Tag Archives: ԱՆԴՐԵ ԲՐԵՏՈՆ

ԱՆԴՐԵ ԲՐԵՏՈՆ

31 Օգս

Ազատությունը, որ ձեռք է բերվել հազարավոր ամենադժվարին հրաժարումների գնով, պահանջում է, որպեսզի մենք վայելենք իրեն առանց ժամանակային սահմանափակումների, առանց որևէ պրագմատիկ դատողությունների, քանի որ հենց մարդու էմանսիպացիան՝ ընկալված ամենասովորական հեղափոխական ձևով (այսինքն ոչ պակաս, քան մարդկային էմանսիպացիա բոլոր հարաբերություններում՝ կախված միջոցներից, որին տիրապետում է յուրաքանչյուրը), կհանգեցնի միակ նպատակին, որին արժե ծառայել: Եթե մեր հոգու խորքում ննջում են ինչ-որ խորհրդավոր ուժեր՝ ընդունակ կամ բազմապատկելու այն ուժերը, որ առկա են գիտակցության մակերեսին, կամ հաղթականորեն մարտնչելու նրանց դեմ, այդ դեպքում կա ուղղակի իմաստ տնօրինելու հիշյալ ուժերը, ենթարկելու մեր բանականության հսկողությանը: Մարդը մտադրվում է և տնօրինում: Միայն նրանից է կախված՝ լիովին կպատկանի՞ ինքն իրեն, այլ խոսքերով ասած՝ կկարողանա՞ սատարել անարխիայի ոգուն իր ցանկությունների հորսակախումբի մեջ, որն օր-օրի դառնում է ավելի ու ավելի վտանգավոր…
Այն ամենը, ինչ ծուլության, ուրիշների հոգնության արդյունքն է, չի գրավում իմ ուշադրությունը: Ես չափից ավելի անկայուն պատկերացում ունեմ կյանքի անդադար տևողության մասին, այդ պատճառով էլ ես իմ գոյության լավագույն վայրկյանները չէի համարի հոգեկան պասիվության և լիցքաթափման պահերը: Ես ուզում եմ, որպեսզի մարդը լռի, երբ նա դադարում է զգալ: Եվ փորձեք հասկանալ, որ ես հանցանք չեմ համարում ինքնատիպության բացակայությունը հենց միայն ինքնատիպության բացակայության համար: Ես միայն ուզում եմ ասել, որ հաշվի չեմ առնում իմ կյանքի դատարկության պահերը և որ նմանատիպ պահերի բյուրեղացումը կարող է վերածվել գործի, որն անպատվաբեր է յուրաքանչյուր մարդու համար: Եվ ըստ այդմ թույլ տվեք ինձ բաց թողնել այդ նկարագրությունը և դրա հետ մեկտեղ՝ նաև շատ ուրիշները…

%d bloggers like this: