Tag Archives: գինի

ԿՅԱՆՔԻ ՀԱՄԵՐԸ

31 Օգս

Դուք հնձան տեսե՞լ եք: Ես տեսել եմ, իմ պապական տան նկուղում: Հայրս ու հորեղբայրս ընտրանի խաղողը բերում, լցնում էին այնտեղ, բոբկացած մտնում էին մեջը ու սկսում էին տրորել հազարավոր ողկույզները, իսկ մենք` փոքրերս, հավաքվում էինք ծորակի մոտ և նայում էինք, թե ինչպես էր պղտոր, փրփրուն հյութը գուռից հոսում դույլերի մեջ:
Երեխա էինք, միամիտ բաներ էինք մտածում: Օրինակ, մտածում էինք այն մասին, որ հավանաբար ամեն լավ բան ոչ միայն պիտի ջերմանա արևից, խմի հողի կենսաբեր հյութերը, աճի խնամող ու հոգատար ձեռքերի տակ, այլև մի քիչ էլ ոտնատակ պիտի գնա, պիտի տրորվի, ճզմվի, որ առնի կյանքի քաղցրությունից անբաժան կյանքի դառնության համը ու դառնա լիարժեք, ախորժելի: Եվ հենց դրա համար էին մեր հայրերը այգուց խաղողը հնձան տանում:

Հովիկ Չարխչյան

f55c5c60eba418_55c5c60eba7e1.thumb

Advertisements

ԿԱՐԱՍԻ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ

10 Հնս

Պատմության հիշողությունը կարող է նաև անողոք լինել: Առաջին Հանրապետության հերոսական տարեգրության և մեծ նվիրյալների անունների կողքին պահպանվել են նաև հիշատակություններ այնպիսի դրվագների ու դեմքերի մասին, որոնք թվում է` վաղուց պիտի ջնջված ու մոռացված լինեին: Բայց նրանք դեռ կան…
Ասում են, այն հեռավոր օրերին ապրում էին երկու հայտնի հայեր` Գյոդակլեցի Գեղամն ու Էվջիլարցի Արշակը: Սրանք ճանաչված էին նրանով, որ անընդհատ քեֆերի ու խնջույքների մեջ էին` նշանակություն չտալով ոչ ազգային ցավերին, ոչ կոտորածին ու սովին: Միայն այն ժամանակ, երբ խմիչքն իր գործը տեսնում էր, սկսում էին կենացներ ու ճառեր հնչեցնել հայրենասիրության մասին: Պատմում են նաև, որ սրանք մշտապես մրցության մեջ էին, թե իրենցից որ մեկն ավելի շատ գինի կխմի: Այդ պատճառով էլ նրանց կոչում էին «կարասի հերոսներ»:

Հ. Չարխչյանslug-53517

ՉԱՐԼԶ ԲՈՒԿՈՎՍԿԻ

1 Հնս

Անհաջող օր է: Եվ շաբաթը: Եվ տարին: Եվ կյանքը, անիծված լինի այն:  Շատ տխուր է, ամեն ինչ շատ տխուր է. Ամբողջ կյանքն ապրում ենք ինչպես ապուշներ և վերջիվերջո մեռնում ենք:

Չափազանց քիչ մարդիկ կան, որոնց հետ ես կարող եմ մնալ միևնույն սենյակում 5 րոպեից ավելի` չզգալով, որ ինձ կողոպտում են: Ես չեմ եղել ոչ միզանտրոպ, ոչ կնատյաց, բայց ինձ դուր է եկել միայնությունը: Լավ է, երբ նստած ես մի ինչ-որ  փոքրիկ սենյակում, ծխում ես ու քիչ-միչ խմում: Ես միշտ էլ լավագույն ընկերական շրջապատում եմ եղել ինքս ինձ հետ: Քանի դեռ մարդն ունի գինի ու ծխախոտ, նա շատ բանի կդիմանա:

images

ԼԵԳԵՆԴ ԽԱՅԱՄԻ ՄԱՍԻՆ

1 Նյմ

Ավանդաբար ասվում է, որ մի օր Խայամը նստած ծառերի ստվերի տակ գինի էր խմում և բանաստեղծում էր: Հանկարծ բարձրանում է մի ուժգին քամի և ծառի մի ճյուղը կպչում է նրա գինու կժին, որն ընկնելով, կոտրվում է և գինին թափվում: Այս դեպքի առթիվ նա ասում է այս քառեակը.
Անոթն իմ գինու, Տեր իմ, կոտրեցիր,
Դուռը ցնծության գոցեցիր դեմքիս,
Թափեցիր գինիս՝ վարդի պես կարմիր,
Հարբա՞ծ ես, Տե՜ր իմ, հո՜ղը գա բերնիս:
Խայամի այս համարձակության վրա բարկանում է Աստված և խիստ պատիժ տալիս: Ծռում է բերանը, կարկամեցնում լեզուն եւ սևացնում երեսի մի կողմը: Երբ մի փոքր անցնում է, Խայամն ուշքի է գալիս, տեսնում է ծանր պատիժը, զղջում իր խոսքերի համար և այս քառյակով ներողություն է խնդրում Աստծուց:
Ասա´ ինձ, խնդրեմ, ո՞վ է աշխարհում որ մեղք չունենա,
Այն մահկանացուն, որ մեղք չգործեց, ինչպե՞ս ապրեց նա,
Ես վատ եմ անում, եւ Դու ինձ վատով պատժում ես, ո՜վ Տեր,
Ասա´ ինձ խնդրեմ, ապա ես և դու ինչո՞վ ենք տարբեր:
Խայամի զղջումը լսելի է դառնում Աստծուն, վերացնում է պատիժը և նորից շնորհում նրան կարմիր գինի ու ավելի իմաստուն լեզու:

ՋՈՒԲՐԱՆ ԽԱԼԻԼ ՋՈՒԲՐԱՆ

25 Հկտ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՆԵՐԸ
Չորս բանաստեղծ նստել էին սեղանի շուրջ, որի վրա գինով լի գավ կար:
— Ինձ թվում է, ես տեսնում եմ այս գինու բուրմունքը` տիեզերքում թևածելիս, ինչպես թռչունների ամպը կախարդված անտառներում,- ասաց առաջին բանաստեղծը:
Երկրորդ բանաստեղծը գլուխը բարձրացրեց ու ասաց.
— Իսկ ես իմ ներքին ունկերով լսում եմ այդ թռչուններին, որոնք երգում են, և մեղեդիներն ամբողջությամբ հավաքվում են սրտումս` գերեվարելով այն, ինչպես որ հասմիկն է գերի վերցնում մեղվին իր թերթերի մեջ:
Աչքերը փակեց, ապա ձեռքերը վեր բարձրացրեց ու ասաց երրորդ բանաստեղծը.
— Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա ձեռքերս գրեթե հպվեցին նրանց` դեմքիս վրա զգալով նրանց թրթրռացող թևերի շրշյունը. ասես քնած ոգու շնչառություն լիներ:
Այդ ժամ տեղից վեր ելավ չորրորդ բանաստեղծը, բարձրացրեց գավն ու ասաց.
— Ներեցեք, եղբայրներ, քանի որ տեսողությունս թույլ է, նաև ծանր եմ լսում, հազիվ էլ շոշափում եմ, ապա ի զորու չեմ տեսնելու այս գինու բուրմունքը, ոչ էլ լսելու նրա երգը, ոչ էլ զգալու նրա թևերի շրշյունը: Ցավում եմ, քանի որ ես ոչինչ չեմ զգում, բացի հենց իրենից` գինուց, դրա համար էլ պիտի խմեմ իմ անկյանք, անկենդան զգացմունքների համար, որ հոգիս բռնկվի ձեր օրհնության երկնային կրակով ու անարատության ներշնչանքով:
Այնուհետև գինով լի գավը դրեց շրթներին ու ըմբոշխնեց մինչև վերջին կաթիլը:
Նրա երեք բանաստեղծ ընկերներն ապշած նայում էին նրան` շրթները սեղմած, աչքերում` անհագ ծարավ, որը չէր տեսնում գինու հուրը, և ատելություն, որը չէր մեղմացնում գինու հրաշեջ բոցը:

%d bloggers like this: