Tag Archives: Ալեքսանդր Դյումա

ՆԱԽԱՏԻՊԸ

9 Փտր

Ալեքսանդր Դյումայի վեպերի հանրահայտ հերոսը՝ դ’Արտանյանն ունեցել է իրական նախատիպ: Նրան կոչել են Շարլ դը Բաս դ’Արտանյան: Ծնվել է 17-րդ դարի սկզբին, Գասկոնիայում: Մեծ պատիվներ ու ճանաչում ձեռք բերելով զինվորական ծառայության մեջ, վերջինս որոշում է ամուսնանալ: Սակայն պսակադրությանը հաջորդած 6 տարիների ընթացքում ընդամենը 2 անգամ է այցելում կնոջը: Վիրավորված կինն ի վերջո զայրանում է ու մտնում է մենաստան: Իսկ դ’Արտանյանը վախճանվել է 1673 թվականին: Այդ մասին գրել են նաև այն ժամանակվա թերթերը:

018

ԴՅՈՒՄԱՆ ՎՐԻՊԵՑ

18 Սպտ

Գրողներից շատերն են մասնակցել մենամարտերի, սակայն նրանցից ոչ ոք չի վարվել այնպես, ինչպես դա արեց Ալեքսանդր Դյուման: Իր ախոյանի հետ նրանք պիտի վիճակ քաշեին: Ում բաժին հասներ ճակատագրական թերթիկը, նա պիտի ինքնասպան լիներ: Ստացվեց այնպես, որ վիճակն ընկավ Դյումային: Դյուման ատրճանակը ձեռքին առանձնացավ հարևան սենյակում: Քիչ անց հնչեց կրակոցը: Բայց հետո Դյուման վերադարձավ մասնակիցների մոտ և ասաց. «Ես կրակեցի, բայց վրիպեցի»:

4aca774e8218

ԵԿԱՄՏԱԲԵՐ ԿԵՐՊԱՐԸ

15 Հլս

Սերիալներում անիմաստ երկխոսություններից և չպատճառաբանված կերպարների ներկայությունից մինչև կոկորդը կուշտ ընթերցողը ցավով պիտի տեղեկանա, որ այս «ավանդույթի» հեղինակը Ալեքսանդր Դյուման է: Ժամանակին նրա վեպերը շարունակաբար տպագրվում էին թերթերում և գրողը վճարվում էր ըստ դրանց ծավալի: «Երեք հրացանակիրները» վեպի հոնորարն ավելացնելու համար Դյուման դիմում է խորամանկ հնարքի: Նա հորինում է Աթոսի ծառայի կերպարը, որի անունը Գրիմո էր: Այս ծառան ըստ էության որևէ նշանակալի բան չէր անում, փոխարենը միշտ երկխոսության մեջ էր, բոլոր հարցերին պատասխանում էր «այո» կամ «ոչ»` ավելացնելով էջերի քանակը:

129381_original

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴՅՈՒՄԱ

26 Հկտ

«Վաղը, վաղը»: Օ, որքան շատ բան է նշանակում այս բառը սիրահարների, փառասերների ու նաև թշվառների համար: Ինչպիսի դեր է այն խաղում մեր կյանքում: Հաճախ մենք այդ բառը շշնջում ենք՝ հույսերի իրագործմամբ տոգորված, սակայն այդ «վաղ»-ը, որն այնքան շատ բան էր խոստացել, վերածվում է «այսօր»-ի, և հատկապես «երեկ»-ի՝ չբերելով ոչինչ, բացի ցավից: Այդպես էլ անցնում են մեր օրերը: «Ցանկանալ» և «ափսոսալ». այս երկու բառերով էլ գրվում է մեր պատմությունը:alexandre_dumas_fils_lacma_ac1992-229-62

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴՅՈՒՄԱ

31 Հնվ

Այն, ինչ ընդատվում է, իր խորքում ունի մի առանձնահատուկ դյութիչ դառնություն, որոնք մարդիկ չեն զգում լիարժեքորեն հաստատված ու անընդհատ կապվածության ժամանակ: Նրանց սրտերի ցավը ցույց է տալիս, թե ինչ թելերով էին իրենք համակցված: Անցած երջանկությունը չափվում վերահաս դժբախտությամբ: Չկա սիրո ավելի լավ ջերմաչափ, քան անսպասելի բաժանման ցավը:Alexandre-Dumas-1

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴՅՈՒՄԱ

10 Դկտ

«… Մի՞թե ձեր մտքով չի անցել մտածել, թե ինչ դասի են պատկանում այդ կանայք… Մի՞թե դուք չեք նկատել, որ դրանք մեծատոհմիկ տիկնայք են… Ձեր կայազորային արկածների ժամանակ պատահե՞լ է, որ դուք տեսնեք այդպիսի ճերմակ թաթիկներ, այդպիսի ամբարտավան ժպիտ: Ուշադրություն դարձրե՞լ եք այդ շքեղ զգեստների, այդ քնքուշ ձայների, այդ կեղծավոր հայացքների վրա: Օ, իհարկե, դրանք մեծատոհմիկ կանայք են: Նրանց հրամանով է գիշերը մեզ գտել դեմքը գլխաշորով ծածկած պառավը, և մեղրանուշ խոսքերով հմայելով, մեզ բերել այստեղ: Օ, դրանք անկասկած մեծատոհմիկ կանայք են: Նոր էինք ոտք դրել շքեղորեն կահավորված սենյակը, որ տաք էր ու հազվագյուտ բուրմունքներով հագեցած, երբ նրանք նետվեցին մեր գիրկը, փաղաքշեցին, հանձնվեցին առանց աչքը թարթելու և առանց հապաղելու: Այո, այո, նրանք մեր գիրկը նետվեցին, թեև առաջին անգամ էին տեսնում մեզ, և մենք թրջվել էինք անձրևի տակ: Մի՞թե դրանից հետո կարելի է կասկածել, որ դրանք մեծատոհմիկ տիկնայք էին… Սեղանի մոտ նրանք բուռն ու ինքնամոռաց կերպով տրվեցին սիրույն ու արբեցմանը, նրանք հայհոյում էին աստծուն, արտառոց ճառեր արտասանում, նրանց բերանից գարշելի հայհոյանքներ էին թափվում, նրանք կորցրել էին ամոթը, կորցրել էին մարդկային կերպարանքը, մոռացել էին երկրի մասին, մոռացել էին երկնքի մասին: Այո, դրանք մեծատոհմիկ տիկնայք էին, հավատացեք ինձ, խիստ մեծատոհմիկ տիկնայք…»:

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴՅՈՒՄԱ

2 Նյմ

ՀԱՅԵՐԻ ՄԱՍԻՆ
… Հայը մարմնի կառուցվածքով նույնն է, ինչ որ պարսիկը, բայց հայն արագ գիրանում է, մի բան, որ երբեք չի պատահում պարսիկի հետ: Հայի դիմագծերը պարսիկինի նման զարմանալի համաչափ են. աչքերը շատ գեղեցիկ են, հայացքը, որ բնորոշ է միայն նրան, պարունակում է միաժամանակ խելամտություն, վեհանձնություն, թախիծ կամ հանազանդություն, երբեմն թե՜ մեկը, թե՜ մյուսը:
Հայը պահպանել է նահապետական բարքերը: Նրա համար Աբրահամն իր մահկանացուն է կնքել երեկ, իսկ Հակոբը դեռ ողջ է: Հայրը ընտանիքի անվիճելի ղեկավարն է, նրանից հետո իշխանությունը պատկանում է ավագ որդուն, կրտսեր եղբայրները նրա սպասավորներն են… Բոլորն անվերապահորեն ենթարկվում են հոր անվիճելի և անողոք կամքին: Նրանք հազվադեպ են նստում հոր ներկայությամբ. դրա համար անհրաժեշտ է ոչ թե հոր հրավերը, այլ հրամանը:
Եթե այցելում է մեկի կողմից երաշխավորված կամ հարգանքի արժանի հյուր (հայի համար միևնույնն է), հայ օջախում սկսվում է տոնախմբություն. մորթում են ոչ թե հորթ (հիմա Հայաստանում հազվագյուտ է պատահում այդ կենդանին), այլ գառնուկ, վառում են բաղնիքը և բոլոր բարեկամներին հրավիրում ն խնջույքի…
Այսպիսին է հայկական կենցաղի արտաքին կողմը՝ ընդգծված տնտեսավարության հետ զարմանալի հակում դեպի կարգուկանոնը և մեծ խելահասություն առևտրական գործերում: Իսկ մյուս կողմը, որ մնացել է ստվերում ու պահանջում է ակներև ուսումնասիրում, հայ ազգին մերձեցնում է հրեաների հետ, որոնց հետ, ըստ ավանդության, նա կապված է պատմական հիշողություններով, որ սկիզբ են առնում աշխարհի ստեղծումից:
Ինչպես ենթադրում են, Հայաստանում էր գտնվում երկնային դրախտը: Հայաստանում իրենց սկիզբն էին առնում Երկիրը ոռոգող չորս նախապատմական գետերը: Հայաստանի բարձրագույն լեռան վրա հանգրվանեց տապանը: Հայաստանում սկսվեց ավերված աշխարհի վերակենդանացումը: Վերջապես Հայաստանում Նոյը տնկեց խաղողի այգի և առաջին անգամ փորձարկեց գինու զորությունը:Հրեաների նման հայերը ցրված են, բայց ոչ թե ողջ աշխարհով մեկ, այլ միայն ամբողջ Ասիայում: Այնտեղ նրանք գտնվում են զանազան տիրապետությունների տակ, բայց մշտապես բռնապետական, միշտ այլադավան ու բարբարոսական, միշտ ղեկավարվող քմահաճույքով՝ կարգուկանոնի փոխարեն, կամայականությամբ՝ օրենքի փոխարեն:
Տեսնելով, որ հարստահարիչները միշտ ձգտում են խլել իրենց հարստությունը, հայերը սկսեցին այն թաքցնել: Համոզվելով, որ անկեղծ խոսքը ոչնչի չի բերում կործանումից բացի, նրանք դարձան ինքնամփոփ: Նրանք կյանքը վտանգի պիտի ենթարկեին, եթե շարունակեին երախտագիություն հանդես բերել երեկվա հավանավորի հանդեպ, որն այսօր եղել է շնորհազուրկ:
Հայի խոսքը համարյա միշտ ճիշտ է, նրա գործարքային ստորագրությունը գրեթե սուրբ է:Հայերը իրենց հնազանդ և հեզաբարո բնավորությամբ հանդերձ, պատահում է, որ գող լինեն, երբեմն էլ՝ խարդախ, բայց գրեթե երբեք մարդասպան:

%d bloggers like this: