Tag Archives: Բարեկենդան

ԱՐԱՄ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

31 Մրտ

Մի գիշեր, բավականին վատ եղանակով, կարծեմ Բարեկենդանի չքնաղ օրերից մեկն էր, բեռնավորված հրացաններով` գնում էինք հեռու թաղերից մեկը, հասարակ տեղափոխություն էր: Պատահական կերպով անցա ամերիկյան որբանոցի առաջից , և հանկարծ, լսեցի եվրոպական մի երգի ձայն, որ երգում էր մի խումբ, հավանորեն կանայք, դաշնամուրի ներդաշնակությամբ: Հատկապես տեղս մեխվեցի և մի քանի վայրկյան ականջ էի դնում երգի ելևէջին: Մեջս ծնեցին տխուր-տխուր մտքեր: Մտածում էի, որ այս եվրոպացիները հանուն ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՄԱՐԴԱՍԻՐՈՒԹՅԱՆ եկել են մեր երկիրը և մեր թշվառության վրա մի բուրժուական երջանկություն հիմնել և դրանով իրենց մարդկայնական պարտականությունը կատարած են համարում, իսկ որբանոցից մի քանի քայլ անդին, հազար գյուղեր ու քաղաքի թաղեր, մերկ ու անոթի, հեկեկում են. նրանք էլ թշվառության երգն են մրմնջում… Բայց ինչո՞ւ մեր թշվառության վրա եվրոպացիների` իրենց համար հիմնած երջանկությունը մենք մարդասիրություն ենք համարում… Մտքերի ասոցիացիան հեռու-հեռու տարավ ինձ: Վերջը խորին համոզմունքով բացականչեցին. «Երանի թե այս ծով դժբախտության վայրում այս մի հատիկ օվասիսն էլ չլիներ»: Օվասիս, որ խաբուսիկ ու օդային է: Կարծես եվրոպական երգի մեղեդիները դիսոնանս էին համատարած երգի ալիքների մեջ…
Ախ, երանի այն օրերին, երբ որբանոցները և նման բուրժուական հիմնարկությունները կդադարեն օվասիս լինելուց, և այս դժբախտ երկրի ժողովուրդները կկարողանան իրեն կուլտուրական հանճարով և տնտեսական արդար վաստակով ստեղծել ամբողջ երկրի համար, բոլոր հասարակությունների և ժողովուրդների համար մի ավելի ալտրուիստ ու ռադիկալ ձգտումներով օվասիս…

%d bloggers like this: