերջինս ընդամենը հավելյալ հույսեր է փայփայում և կամ սեփական դիրքերից է գնահատում ստեղծված կացությունը: Սակայն նույն օրը Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմի արտաքին հարաբերությունների բաժնի ղեկավար Նովրուզ Մամեդովը հայտարարեց, որ Սոչիի հանդիպմանը հայկական կողմի դիրքորոշումը որոշակիորեն տարբերվում էր վերջին մեկուկես տարիներին բանակցային գործընթացում Հայաստանի որդեգրած դիրքորոշումներից, իսկ Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Էլմար Մամեդյարովն իր հերթին փաստեց, թե «աննշան, բայց դրական փոփոխություններ են նկատվել պաշտոնական Երևանի դիրքորոշումներում»: Կնշանակի` այնուամենայնիվ ինչ-որ բան իրոք տեղի է ունեցել: Թե ինչ` դեռևս անհայտ է, բայց կա մի բեկում, որը խորանալու և ընդարձակվելու միտումներ ունի:
Լուրջ տեղաշարժի հաջորդ վկայություն կարելի է համարել այն, որ օրերս ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները հանդես եկան համատեղ հայտարարությամբ ու իրենց խորը մտահոգությունը հայտնեցին Սոչիի բանակցություններից առաջ և հետո շփման գծում հրադադարի ռեժիմի խախտումների կապակցությամբ: «Նման անիմաստ գործողությունները, եթե դրանք հաստատվեն, կհակասեն ուժի կիրառումից զերծ մնալու և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորմանը ձգտելու` կողմերի հանձնառությանը»,- ասված էր նրանց` Վիլնյուսում տարածված հայտարարությունում: Այդ կապակցությամբ համանախագահները խնդրել էին ԵԱՀԿ-ի նախագահի անձական ներկայացուցիչ, դեսպան Անջել Կասպրչիկին անհապաղ հետաքննություն անցկացնել: Գոնե հայկական կողմին չէր կարող չուրախացնել ու չհուսադրել Մինսկի խմբի այդքան օպերատիվ արձագանքը: Տվյալ պարագայում խոսքը ոչ միայն սոսկ առանձին դեպքերին էր վերաբերում, այլև Սոչիում ձեռք բերված համաձայնությանը, ըստ որի այսուհետ պետք է հետաքննություն անցկացնել շփման գծում տեղի ունեցած միջադեպերի մասով: Ի դեպ, նմանօրինակ առաջարկով հանդես էր եկել հենց Հայաստանը։
Հաջորդ մեծ անակնկալը այն լուրջ փոփոխություններն էին, որ անսպասելիորեն սկսեցին նշմարվել Ֆրանսիայի պահվածքում: Գաղտնիք չէ, որ Ֆրանսիան` որպես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահող երկիր, վերջին շրջանում փոքր-ինչ պասիվ, եթե չասենք անտարբեր դերակատարություն ուներ ղարաբաղյան կարգավորման գործում: Եվ հանկարծ Ֆրանսիայի արտաքին քաղաքական գերատեսչությունը հանդես է գալիս հատուկ հայտարարությամբ, դատապարտում է ուժի կիրառումը Լեռնային Ղարաբաղում ու կոչ է անում բոլոր կողմերին` առավելագույն զսպվածություն ցուցաբերել: Սրանից զատ Փարիզն ընդգծում էր, որ «միայն բանակցությունները կարող են հանգեցնել Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հավասարակշռված քաղաքական լուծման, և որ այս հակամարտության ռազմական լուծում չի կարող լինել»: Խոստովանենք, որ վերջին բառերը հնչում են ոչ այնքան հիշեցման, որքան նախազգուշացման շեշտադրմամբ:
Սակայն հիշյալ հայտարարությունը դեռ ամբողջը չէր: Այնուհետև Ֆրանսիայի ԱԳ նախարար Ալեն Ժյուպեն, ով այդ գերատեչության ղեկավարությունը ստանձնել է տասն օր առաջ, հարկ համարեց խոսել ԼՂ հարցի կարգավորման սկզբունքների մասին` առանձնապես ընդգծելով հետևյալը. «Անշուշտ, մեզ համար ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքը հակամարտության ցանկացած կարգավորման հիմնարար սկզբունքն է»:
Պատկերն ամբողջացնելու համար հիշեցնենք, որ դրա նախօրեին ֆրանսիական խորհրդարան էր այցելել Լեռնային Ղարաբաղի նախագահ Բակո Սահակյանը` փոխանցելու իր ակնկալիքները Ֆրանսիայից` Ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման հարցում:
Իրադարձությունների այս անսպասելի և արագ զարգացումների հաջորդ վկայությունը կարող է դառնալ այն, որ արդեն մարտի 15-ին Մինսկի խմբի համանախագահները կժամանեն տարածաշրջան` կոչ անելու կողմերին լիարժեքորեն համագործակցել շփման գծում անցկացվելիք հետաքննությանը: Հարմար առիթն օգտագործելով Երևանը պնդում է, թե ճիշտ ժամանակն է, որպեսզի խոսվի սահմանից դիպուկահարներին դուրս բերելու մասին, ինչը թույլ կտա խուսափել միջադեպերից ու բարենպաստ մթնոլորտ կստեղծի հիմնախնդրի կարգավորման գործընթացում:
Կողմերի լուրջ մտադրությունների ևս մի վկայություն կարելի է համարել այն փաստը, որ մոտ ժամանակներս չի բացառվում Հայաստանի ու Ադրբեջանի ԱԳ նախարարների հանդիպումը: Դրա նախաձեռնությունը կարող է բխել ռուսական կողմից, քանի որ Սերգեյ Լավրովն արդեն նման առաջարկ հնչեցրել է:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

%d bloggers like this: