Tag Archives: ԱՆԴՐԵՅ ԲԻՏՈՎ

ԱՆԴՐԵՅ ԲԻՏՈՎ

29 Ապր

Այն տանն ապրում է ճակատագիրը: Այն բանում-ջանում է նրանց համար, ովքեր չեն կարողացել նմանվել մեզ, եթե անգամ ցանկացել են, այլ էդպես էլ մնացել են` նստելով մեր կավածեփ երկաթակուռ կաղապարների եզրին, իրենց նույնքան պատահաբար տեղավորելով այս կյանքում, ինչպես ինչ-որ մեկի մայրը, մեկնումեկի տատը կամ պարզապես հեռու ազգականուհին:
Սա էլ հենց ժողովուրդ հասկացությունն է, և ո՛չ թե երգերը, ո՛չ թե կեչիները, այլ ժողովուրդը, այսինքն` աստվածային ճակատագիրը, որ երկրի վրա դեռ տրվում է ոմանց: Նրանց մեջ բոլոր նրանք են, ովքեր եղել են, ովքեր չկան, ովքեր չեն էլ եղել: Ամենը, ինչ սիրել եմ, ամենը, որ դեռ սիրում եմ իմ մեջ մնացած այն մասով, որ վաճառքի չեմ հանել, ամենը, ինչ ունեցել եմ, և ամենը, որ դեռ մնացել է ինձ. շատ է քիչ, բայց սա այլևս հենց այն է, ինչը ես սիրում եմ:
Ճակատագիրը ժողովուրդն է, ժողովուրդը` ճակատագիրը: Ես` օտարվածս, կողմնակի մեկն եմ: Քանի դեռ միջիցս դուրս չի թափվել ողջ նախանձս, քանի դեռ ինձնից մնացած շռայլ փշուրը չեմ դրել անկշտում ափի մեջ, երբեք չեմ անցնի, չեմ մտնի այնտեղ, ուր ամեն ինչ երևում է` կարծես ափի մեջ, ուր դռնակը միշտ բաց է կրնկի վրա…

թարգմանեց Ա. Խաչատրյան

ԱՆԴՐԵՅ ԲԻՏՈՎ

15 Հնվ

… Անկարելի է անցնել կյանքի կողքով, պատահմամբ չնայել նրան և իսկույն էլ գոնե որևէ բան չմոռանալ: Թող օրհնյալ լինի այն ամենը, ինչ ես չեմ արել, բաց եմ թողել, վայր եմ գցել, կորցրել, արձակել, ներել, ինչին հրաժեշտ եմ տվել: Թող օրհնյալ լինի ծուլությունս, թող անիծյալ լինի ագահությունս, որ ոչինչ դեն չեմ նետել, չեմ շպրտել, չեմ թաքցրել, այլ շարունակ սպասել եմ որևէ բան կորցնելու բախտաբեր առիթին:
… Ես երբեք չեմ մտածել մահվան մասին (չե՞մ վախեցել), բայց միայն ներկա ժամանակում գոյություն ունեցող իրականության հետ ձուլվելու ցանկությունից ու անկարողությունից բխող այս հարատև տառապանքը չգոյության իմ եռանդուն (բնածի՞ն) ցանկությունը չէ՞ արդյոք: Ես կարող էի երջանիկ լինել (չիմանալ) նաև իմ անիրականության մեջ, անցյալի և ապագայի միջև ձգված ճոճքում, եթե այդ անիրականությունն իմը համարեի: Վերջիվերջո, ես միշտ այսպիսին եմ եղել և երբեք գիտակցաբար չեմ կեցել իմ ծրագրային-ցանկալի-իրական իմաստի մեջ, ուրեմն` ինչի՞ս է պետք շրջակա աշխարհը: Բայց եթե սերն ու երջանկությունը, համաձայն փորձիս, լոկ այն ակնթարթներն են, երբ ես չեմ եղել, նորածին- չեմ եղել, չի եղել- չեմ հիշում, չի եղել- գործողություն, չի եղել- մահ,- ապա ուրեմն, նախ և առաջ, հենց անհետանալու ցանկությունն է տիրել ինձ իմ ողջ «գիտակցական կյանքում»:

Թարգմանիչ` Ա ն ա հ ի տ Խ ա չ ա տ ր յ ա ն

%d bloggers like this: