Tag Archives: դահիճ

ԲԱՐԵԿԻՐԹ ԶՈՀԸ

4 Մյս

Երբ Ֆրանսիայի թագուհի Մարի-Անտուանետին տանում էին գլխատելու, նա հանկարծ տրորեց դահիճի ոտքը: «Ներողություն եմ խնդրում ձեզնից, ես միտումնաբար չարեցի»,- ասաց բարեկիրթ տիկինը և դա դարձավ նրա արտասանած վերջին խոսքը:

Marie_Antoinette_Execution

 

ՊԱՏԺԻՐ, ԲԱՅՑ ՄԻ ՎԻՐԱՎՈՐԻՐ

18 Օգս

Ֆրանսիացիները շատ հաճախ են հիշում երիտասարդ մարդասպան Շառլոտա Կորդեի պատմությունը: Հենց նա էր, որ ներխուժեց հեղափոխական առաջնորդներից Մարատի տուն այն պահին, երբ վերջինս ծծմբային վաննա էր ընդունում: Շառլոտան դանակահարեց նրան այսպես կոչված «քաղաքական դրդապատճառներով»: Ահաբեկչին մահվան դատապարտեցին: Դատավճիռը իրականացվեց ֆրանսիական հեղափոխության ծնունդ մահվան գործիքով՝ գիլյոտինով: Իսկ երբ Շառլոտայի կտրված գլուխն ընկավ զամբյուղի մեջ, դահիճը (ի դեպ, պատմությունը հիշում է նաև նրա անունը՝ Սանսոն), բարձրացրեց գլուխը և ապտակեց նրան՝ հանուն Մարատի:
Սանսոնը հետո պիտի դառնորեն զղջար այդ ապտակի համար: Նրան հեռացրեցին աշխատանքից: Բացատրությունը մեկն էր. «Պատժել կարող ես, բայց վիրավորել՝ երբեք»:

Հ. Չարխչյան

ՌՈՄԵՆ ՌՈԼԱՆ

15 Փտր

Դահիճների նկատմամբ խղճահարությունը վերածվում է դաժանության` զոհերի նկատմամբ: Ով ինչպես հարկն է չի ատում չարիքը, նա ինչպես հարկն է չի սիրում բարին: Իսկ բարությունը գիտություն չէ, այն գործողություն է: Հարկավոր է համարձակություն ունենալ փրկելու մարդկանց` հակառակ հենց իրենց: Ամեն մի խիզախ, ամեն մի ճշմարտասեր մարդ պատիվ է բերում իր հայրենիքին: Մտքի ազնվությունը նրանում է, որ չնահանջես ճշմարտության առջև, այլ ձգտես դեպի նա, ինչ գնով էլ ուզում է լինի գտնես նրան, խորշես թեթև, հարմար, կիսատ-պռատ որոշումներից, ստորացուցիչ կեղծիքներից: Համարձակություն ունենալ ինքնուրույն որոնել, դատել ու վճռել: Համարձակություն ունենալ ինքնուրույն մտածել: Մարդ լինել:
Ոչ մի բան ավարտված չէ նրա համար, ով ողջ է: Չկա այնպիսի մշուշ, որից ելք չլինի: Գլխավորն է` դիմանալ և առաջ գնալ: Հարկավոր է, որպեսզի մարդը հասկանա, որ նա աշխարհի արարիչն ու տերն է, որ նրա վրա է ընկած պատասխանատվությունը հողագնդի բոլոր դժբախտությունների համար և որ նրան էլ պատկանում է փառքը կյանքում եղած բոլոր լավ բաների համար: Անձնական բարօրության մասին հոգ տանելը լիովին բնական է, և չի կարելի այն հաշվից հանել: Բայց եթե հոգաս միայն դրա մասին` արհամարհելով հասարակական բարօրությունը և ամբողջ մարդկային հասարակության պաշտպանությունը, ապա կյանքը կդառնա ամոթալի, խղճուկ և, ուղղակի կասեմ, նողկալի: Պատիվ` ահա իսկական գեղեցկությունը:

%d bloggers like this: