Պահոց | ՊՈԵԶԻԱ RSS feed for this section

ԱՖԱՆԱՍԻ ՖԵՏ

13 Dec

Չեմ ճանաչում ես քեզ: Սահմաններիդ վրա
Հիվանդագին ճիչեր ոգևորեց կուրծքն իմ,
Եվ ինձ համար վայրի ու տանջալի եղան
Երկրային գոյության պայմաններն առաջին:

Մանկական իմ լացի անմեղության միջից
Իմ ճակատը շոյեց հույսն իր խաբող ցոլքով,
Եվ ողջ կյանքս ահա սխալ սխալի ետևից,
Բարին եմ փնտրում ես, բայց գտնում եմ չարը:

Եվ օրերն են անցնում կարոտով ու հոգսով:
(Միևնույն չէ՞ միթե` շատ են դրանք, թե քիչ):
Մոռանալ քեզ, ծածկել օրվա շնչող գործով.
Բայց չի լինում: Մի պահ` և իմ մեջ ես նորից:

Ինչու, ինչի համար` լռում են սիրտ ու միտք:
Ով է թեկուզ նայել բախտի մութ հատակին:
Դու` այդ չէ որ ես եմ: Դու ժխտում ես միայն
Ամենը, ինչ զգալ, տեսնել է տրված ինձ:

Գիտեմ արդեն: Տեսա: Տիեզերքում ամբողջ,
Ուր էլ դիմես` հարց է, և պատասխան չկա,
Ես ապրում եմ, գիտեմ, անգիտության մեջ այս
Ցավալի է միայն, սարսափելի չէ դա:

Իսկ մինչ այդ, երբ մեծ խռովության դողով
Պոկվելու չափ մանկան գեթ ուժ եմ ունեցել,
Ես կգայի աշխարհ այն նույն կտրուկ ճիչով,
Որով ես երբևէ քո ափերն եմ լքել:

Թարգմ. Ա. Պարսամյանի

ՄԱՔՍԻՄԻԼԻԱՆ ՎՈԼՈՇԻՆ

13 Dec

… Խարույկը մարդ թրծեց գազաններից,
Եվ կինը, որ պահապանն էր մոխրի,
Նախկին էգի միջից հանեց կերպարանքներ
Քրոջ և մոր,
Վեստալուհու և պոռնիկի:
Այն պահից, երբ Ագնին գույնը պայմանական
Հյուսեց մոխիրների մեջ օջախի-
Քարանձավը տաճար դարձավ,
Եվ ընթրիքը դարձավ խորհրդավոր,
Խարույկատեղը` զոհարան,
Կյանքն առտնին` ժամերգություն:
Եվ մարդկությունը
Սնվում էր
Ու բազմանում
Աչքի առաջ խստապահանջ,
Ահեղ աստծո:
Իսկ օջախների մեջ պահպանվում էին ձուլվածքներ
Ոսկու, բրոնզի ու արծաթի,
Քաղաքացիական կառուցվածքներ, կրոն, ընտանիք:

ԴՈՒԳԼԱՍ ԴՈՒՆ

12 Dec

ԵՍ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԻՉ ԵՄ
Նրանք տառապում են, և ինձ հասանելի է միայն մակերեսը:
Մնացյալն անարտահայտելի է, վեր այն ամենից,
Ինչ կարելի է գրանցել: Դու չես կարող լինել այն, ինչ նրանք են:
Եթե նրանք խոսեն քեզ հետ, դու հնարավոր է` կռահես,
Թե ինչի է նման ցավը, թեև նրանք գուցե թքեն վրադ:

Լուսանկարն ընդամենը արտացոլանքն է
Աննախադեպ դարի հուսալքության:
Բարեգործության սկզբին նախորդել է քսան հարյուրամյան:
Վրդովմունքը միշտ կա.
Այն մեզ հեռու է պահում փողոցներից,
Այն շարունակաբար մեզ դիտել է տալիս:

Լուսանկարն իր սեփական բառերը չունի:
Այն առանց մեզ կատարվող երևույթների
Լուռ վատնումն է, երբ չափազանց ուշ է օգնելու համար:
Ինչ օգուտ նրանց վեհությունից, ովքեր տառապում են:
Դա ցավեցնում է ինձ: Ես խլել եմ նրանց մենությունը:

Իմ երիտասարդ ընկերնեը կարծում են` ֆիլմը Արվեստների Արվեստն է,
Եվ որ այն լինելու է հեղափոխական ապացույց:
Նրանց ֆիլմերը սխալ կռահումներ չեն անի և չեն ստի:
Նրանք կնկարահանեն, թե ինչ է կատարվում փշալարերից այն կողմ:
Նրանք միշտ կիմանան ճշմարտությունը և կլինեն հայտնի:

Քաղաքականությունը փափկեցնում է ամեն ինչ:
Ճշմարտությունը հայտնի է միայն իր զոհերին:
Մնացյալը լուսանկարներ են. իրականություն,
Սովյալները և փլեյբոյները կործանման են գնում:
Կյանքն ինքը գարշելի է արհեստավարժությամբ:

Կյանքն ասում է ամենամեծ ստերը,
Եվ ինքն իրենից հատուցումներ պահանջում:
Ճշմարտությունը բնանկար է, որի վրա ապրում են սրբացված ցեղեր,
Ճապոնիայի և Գերմանիայի ոչ մի ոսպնապակ
Չի կարող կենտրոնանալ դրա վրա:

Կյանքը շողարձակում է շրջանակի վրա` ինչպես գեղեցիկ կոլիբրի:
Դա այն ժապավենն է, որը միշտ դատարկ է դուրս գալիս:
Նկարը, որի համար նկարիչը կաղապարներ չի գտնում, որ հարմարեցնի:
Բանաստեծություն, որ երբևիցե չեն լսել:

Թարգմ. Լուսինե Հարոյան

ԻՈՍԻՖ ԲՐՈԴՍԿԻ

11 Dec

* * *
Ես սկսում եմ տարին, և կրակը արագ գալարվում է
պարապուտ նետված եղևնին դեպի
– նման է պերկեսի կրծած կմախքի։
Եվ նոր Ֆաետոնը սլանում է երկինք,
և անհունում արևն է լողում ինչպես կղզի,
և ծաղկուն տարիքում աճապարում եմ դեպի հյուսիս։

Իմ շարժուձևով սկսում եմ տարին,
իմ թեք ուսերից ստվերներն են աճում,-
ինչպես ծովը, որ իր երախն է բացում
թիանավի էգկուրծք ճուռակների առաջ,
ֆրեգատների բոլոր ճուռակ-կանանց առաջ,
բոլոր ձկնանման աղջիկների առաջ։

Ախ, Ապոլոն, գիտեմ՝ անծանոթ չէ քեզ
արգոսյան խուճուճ օրացույցը հին,-
փոթորկուն հետքերս հարթի՜ր քո դիպուկ
եռաժանիով։-

Երբ պատուհանի տակ հունվարն է շաչում,
ինձ հովվերգական այբուբեն է պետք,
որ հախուռն օգոստոսը չծաղրի խենթին։

ԻՆՈԿԵՆՏԻ ԱՆԵՆՍԿԻ

11 Dec

Երկնային կանթեղն հանդարտ հուհրում,
Խամրում է ճերմակ և առանց տապի,
Եվ վաղուց ծաղկած ծառուղիներում
Զիգզագն է դողում տերեվաթափի:

Նուրբ տերևներն են պարում այդ հոսքում
Եվ չեն կամենում իջնել խաշամին…
Օ, մի՞թե դու ես, նույն տանջող սոսկում,-
Ծանոթ այցելու աշնան այս ժամին:

Թե՞ խաբկանքների գոյությանն ի տես
Դեռ չի ղողանջել կանքը արարչի,
Եվ առանց սկիզբ և առանց վերջի
Տևելու ես դու, մեր թախծալի ես:

ՍԵՆ-ԺՈՆ ՊԵՐՍ

10 Dec

«… Ես քեզ ասում եմ, որ ժամանակներ կգան բարեբեր, և աղբյուրների երանությունը մենք կզգանք այդժամ մեր երազներում:
Բաց իմ բերանը պայծառ լույսի տակ, ինչպես ժայռերի մեղրախորշերը, և եթե գտնես իմ մեջ պղծություն, ետ ճամփիր, թե ոչ` թող մտնեմ վրան, մտնեմ մերկանդամ, սափորը ձեռքիս, թող մտնեմ վրան,
և երկար-երկար ինձ կտեսնես լուռ, իմ երակների կապույտ ծառի տակ, ով շիրմաքարի մերձավոր ընկեր…
Եվ թախանձանքի լուռ մահճի վրա, վրանի ներքո, սափորի ջրում գերված աստղի հետ առ ինձ, թող լինեմ քո զորության տակ: Սպասուհի պետք չէ վրանի ներքո, միայն թարմ ջրով սափորը լեցուն:
(Դուրս կգամ կամաց, լույսը չբացված ու չեմ արթնացնի աստղը առաջին, քո շեմին կապույտ ճռիկին ու ողջ աշխարհի հաչող շներին):
Ես քեզ ասում եմ, որ ժամանակներ կգան բարեբեր, և երեկոյի երանությունը մենք կզգանք այդժամ մեր մահկանացու թարթիչների տակ…
Բայց առայժմ դեռ ձգվում է օրը»:

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԲԼՈԿ

9 Dec

Անսահման խորունկ ուրախություն է
Սառը ուսերդ գրկել քամու տակ,
Քեզ համար, գիտեմ, նուրբ քնքշություն է,
Ինձ համար, սակայն, հիացում է դա:

Գիշերն առկայծող մոմերի նման
Տաք են աչքերը, և լսում եմ ես,-
Ինչպես է շարժվում հեքիաթը դաժան,
Բաժանման գիծը շնչում աստղի պես:

Օ, այդ առկայծող գիշերում խաղաղ
Նույնչափ գեղեցիկ կլինես նորից
Եվ հավատարիմ դրախտին խավար
Պայծառ աստղի պես կփայլես վերից:

Ես գիտեմ` սառն է քամին էլ հիմա,
Եվ այս աշունն էլ անկիրք է հավետ.
Մութ թիկնոցի մեջ չեն էլ իմանա,
Որ խրախճանք ես արել դու ինձ հետ:

Եվ գնում ենք մենք հեռուներն աշնան,
Լսում ենք հեռվում շեփորի ձայներ,
Եվ չափում ենք մենք գիշերվա ճամփան,
Եվ ելնում իմ ցուրտ բարձունքներն ի վեր:

Անցել է արդեն ժամը բերկրանքի,
Սակայն շուրթերս` արբեցած կրքով,
Տագնապների մեջ իմ հոգեվարքի
Դեռ համբուրում են շրթունքները քո:

ՌՈՒԲԵՆ ՍԵՎԱԿ

9 Dec

ԵՐԳ ԵՐԳՈՑ

Երա՞զ, տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի,
Ճառագայթի, փրփուրի խա՞ղ մը տարտամ:
Քմայապաշտ ծաղի՜կ մ’արդյոք ցընորքի,
Քու մշուշոտ գիծերուդ ի՜նչ անուն տամ.
Երա՞զ. տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի:
Քու կապույտիդ վճիտ, աղվոր ջուրերու
Եթերային անրջանքին է հանգույն.
ՈՒ քու կարմի’րըդ Պենկալյան վարդերու
Երազամած կարմըրության պես տժգույն.
Գոգն աչերուդ կապույտն ունիս ջուրերու:
Արցունքիդ պես նայադներ պար կը դառնան:
Այդ ի՞նչ հեշտանք որ շրթներուդ մեջ կը’մպես.
Շունչըդ գինով է հովերու պես գարնան,
Ձայնըդ տարփոտ` աղբյուրներու երգին պես…
Արցունքիդ մեջ նայադներ պար կը դառնան:
Կը հմայեն զիս քու աչերըդ, կը շոյե՜ն,
ՈՒ մարմինեդ ծորող խունկը մեղավո’ր,
Ավելի քաղցր է Քանանու գինիեն…
Հազարբուրյան այս պատարա՞գն է աղվոր,
Թե լո’ւյծ աչերդ որ մութ հոգիս կը շոյեն:
Հրաշագո ո՜հ, քու անդրիդ բյուրեղե.
Սրունքներուդ սարսռացող ձյունն հրաշեկ,
ՈՒ անանո՜ւն ցոլքը որ քեզ կողողե,
Մորթիդ թաքուն գանգուրներուն խուրձը շեկ…
Հրաշագո’… ո՜հ, քու իրանդ բյուրեղե:
Տենչերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր
Որ բազուկնե՜րըս չը փընտռեն քեզ իմ քով,
Սիրտս ո՜ւր էր որ կուրծքեդ ոչինչ չը հիշեր,
Մինչև առտու պիտի հալեր արցունքով…
Կիրքերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր:
Իզո՜ւր: Հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն
Ստինքներուդ մտերմությանը մեջ կույս.
ՈՒ անութիդ որոշ ծալքերը նորեն
Գիտեմ որ զիս պիտի տանջեն մինչև լույս…
Քու մե’ջդ հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն:
Տժգույն աղջի’կ, հյուսիսայգի աչքերով,
Կոպերուդ վրա ու բիբերուդ մեջ խոնավ
Այդ ի՜նչ անճառ երանություն, ի՜նչ գորով…
Ո’չ մեկ արգանդ քե՜զ պես հրաշք չըծնավ,
Տժգո՜ւյն աղջիկ, հյուսիսայգի աչքերով:

ՍԵՐԳԵՅ ԵՍԵՆԻՆ

8 Dec

Շաղ տուր, հարմոն, կսկիծ ու ցավ,
Շաղ տուր դու նորից,
Խմիր ինձ հետ, զզվելի քած,
Ընկերացիր ինձ:

Տրորել են մաշող սիրով
Քրքրել են քեզ,
Մի նայիր ինձ լուրթ շիթերով,
Մռութիդ կուտես:

Քեզ խրտվիլակ դնեն այգում,
Ագռավին ի փախ,
Ինչքան շատ է այս ամենը
Զզվեցրել ինձ, ախ:

Շաղ տուր, հարմոն, շաղ տուր, իմ լավ,
Խմիր դու կրկին,
Կգտնեմ ես քեզնից հիմար
Ու կրծքով մեկին:

Կանանց մեջ դու առաջնեկ չես,
Շատ կա ձեզանից,
Չէի տեսել քեզ նմանին
Ես վաղուցվանից:

Ինչքան տանջող, այնքան հնչեղ,
Այստեղ կամ այնտեղ,
Հեռացիր դու, վերջ չեմ տա, չէ,
Իմ կյանքին արդեն:

Վաղուց պետք է մոռանալ ձեր
Ցեղը շների,
Ախ, սիրելիս, լալիս եմ ես,
Ներիր ինձ, ներիր:

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ. ԱՆՏԻՊ ԷՋԵՐ

8 Dec

ԱԲՈՎՅԱՆՈՒՄ
Ծանոթ է այստեղ ամեն քարը
Եվ փոշու հատիկը անգամ.
Նույն ժպիտն, օ, քանի անգամ է
Նույն դեմքին ճառագել անկամ:
Ճառագել, բռնկվել անհասցե
Ինքն իրեն ու ինքն իր համար,
Եվ որքան, որքան եմ որսացել
Ժպիտն այդ անհասցե
Եվ ինձ, և ոչ ինձ համար…
Բայց հիմա, ինձ հետ ես հիմա դու
Ու վեր ենք բարձրանում ցածից.
Եվ ուրիշ ժպիտ չեմ նկատում
Քո այրող ժպիտից բացի:
Այս համեստ մեր Աբովյանում,
Որ սակայն թվում է մեզ անծայր,
Որ մեզ հետ վերև է բարձրանում,
Անցնում է մեր ուղին անցած:
Ուր երեկ մեր ձեռքով ենք կերտել
Մեր տան հետ մեր բախտն ու հույսերը:

– Այստեղ են բոլորը մկրտվել,
Մկրտենք նաև մենք մեր սերը…
30.7.1947 թ.

* * *
Դու աղջիկ ես մի հասարակ
Եվ գերում ես` քո հմայքին
Ես անծանոթ, և անտեղյակ,
Անգետ խաղի ու քմայքի:
Օ, այնպես հեշտ, լավ է քեզ հետ,
Ես չեմ փնտրում խոսքեր հարուստ,
Որով գիտեն ոմանք շոյել,
Թեկուզ… առանց հավատալու:
Ոչ ջանք իզուր- սրամտել,
Ոչ կոմպլիմենտ- խոսքի շոյանք…
Ողջը այնպես հեշտ է, թեթև,
Հասկանալի և հասարակ:
Բայց… ափսոս որ դու ուշացար,
Ոչ, շտապել եմ ես իզուր…
– Քեզ նայելով անդարձ անցած
Պարզությունս եմ ցավով հիշում…
28. 2.1958
Մոսկվա

* * *
Դառնում ես այս կողմ, դառնում ես այն կողմ,
Կրնկիդ վրա պտույտ ես տալիս
Ու նորից ժպտում, ժպտում ինքնագոհ,-
Ինքդ չափազանց քեզ դուր ես գալիս:

Ինքդ քո աչքում ուրիշ ես դարձել,
Այնպես չես քնում, վեր կենում, գնում…
Ինչ-որ բան հանկարծ փոխվել է կարծես,
Թե ի՞նչ է փոխվել պարզ չես հասկանում:

Թե ի՞նչ է փոխվել, ես գիտեմ, անգի՛ն.
Մի՛շտ, ամեն անգամ այդպես է լինում,
Երբ քեզ պես համեստ ու խոնարհ մեկին
Ինձ նման մի խենթ, ինձ նման մի գիժ
Առանց խոսքերի իր սիրտն է բանում…
1960-ականներին

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴԵՐԿԱՉ

7 Dec

ԻՄ ԵՎ ՁԵՐ ՀԱՎԱՏԱՄՔՆԵՐԸ

Ես գիտեմ.
Ինչ էլ որ ինձ հետ պատահի,
Ամեն ինչ կկատարվի վատագույն ձևով,
Եվ ես դրան պատրաստ եմ:
Ես գիտեմ,
Կյանքն այն ժամանակ կդառնա ավելի լավը,
Երբ ես մեկ անգամ և ընդմիշտ բաժանվեմ Հույսից.
Ու դրանից բացի ես ինձ նաև ասացի.
Մի’ վախեցիր:
Մի’ հավատա:
Մի’ խնդրիր:

Հույսի զավակաները Հիասթափություններն են:
Եվ նա չունի ուրիշ զավակներ:
– Պետք է սպասել,- ասում է Հույսը:
Եվ ահա սպասում էի ես:
Բայց իզուր:

Տե’ր Աստված:
Ես գիտեմ.
Հետոն երբեք չի գա:
Օգնիր ինձ բաժանվել հույսերից
Եվ ապրել ոչ թե գալիքով, այլ ներկայով:

ՆԻԿՈԼԱՅ ՄԻՆՍԿԻ

6 Dec

ՍԵՐԵՆԱԴ
Մեր շուրջն ահավոր մռայլ է ու սև,
Երկնքից կախված կապարի ամպեր.
Լալիս են, հեծծում ծառերն անտերև…
Մի՜ զարթիր, հոգիս, մի՜ զարթիր, ընկե՜ր.
Մի՜ բանար աչերդ ու մի՜ հալածիր
Պայծառ երազի տեսիլն ըղձալի.
Ավա՛ղ, երազներ,
Ուրախ երազներ
Մի գամ են գալի։
Երանի նրան, որ աշնան ցրտում
Քընած՝ կերազե արևը գարնան.
Երանի նրան, որ անձուկ բանտում
Քնած՝ կերազե օրն ազատության։
Վայ զարթածներին. խավարն անթափանց.
Տանջվում են անքուն մթնում սոսկալի…
Ավա՜ղ, երազներ,
Ուրախ երազներ
Մի գամ են գալի։

Թարգմ. Հ. Թումանյան

ԷՄԻԼԻ ԴԻԿԻՆՍՈՆ

6 Dec

Մեռա հանուն գեղեցկության:
Ինձ գերեզման մի օր դրին:
Հետո եկավ ինձ հարևան
Ճշմարտության զինվորն արի:

– Հանուն ինչի՞,- հարցրեց նա:
– Գեղեցկության,- շշնջացի:
– Իսկ ես` հանուն ճշմարտության:
Եղբայրներ ենք, իմ դրացի:-

Այս մութ խորշում մենք կողք-կողքի
Կզրուցենք ամբողջ գիշեր`
Մինչև մամուռն իսպառ ծածկի
Անուններն ու խոսքերը մեր:

Թարգմ. Ա. Դարբինյան

ԷԼՄԵՐ ԴԻԿՏՈՆԻՈՒՍ

5 Dec

Կինը

Ներիր, չեմ գրել քո մասին,
օ~, կին,
դու այնպես թեթև ու աննյութ էիր:
Եվ ո՞վ կարող է նկարագրել ամռան երկնքի
ամպը քնքշալի:
Այդպես էլ
ինչպե՞ս նկարագրել քո ծանրությունը:
Եվ ինչպե՞ս երգել այն քաղցր թույնը,
որ արմատներն է լցնում ծառերի:
Եվ ինչպե՞ս երգել ուժով բառերի
լեռնային օդը
և ճահիճների գարշելի հոտը:
Եվ ինչպե՞ս երգել մարմնի և հոգու
խառնուրդից ծնված հեղձուցիչ տոթը:

Դեպի գիրկը քո,
քո կոկիկ-սոկլիկ ուսերը դեպի
և քո թևերի կլորությունն եմ
ձգվել կաթոգին մի խոնարհումով:
Եվ մի բարեհաճ ճառագայթումով
կուրծքդ հմայիչ
հրավիրում էր հանգստանալու
ինձ և իմ հետքոց եկող բոլորին:

Իմ ճամփան լի էր ցավով երկրային:
Դեպի քեզ էի գալիս վախեցած
ես իմ սեփական ստվերից անգամ,
դու ջերմացրիր քնքշանքով բարի
և պարգևեցիր
ինձ հանգստություն մի երանավետ:

Իմ մխիթարանք, քեզ ինչպե՞ս երգել:
Սիրուհի էիր ինձ համար,
թե՞ մայր,
Ես լավ չեմ հիշում ,
չէ՞ որ երկուսն էլ
ունեն միևնույն շնչառությունը:

Ես ինչպես էի սիրում համբուրել
նուրբ ու հեշտալի
կորությունները քո արմունկների,
սակայն չեմ գրել քո մասին, ներիր:
Եվ իմ երգերի անդամներն ունեն
նույնպիսի քնքուշ մաշկ ու տաք մարմին,
որոնք ծարավ են քո շրթունքներին:

Կին, ես չեմ գրել քո մասին, սակայն
ճաշակել եմ քեզ,
հանապազօրյա դու հաց իմ բարի:

ԹԵԴ ՀՅՈՒԶ

5 Dec

Հոկտեմբերը անմեռուկ ծաղիկ,
նաև կիսով չափ լցված գինու բաժակ,
թողնված մութ երկնքի առաջ ողջ գիշեր,
որ այգաբացին, աչքերի խորքում
Երազում է նախազգացումը սառույցի,
ասես սառցե դարը սկսել է շարժվել:
Դեռ մի գիշեր առաջ խուզված և տրորված են
գազոնները, իսկ սուլող թփերը կանաչ`
դատապարտված: Սառույցը իր նիզակաձև գլուխը
տեղադրում է ցանկացած վայրում:
Սկզբում մի կաշի զգուշորեն
օդից եկող կոհակներին է դիմադրում,
իսկ հետո գամեր և երկաթ` լճակների ու առուների վրա,
հոտո տոննաներով շղթաներ և զանգվածային փականքներ
պահելու համար գետերը համայն: Հետո առողջ թվացող
մամոնտը և թրաժանիք վագրը կտոնեն
միասնությունն իրենց, երբ ցրտի բռունցքը
կքամի կրակը աշխարհի սրտին,
կքամի կրակը սրտի կենտրոնում
և հիմա ուր որ է դա կսկսվի:

ՈՒՄԲԵՐՏՈ ՍԱԲԱ

4 Dec

Գերագույն քնքշանքը, հոգիս,
մահվան պես կգոցի
աչքերդ` պարզ, գեղեցիկ:
Եթե այս գարնանհյութը կենսատու
հրաշքով լցվի իմ ծեր բնի մեջ
և ինձ մեկ անգամ ևս ծաղկեցնի,
էլ ես չեմ լինի այնպես երջանիկ,
ինչպես քո կողքին ապրած ժամերին,
երբ սնվում էի քո շարժումներով
և վերածնվում բոլոր կերպերով
քո եղելության:
Եթե դու չգաս,
Եթե քո մասին
Ցուրտ մենության մեջ միայն մտածեմ,
իմ երակներում ավելի կաճի
կարոտը մարմնիդ,
բոլոր կողմերից ինձ կպարուրի
կանխագուշակումն ըղձյալ քնքշանքի,
որն, ավաղ, հոգիս,
մահվան պես կգոցի
աչքերդ` պարզ, գեղեցիկ:

ՌԻՉԱՐԴ ԲԱԽ

3 Dec

***
Կա հետաքրքիր զվարճանք. կկոցիր աչքերդ
և ստեղծված խավարում
Ասա ինքդ քեզ.
Ես հրաշագործ եմ և հիմա`
Բացելով աչքերս, կտեսնեմ իմ իսկ ստեղծած աշխարհը,
Որի այդպիսին լինելու համար ես, միայն ես եմ պատասխան տալու:
Իսկ հիմա դանդաղ բացիր աչքերդ,
Ինչպես բարձրացնում են թատերական վարագույրը:
Դե իհարկե, ահա նա`
Քո աշխարհը,
Հենց այնպիսին, ինչպիսին դու նրան ստեղծել ես:

***
Եթե դու ցանկանում ես հանդիպել Նրան,
Ով ընդունակ է հարթելու
Յուրաքանչյուր իրավիճակ,
Որը քեզ համար տհաճ է,
Ով կարող է քեզ երջանկացնել`
Անկախ նրանից, թե ինչ են խոսում կամ մտածում ուրիշները,
Նայիր հայելուն
Եվ ասա կախարդական բառը.
– Ողջո´ւյն …

Թարգմ. Մարիետ Սիմոնյան

ԷԼՄԵՐ ԴԻԿՏՈՆԻՈՒՍ

3 Dec

Քաղաքակրթություն

Քո քաղաքները,
քո օրենքները,
քո արվեստները,
ոստիկաններդ` խաչմերուկներում,
քո կրոններն ու գիտությունները,
պոռնկատներն ու քո լայնահուն
պողոտաները,
գրադարաններն ու
հռչակավոր անունները քո,
և գիշերային քո ռեկլամների ռիթմը մոլեգին,
ես տեսել եմ քեզ, քաղաքակրթությո~ւն:
Հիանալի~ է:
Հրաշալի~ է:
Շքե~ղ է իրոք:

Մտածել միայն, որ այդ մենք, մենք ենք,
մենք` ողորմելի թափթփուկներս,
մանրէների պես վխտում ենք այսպես,
և բորբոսի պես պարուրել ենք մենք
այս հողագնդի մարմինը մաքուր:
Անըմբռնելի, սակայն ինչ արած,
իրողություն է:

Ես սակայն ահա նզովում եմ քեզ,
ես չեմ կուրացել քո շլացուցիչ
փայլատակումից,
և տեսնում եմ դեռ
քո դժոխային ստվերները ես,
և ճչում եմ ես,
դաժան պատժի եմ կոչում ամենն այն,
ինչ ծնում ես դու, քաղաքակրթություն:
ինչի համար է այս ամենն, ինչի,
երբ այսքան մարդկանց
նետել ես դու քո սահմաններից դուրս,
երբ ինչ-որ մեկը
քնում է ցայսօր ասֆալտի վրա,
երբ մանուկները
սոված են քնում:
1924

ՎԼԱԴԻՍԼԱՎ ԽՈԴԱՍԵՎԻՉ

1 Dec

Փնտրիր ինձ

Փնտրիր իձ թափանցիկ լույսերի մեջ գարնան:
Տեղով բաբախ եմ ես աննշմար թևերի,
Հնչյուն եմ ես, հառաչ, շող եմ արեգկան,
դեռ ավելի թեթև. նա կա, իսկ ես կայի:
Անբաժան ենք
Անբաժան ենք ,սակայն, մենք հավետ, սիրելիս:
Լսիր այստեղ եմ ես: Ինձ են հպվում հիմա
Քո ջերմառատ, բարի ձեռքերը մտերիմ՝
Օրվա այս հոսանուտ բոցի մեջ տարածված:
Հապաղիր դեռ այդպես: Իբրև պատահաբար
Աչքերդ լուռ փակիր: Մի ջանք էլ ինձ համար-
Եվ երևի դողդոջ քո մատների ծայրին
Կբռնկվեմ մեկեն ես բոցով մի զուլալ:

Չեմ հավատում հմայքներին երկրային,
Մերժում եմ ես ճշմարտությունն այստեղի,
Եվ նրան ում համբուրում եմ քնքշորեն՝
Երջանկության ուրիշ դասեր եմ տալիս:
Մարմնական նրբին շերտով մարդկային
Ալ մի հետք են գծում շուրթերը իմ տաք.
Թող որ կրկին թևեր հագնեն երկնային
Իմ համբուրած ուսերը ձյունաճերմակ:

ԱՆՆԱ ԱԽՄԱՏՈՎԱ

29 Nov

ՎԵՐՋԻՆ ԿԵՆԱՑԸ
Ես խմում եմ քանդված իմ տան
Ու ձախողակ բախտի համար,
Մեր համատեղ այս մենության
Եվ, իհարկե, հենց քեզ համար:
Ինձ դավաճան շրթունքների
Ու աչքերի համար մռայլ,
Նրա համար , որ ցավերիս
Տերը հարմար ճար չգտավ:

Կմոռանա՞ն ինձ- այ թե զարմացրին,
Ինձ մոռացել են մի հարյուր անգամ,
Հարյուր անգամ ես իջել եմ շիրիմ,
Եվ գուցե նաև հիմա էլ չկամ:
Իսկ մուսան իմ՝ խուլ, կուրացած, անձայն,
Ինչպես հատիկը, փտել է հողում,
Որ ելնի մոխրից փյունիկի նման
Ու հանց աղավնի հառնի եթերում:

ՍԵՐԸ
Մերթ օձի պես կծկվելով
Կախարդում է սիրտդ կարծես,
Մերթ պատուհանից օրերով
Ղուղունում է աղավնու պես:
Մերթ շողում է եղյամի մեջ-
Չքնաղ պսակ մի ծաղկավառ…
Բայց և թաքուն ու մշտարթուն՝
Խլում քեզնից քուն ու դադար:
Քաղցր է լսել լացը նրա
Ջութակի մեղմ աղոթքի մեջ…
Օ, փորձանք է գտնել նրան
Դեռ անծանոթ ժպիտի մեջ:

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 4,896 other followers

%d bloggers like this: