Tag Archives: արդարություն

ԺԱՆ ՊՈԼ ՄԱՐԱՏ

2 Սպտ

Քաղաքականությունը նույնպիսի գիտություն է, ինչպես մյուսները. այն ճանաչում է որոշակի դրույթներ, օրենքներ, կանոններ, ինչպես նաև անսահման քանակությամբ բազմապիսի զուգորդումներ: Այն նաև պահանջում է մշտական ուսումնասիրություն, խորը և երկարատև խորհրդածություն: Սակայն ցանկացած քաղաքական խմբավորման միակ օրինական նպատակը հանդիսանում է համընդհանուր երջանկությունը: Ինչպիսին էլ որ լինեն վերնախավի իշխանության ձգտելու հավակնությունները, յուրաքանչյուր դատողություն պետք է նահանջի այդ բարձրագույն օրենքի առաջ:
Ոսկու ծարավը ցամաքեցնում է սիրտը, և այն փակվում է կարեկցանքի առաջ, չի արձագանքում բարեկամության ձայնին, արյունակցական կապերը խզվում են, մարդիկ տոչորվում են սոսկ հարստության համար և պատրաստ են վաճառել ամեն բան` ընդհուպ մինչև մարդկությունը:
Ձեր տառապանքներին վերջ կգա, եթե դուք դադարեք դա հանդուրժել: Դուք ազատ եք, եթե քաջություն ունեք լինել ազատ: Ճշմարտություն և արդարություն. ահա միակ բաները, ինչի առաջ ես խոնարհվում եմ այս աշխարհում:

ԿԱՐԼ ԲՅՈՌՆԵ

22 Հնվ

Մարդ որքան քիչ է մտածում իր մասին, այնքան քիչ է նա դժբախտ: Հեշտ է թաքցնել ատելությունը, ավելի դժվար` սերը, իսկ ամենից ավելի դժվար` անտարբերությունը: Ով չի սիրում` չի կարող նաև ատել, ով ոչ մի բանով չի հիանում `չի կարող նաև արհամարհել, ով ոչ մի բան չի աստվածացնում` չի կարող նաև անիծել: Բարձր հոգու մոլորությունն ավելի ուսանելի է, քան միջակության անսխալականությունը: Յուրաքանչյուր մարդ իրավունք ունի լինել հիմար, դրա դեմ ոչինչ անել չի կարելի: Բայց այդ իրավունքից ևս հարկավոր է օգտվել որոշ չափավորությամբ: Չկա մարդ, որն ազատությունը չսիրի, բայց արդարամիտը այն պահանջում է բոլորի համար, անարդարամիտը միայն իր համար: Արդարությունը կյանքի համար նույնքան անհրաժեշտ նյութ է, որքան հացը:

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

26 Դկտ

Մի անգամ ճամփա են գնում Արդարությունն ու Անարդարությանը և, ինչպես պետք էր սպասել, նրանց մեջ կռիվ է ծագում։ Անարդարությունն սպանում է Արդարությանը և որպեսզի հանցագործության հետքերը ծածկի՝ ողջակիզում է նրա դին։ Արդարության բարեկամները, երկար որոնումներից հետո, գտնում են նրա աճյունը և այդ մի բուռ մոխրից սարքում են… թանաք։ Այն օրից ի վեր,- եզրահանգում է արաբ մեծ իմաստասերը,- Արդարությունը մեռած է աշխարհում, նա ապրում է միայն գրքերի մեջ…
Առայժմ երկրագունդը դժվար թե գոռա. «Ոչ, նա ապրում աշխարհում»։ Ուրեմն և գիրք գրողներն էլ չպիտի մոոանան, որ Արդարության մոխրե թանաքով չակերտավոր, թե անչակերտ, մակդիրավոր, թե անմակդիր, սուտ գրելը առնվազն անբարոյականություն է…
«Գեղեցիկ սուտ»–ի սուտ տեսությունից բխում է մեկ ուրիշ հորդահեղուկ չարիք էլ՝ այսպես կոչված «պարզությունը»։
Ձգելով–ձգձգելով մենք «պարզ»–ը հոմանիշ դարձրինք «հասարակ»–ին, ինչպես որ, շա՜տ ափսոս, «հանրության» տեղն էլ գրանցվեց « հասարակություն»-ը։ Բայց պարզը հասարակ չէ։ Պարզ նշանակում է մաքուր (վկան՝ պարզաջրելը, պարզերեսը, պարզկան՝ իրենց ողջ շքախմբով); Իսկ «մաքուր»–ն ու «խոր»–ը, «հստակ»–ն ու «խորունկ»–ը ոչ թե ազգակից են, այլ մերձավոր արյունակից։
Գրողի գերագույն նպատակն է լինել պարզ, բայց ոչ հասարակ։ Ու հանրությանն էլ պարզություն է պետք և ոչ թե հասարակաթյուն, մաքրություն և ոչ թե ծանծաղություն։ Ուստի և գրողը կարող է ունենալ բազում ատելի բառեր, բայց ամենից աոաջ ու հետո պիտի ունենա մեկ անընդունելի բառ, որ է հասարակը։

%d bloggers like this: