Archive | ՊՈԵԶԻԱ RSS feed for this section

ԹԱՍՈՍ ԼԻՎԱԴԻՏԻՍ

21 Dec

ՍՐՏԻՍ ՆՇԱՆ ՉԲՌՆԵՍ
Իմ եղբայր ժամապահ,
Իմ եղբայր ժամապահ,
Ձյան վրա ճռռացող քո քայլերն եմ լսում,
Քո ցուրտ հազն եմ լսում ես դրսից:
Իմ եղբայր, քեզ գիտեմ, ճանաչում եմ ես քեզ,
Եվ դու ինձ ճանաչում ես նույնպես:
Ես գրազ եմ գալիս, քո կրծքի գրպանում
Աղջկա մի նկար կա պահած,
Քո կրծքի աջ կողմում, ես գրազ եմ գալիս,
Սիրտ կա դեռ…

Լավ հիշիր,
Մանկական տետրիդ մեջ
Նկարում էիր դու սլացող ծիծառներ,
Եվ տենչում էի ես միշտ քայլել քո կողքով:
Ճակատիդ ճերմակին է տալիս այն սպին,
Որ, ավաղ, պարսատիկս է թողել,
Եվ արցունքդ է պահում թաշկինակն իմ փոքրիկ:
Մեր բակի անկյունում տոնօրյա կոշիկներդ են ընկած,
Իսկ պատին չեն խամրել
Երազներն իմ ու քո` նկարված կավիճով:

Մայրը քո վարչատան սանդուղքներն է ավլում
Եվ ամեն երեկո փայտածուխ է գնում իմ հորից:
Մեկմեկու աչքերի մեջ նայում
Ու ժպտում են նրանք:
Իսկ դու քո հրացանն ես լցնում,
Որ սրտիս կրակես:
Մանկական այն հայացքդ հիմա սաղավարտն է փակում,
Մանկական այն ձեռքերդ հիմա
Մետաղի պաղ ոստեր են դարձել:
Եվ հյուծված ենք այնպես ես ու դու ժպտալու ծարավից
Եվ քաղցից` մի պատառ անվրդով քնելու…

Ձյան վրա քո պայտած կոշիկներն են ճռռում:
Դու շուտով կգնաս քնելու:
Բարի քուն, տարաբախտ իմ եղբայր:
Բայց եթե երկնքում մի աստղ նշմարես,
Իմացիր, այդ ես քեզ եմ հիշում:
Եվ գիտեմ, երբ դնես հրացանդ մի կողմ,
Դու նորից ճնճղուկ կդառնաս:

Իսկ երբ տան հրաման, որ դու ինձ սպանես,
Կատարիր,
Բայց սրտիս չբռնես դու նշան…
Սրտիս մեջ,
Խորքերում
Մանկական քո այն դեմքն է պահված:
Վախենում եմ, եղբայր, որ այդ դեմքն արնոտես:

Թարգմ. Վահագն Դավթյան

ՕՄԱՐ ԽԱՅԱՄ

15 Dec

* * *
Գինետանը հարցում արի ես մի ծերից.
«Ի՞նչ լուր,- ասի,- այս աշխարհից մեկնողներից…»:
«Խմիր» – ասաց,- մեզ պես քանիսն են գնացել,
Եվ նրանցից դեռ չի դարձել ոչ ոք նորից:

* * *
Հավեժության գաղտնիքը մութ ոչ դու գիտես և ոչ էլ` ես,
Ոչ դու կարող ես վերծանել գրերն այս մութ, և ոչ էլ` ես.
Իրականը` քողի ետև եղած զրույցն է միայն,-
Երբ քողն ընկնի` էլ չենք լինի այս աշխարհում ոչ դու, ոչ` ես:

* * *
Տիկնիկ ենք մենք, ճակատագիրը` դերասա’ն,
Պատկե’ր չէ սա, այլ` հավաստի՜ և իրակա’ն,-
Մի քանի օր կխաղա՜նք այս բեմ – աշխարհում,
Մինչ մեզ նորից նետեն սնդո’ւկն անէության:

ՋՈՆ ԴՐԱՅԴՆ

14 Dec

Երբ անցնում են սիրո ցավերը խորին,
Երբ մարում են ամեն տրտունջ ու հառաչ,
Ախ, ինչ լավ է նայել նրա աչքերին,
Աչքեր, որոնք տանջում էին քիչ առաջ:

Երբ կորչում են կասկածները մեր դեմքին,
Երբ ցավերը նվազել են ու մեղմել,
Ախ, ինչ լավ է նրա հպումն իմ ձեռքին,
Ախ, ինչ լավ է նրա ձեռքը պինդ սեղմել:

Երբ սիրելիս ինձ այլևս չի մերժում,
Եվ աչքերով քնքուշ սեր է տալիս ինձ,
Ինչեր ասես չեն կատարվում իմ ներսում,
Եվ ինչպես է սիրտս դողում հաճույքից:

Երբ աչքերը սիրո վայելքն է գերել`
Հաճույքներից ու ցավերից անընդմեջ,
Անհնար է այդ բերկրանքը պատկերել`
Գիտնալով, որ մեր սերը չունի վերջ:

ԹՈՄԱՍ ՀՈՒԴ

13 Dec

ԱՇՈՒՆ
Չկա արև ու լուսին,
Չկա ոչ այգ, ոչ կեսօր,
Չկա ոչինչ, որ զատի մութ գիշերը ցերեկից,
Չկա հեռուն լայնարձակ,
Չկա երկինք կապուտակ,
Չկա ճամփա ու փողոց, չես տարբերի տունը կից.
Չկա, չքվել է ասես ճամփիս ծայրը հեռավոր,
Չկան, կորել են ասես նեղ փողոցները մոլոր,
Չկա, մեգը խժռել է զանգակատան ծայրը սուր,
Չկան, մուժում չեմ տեսնում ծանոթ դեմքեր ես իմ շուրջ,
Չկա խինդը ջերմության, նրա հաճույքը խորին,
Չկա զգացումը զվարթ քո մարմնական ուժերի,
Չկա ոչ շաղ, ոչ ստվեր, ոչ մի թռչուն ու զեռուն,
Չկան մրգեր, ծաղիկներ, ոչ էլ սաղարթ հովասուն.
Չկան նոյեմբերին:

Թարգմ. Հ.Գևորգյանի

ԱՖԱՆԱՍԻ ՖԵՏ

13 Dec

Չեմ ճանաչում ես քեզ: Սահմաններիդ վրա
Հիվանդագին ճիչեր ոգևորեց կուրծքն իմ,
Եվ ինձ համար վայրի ու տանջալի եղան
Երկրային գոյության պայմաններն առաջին:

Մանկական իմ լացի անմեղության միջից
Իմ ճակատը շոյեց հույսն իր խաբող ցոլքով,
Եվ ողջ կյանքս ահա սխալ սխալի ետևից,
Բարին եմ փնտրում ես, բայց գտնում եմ չարը:

Եվ օրերն են անցնում կարոտով ու հոգսով:
(Միևնույն չէ՞ միթե` շատ են դրանք, թե քիչ):
Մոռանալ քեզ, ծածկել օրվա շնչող գործով.
Բայց չի լինում: Մի պահ` և իմ մեջ ես նորից:

Ինչու, ինչի համար` լռում են սիրտ ու միտք:
Ով է թեկուզ նայել բախտի մութ հատակին:
Դու` այդ չէ որ ես եմ: Դու ժխտում ես միայն
Ամենը, ինչ զգալ, տեսնել է տրված ինձ:

Գիտեմ արդեն: Տեսա: Տիեզերքում ամբողջ,
Ուր էլ դիմես` հարց է, և պատասխան չկա,
Ես ապրում եմ, գիտեմ, անգիտության մեջ այս
Ցավալի է միայն, սարսափելի չէ դա:

Իսկ մինչ այդ, երբ մեծ խռովության դողով
Պոկվելու չափ մանկան գեթ ուժ եմ ունեցել,
Ես կգայի աշխարհ այն նույն կտրուկ ճիչով,
Որով ես երբևէ քո ափերն եմ լքել:

Թարգմ. Ա. Պարսամյանի

ՄԱՔՍԻՄԻԼԻԱՆ ՎՈԼՈՇԻՆ

13 Dec

… Խարույկը մարդ թրծեց գազաններից,
Եվ կինը, որ պահապանն էր մոխրի,
Նախկին էգի միջից հանեց կերպարանքներ
Քրոջ և մոր,
Վեստալուհու և պոռնիկի:
Այն պահից, երբ Ագնին գույնը պայմանական
Հյուսեց մոխիրների մեջ օջախի-
Քարանձավը տաճար դարձավ,
Եվ ընթրիքը դարձավ խորհրդավոր,
Խարույկատեղը` զոհարան,
Կյանքն առտնին` ժամերգություն:
Եվ մարդկությունը
Սնվում էր
Ու բազմանում
Աչքի առաջ խստապահանջ,
Ահեղ աստծո:
Իսկ օջախների մեջ պահպանվում էին ձուլվածքներ
Ոսկու, բրոնզի ու արծաթի,
Քաղաքացիական կառուցվածքներ, կրոն, ընտանիք:

ԴՈՒԳԼԱՍ ԴՈՒՆ

12 Dec

ԵՍ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԻՉ ԵՄ
Նրանք տառապում են, և ինձ հասանելի է միայն մակերեսը:
Մնացյալն անարտահայտելի է, վեր այն ամենից,
Ինչ կարելի է գրանցել: Դու չես կարող լինել այն, ինչ նրանք են:
Եթե նրանք խոսեն քեզ հետ, դու հնարավոր է` կռահես,
Թե ինչի է նման ցավը, թեև նրանք գուցե թքեն վրադ:

Լուսանկարն ընդամենը արտացոլանքն է
Աննախադեպ դարի հուսալքության:
Բարեգործության սկզբին նախորդել է քսան հարյուրամյան:
Վրդովմունքը միշտ կա.
Այն մեզ հեռու է պահում փողոցներից,
Այն շարունակաբար մեզ դիտել է տալիս:

Լուսանկարն իր սեփական բառերը չունի:
Այն առանց մեզ կատարվող երևույթների
Լուռ վատնումն է, երբ չափազանց ուշ է օգնելու համար:
Ինչ օգուտ նրանց վեհությունից, ովքեր տառապում են:
Դա ցավեցնում է ինձ: Ես խլել եմ նրանց մենությունը:

Իմ երիտասարդ ընկերնեը կարծում են` ֆիլմը Արվեստների Արվեստն է,
Եվ որ այն լինելու է հեղափոխական ապացույց:
Նրանց ֆիլմերը սխալ կռահումներ չեն անի և չեն ստի:
Նրանք կնկարահանեն, թե ինչ է կատարվում փշալարերից այն կողմ:
Նրանք միշտ կիմանան ճշմարտությունը և կլինեն հայտնի:

Քաղաքականությունը փափկեցնում է ամեն ինչ:
Ճշմարտությունը հայտնի է միայն իր զոհերին:
Մնացյալը լուսանկարներ են. իրականություն,
Սովյալները և փլեյբոյները կործանման են գնում:
Կյանքն ինքը գարշելի է արհեստավարժությամբ:

Կյանքն ասում է ամենամեծ ստերը,
Եվ ինքն իրենից հատուցումներ պահանջում:
Ճշմարտությունը բնանկար է, որի վրա ապրում են սրբացված ցեղեր,
Ճապոնիայի և Գերմանիայի ոչ մի ոսպնապակ
Չի կարող կենտրոնանալ դրա վրա:

Կյանքը շողարձակում է շրջանակի վրա` ինչպես գեղեցիկ կոլիբրի:
Դա այն ժապավենն է, որը միշտ դատարկ է դուրս գալիս:
Նկարը, որի համար նկարիչը կաղապարներ չի գտնում, որ հարմարեցնի:
Բանաստեծություն, որ երբևիցե չեն լսել:

Թարգմ. Լուսինե Հարոյան

ԻՈՍԻՖ ԲՐՈԴՍԿԻ

11 Dec

* * *
Ես սկսում եմ տարին, և կրակը արագ գալարվում է
պարապուտ նետված եղևնին դեպի
– նման է պերկեսի կրծած կմախքի։
Եվ նոր Ֆաետոնը սլանում է երկինք,
և անհունում արևն է լողում ինչպես կղզի,
և ծաղկուն տարիքում աճապարում եմ դեպի հյուսիս։

Իմ շարժուձևով սկսում եմ տարին,
իմ թեք ուսերից ստվերներն են աճում,-
ինչպես ծովը, որ իր երախն է բացում
թիանավի էգկուրծք ճուռակների առաջ,
ֆրեգատների բոլոր ճուռակ-կանանց առաջ,
բոլոր ձկնանման աղջիկների առաջ։

Ախ, Ապոլոն, գիտեմ՝ անծանոթ չէ քեզ
արգոսյան խուճուճ օրացույցը հին,-
փոթորկուն հետքերս հարթի՜ր քո դիպուկ
եռաժանիով։-

Երբ պատուհանի տակ հունվարն է շաչում,
ինձ հովվերգական այբուբեն է պետք,
որ հախուռն օգոստոսը չծաղրի խենթին։

ԻՆՈԿԵՆՏԻ ԱՆԵՆՍԿԻ

11 Dec

Երկնային կանթեղն հանդարտ հուհրում,
Խամրում է ճերմակ և առանց տապի,
Եվ վաղուց ծաղկած ծառուղիներում
Զիգզագն է դողում տերեվաթափի:

Նուրբ տերևներն են պարում այդ հոսքում
Եվ չեն կամենում իջնել խաշամին…
Օ, մի՞թե դու ես, նույն տանջող սոսկում,-
Ծանոթ այցելու աշնան այս ժամին:

Թե՞ խաբկանքների գոյությանն ի տես
Դեռ չի ղողանջել կանքը արարչի,
Եվ առանց սկիզբ և առանց վերջի
Տևելու ես դու, մեր թախծալի ես:

ՍԵՆ-ԺՈՆ ՊԵՐՍ

10 Dec

«… Ես քեզ ասում եմ, որ ժամանակներ կգան բարեբեր, և աղբյուրների երանությունը մենք կզգանք այդժամ մեր երազներում:
Բաց իմ բերանը պայծառ լույսի տակ, ինչպես ժայռերի մեղրախորշերը, և եթե գտնես իմ մեջ պղծություն, ետ ճամփիր, թե ոչ` թող մտնեմ վրան, մտնեմ մերկանդամ, սափորը ձեռքիս, թող մտնեմ վրան,
և երկար-երկար ինձ կտեսնես լուռ, իմ երակների կապույտ ծառի տակ, ով շիրմաքարի մերձավոր ընկեր…
Եվ թախանձանքի լուռ մահճի վրա, վրանի ներքո, սափորի ջրում գերված աստղի հետ առ ինձ, թող լինեմ քո զորության տակ: Սպասուհի պետք չէ վրանի ներքո, միայն թարմ ջրով սափորը լեցուն:
(Դուրս կգամ կամաց, լույսը չբացված ու չեմ արթնացնի աստղը առաջին, քո շեմին կապույտ ճռիկին ու ողջ աշխարհի հաչող շներին):
Ես քեզ ասում եմ, որ ժամանակներ կգան բարեբեր, և երեկոյի երանությունը մենք կզգանք այդժամ մեր մահկանացու թարթիչների տակ…
Բայց առայժմ դեռ ձգվում է օրը»:

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԲԼՈԿ

9 Dec

Անսահման խորունկ ուրախություն է
Սառը ուսերդ գրկել քամու տակ,
Քեզ համար, գիտեմ, նուրբ քնքշություն է,
Ինձ համար, սակայն, հիացում է դա:

Գիշերն առկայծող մոմերի նման
Տաք են աչքերը, և լսում եմ ես,-
Ինչպես է շարժվում հեքիաթը դաժան,
Բաժանման գիծը շնչում աստղի պես:

Օ, այդ առկայծող գիշերում խաղաղ
Նույնչափ գեղեցիկ կլինես նորից
Եվ հավատարիմ դրախտին խավար
Պայծառ աստղի պես կփայլես վերից:

Ես գիտեմ` սառն է քամին էլ հիմա,
Եվ այս աշունն էլ անկիրք է հավետ.
Մութ թիկնոցի մեջ չեն էլ իմանա,
Որ խրախճանք ես արել դու ինձ հետ:

Եվ գնում ենք մենք հեռուներն աշնան,
Լսում ենք հեռվում շեփորի ձայներ,
Եվ չափում ենք մենք գիշերվա ճամփան,
Եվ ելնում իմ ցուրտ բարձունքներն ի վեր:

Անցել է արդեն ժամը բերկրանքի,
Սակայն շուրթերս` արբեցած կրքով,
Տագնապների մեջ իմ հոգեվարքի
Դեռ համբուրում են շրթունքները քո:

ՌՈՒԲԵՆ ՍԵՎԱԿ

9 Dec

ԵՐԳ ԵՐԳՈՑ

Երա՞զ, տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի,
Ճառագայթի, փրփուրի խա՞ղ մը տարտամ:
Քմայապաշտ ծաղի՜կ մ’արդյոք ցընորքի,
Քու մշուշոտ գիծերուդ ի՜նչ անուն տամ.
Երա՞զ. տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի:
Քու կապույտիդ վճիտ, աղվոր ջուրերու
Եթերային անրջանքին է հանգույն.
ՈՒ քու կարմի’րըդ Պենկալյան վարդերու
Երազամած կարմըրության պես տժգույն.
Գոգն աչերուդ կապույտն ունիս ջուրերու:
Արցունքիդ պես նայադներ պար կը դառնան:
Այդ ի՞նչ հեշտանք որ շրթներուդ մեջ կը’մպես.
Շունչըդ գինով է հովերու պես գարնան,
Ձայնըդ տարփոտ` աղբյուրներու երգին պես…
Արցունքիդ մեջ նայադներ պար կը դառնան:
Կը հմայեն զիս քու աչերըդ, կը շոյե՜ն,
ՈՒ մարմինեդ ծորող խունկը մեղավո’ր,
Ավելի քաղցր է Քանանու գինիեն…
Հազարբուրյան այս պատարա՞գն է աղվոր,
Թե լո’ւյծ աչերդ որ մութ հոգիս կը շոյեն:
Հրաշագո ո՜հ, քու անդրիդ բյուրեղե.
Սրունքներուդ սարսռացող ձյունն հրաշեկ,
ՈՒ անանո՜ւն ցոլքը որ քեզ կողողե,
Մորթիդ թաքուն գանգուրներուն խուրձը շեկ…
Հրաշագո’… ո՜հ, քու իրանդ բյուրեղե:
Տենչերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր
Որ բազուկնե՜րըս չը փընտռեն քեզ իմ քով,
Սիրտս ո՜ւր էր որ կուրծքեդ ոչինչ չը հիշեր,
Մինչև առտու պիտի հալեր արցունքով…
Կիրքերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր:
Իզո՜ւր: Հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն
Ստինքներուդ մտերմությանը մեջ կույս.
ՈՒ անութիդ որոշ ծալքերը նորեն
Գիտեմ որ զիս պիտի տանջեն մինչև լույս…
Քու մե’ջդ հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն:
Տժգույն աղջի’կ, հյուսիսայգի աչքերով,
Կոպերուդ վրա ու բիբերուդ մեջ խոնավ
Այդ ի՜նչ անճառ երանություն, ի՜նչ գորով…
Ո’չ մեկ արգանդ քե՜զ պես հրաշք չըծնավ,
Տժգո՜ւյն աղջիկ, հյուսիսայգի աչքերով:

ՍԵՐԳԵՅ ԵՍԵՆԻՆ

8 Dec

Շաղ տուր, հարմոն, կսկիծ ու ցավ,
Շաղ տուր դու նորից,
Խմիր ինձ հետ, զզվելի քած,
Ընկերացիր ինձ:

Տրորել են մաշող սիրով
Քրքրել են քեզ,
Մի նայիր ինձ լուրթ շիթերով,
Մռութիդ կուտես:

Քեզ խրտվիլակ դնեն այգում,
Ագռավին ի փախ,
Ինչքան շատ է այս ամենը
Զզվեցրել ինձ, ախ:

Շաղ տուր, հարմոն, շաղ տուր, իմ լավ,
Խմիր դու կրկին,
Կգտնեմ ես քեզնից հիմար
Ու կրծքով մեկին:

Կանանց մեջ դու առաջնեկ չես,
Շատ կա ձեզանից,
Չէի տեսել քեզ նմանին
Ես վաղուցվանից:

Ինչքան տանջող, այնքան հնչեղ,
Այստեղ կամ այնտեղ,
Հեռացիր դու, վերջ չեմ տա, չէ,
Իմ կյանքին արդեն:

Վաղուց պետք է մոռանալ ձեր
Ցեղը շների,
Ախ, սիրելիս, լալիս եմ ես,
Ներիր ինձ, ներիր:

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ. ԱՆՏԻՊ ԷՋԵՐ

8 Dec

ԱԲՈՎՅԱՆՈՒՄ
Ծանոթ է այստեղ ամեն քարը
Եվ փոշու հատիկը անգամ.
Նույն ժպիտն, օ, քանի անգամ է
Նույն դեմքին ճառագել անկամ:
Ճառագել, բռնկվել անհասցե
Ինքն իրեն ու ինքն իր համար,
Եվ որքան, որքան եմ որսացել
Ժպիտն այդ անհասցե
Եվ ինձ, և ոչ ինձ համար…
Բայց հիմա, ինձ հետ ես հիմա դու
Ու վեր ենք բարձրանում ցածից.
Եվ ուրիշ ժպիտ չեմ նկատում
Քո այրող ժպիտից բացի:
Այս համեստ մեր Աբովյանում,
Որ սակայն թվում է մեզ անծայր,
Որ մեզ հետ վերև է բարձրանում,
Անցնում է մեր ուղին անցած:
Ուր երեկ մեր ձեռքով ենք կերտել
Մեր տան հետ մեր բախտն ու հույսերը:

– Այստեղ են բոլորը մկրտվել,
Մկրտենք նաև մենք մեր սերը…
30.7.1947 թ.

* * *
Դու աղջիկ ես մի հասարակ
Եվ գերում ես` քո հմայքին
Ես անծանոթ, և անտեղյակ,
Անգետ խաղի ու քմայքի:
Օ, այնպես հեշտ, լավ է քեզ հետ,
Ես չեմ փնտրում խոսքեր հարուստ,
Որով գիտեն ոմանք շոյել,
Թեկուզ… առանց հավատալու:
Ոչ ջանք իզուր- սրամտել,
Ոչ կոմպլիմենտ- խոսքի շոյանք…
Ողջը այնպես հեշտ է, թեթև,
Հասկանալի և հասարակ:
Բայց… ափսոս որ դու ուշացար,
Ոչ, շտապել եմ ես իզուր…
– Քեզ նայելով անդարձ անցած
Պարզությունս եմ ցավով հիշում…
28. 2.1958
Մոսկվա

* * *
Դառնում ես այս կողմ, դառնում ես այն կողմ,
Կրնկիդ վրա պտույտ ես տալիս
Ու նորից ժպտում, ժպտում ինքնագոհ,-
Ինքդ չափազանց քեզ դուր ես գալիս:

Ինքդ քո աչքում ուրիշ ես դարձել,
Այնպես չես քնում, վեր կենում, գնում…
Ինչ-որ բան հանկարծ փոխվել է կարծես,
Թե ի՞նչ է փոխվել պարզ չես հասկանում:

Թե ի՞նչ է փոխվել, ես գիտեմ, անգի՛ն.
Մի՛շտ, ամեն անգամ այդպես է լինում,
Երբ քեզ պես համեստ ու խոնարհ մեկին
Ինձ նման մի խենթ, ինձ նման մի գիժ
Առանց խոսքերի իր սիրտն է բանում…
1960-ականներին

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԴԵՐԿԱՉ

7 Dec

ԻՄ ԵՎ ՁԵՐ ՀԱՎԱՏԱՄՔՆԵՐԸ

Ես գիտեմ.
Ինչ էլ որ ինձ հետ պատահի,
Ամեն ինչ կկատարվի վատագույն ձևով,
Եվ ես դրան պատրաստ եմ:
Ես գիտեմ,
Կյանքն այն ժամանակ կդառնա ավելի լավը,
Երբ ես մեկ անգամ և ընդմիշտ բաժանվեմ Հույսից.
Ու դրանից բացի ես ինձ նաև ասացի.
Մի’ վախեցիր:
Մի’ հավատա:
Մի’ խնդրիր:

Հույսի զավակաները Հիասթափություններն են:
Եվ նա չունի ուրիշ զավակներ:
– Պետք է սպասել,- ասում է Հույսը:
Եվ ահա սպասում էի ես:
Բայց իզուր:

Տե’ր Աստված:
Ես գիտեմ.
Հետոն երբեք չի գա:
Օգնիր ինձ բաժանվել հույսերից
Եվ ապրել ոչ թե գալիքով, այլ ներկայով:

ՆԻԿՈԼԱՅ ՄԻՆՍԿԻ

6 Dec

ՍԵՐԵՆԱԴ
Մեր շուրջն ահավոր մռայլ է ու սև,
Երկնքից կախված կապարի ամպեր.
Լալիս են, հեծծում ծառերն անտերև…
Մի՜ զարթիր, հոգիս, մի՜ զարթիր, ընկե՜ր.
Մի՜ բանար աչերդ ու մի՜ հալածիր
Պայծառ երազի տեսիլն ըղձալի.
Ավա՛ղ, երազներ,
Ուրախ երազներ
Մի գամ են գալի։
Երանի նրան, որ աշնան ցրտում
Քընած՝ կերազե արևը գարնան.
Երանի նրան, որ անձուկ բանտում
Քնած՝ կերազե օրն ազատության։
Վայ զարթածներին. խավարն անթափանց.
Տանջվում են անքուն մթնում սոսկալի…
Ավա՜ղ, երազներ,
Ուրախ երազներ
Մի գամ են գալի։

Թարգմ. Հ. Թումանյան

ԷՄԻԼԻ ԴԻԿԻՆՍՈՆ

6 Dec

Մեռա հանուն գեղեցկության:
Ինձ գերեզման մի օր դրին:
Հետո եկավ ինձ հարևան
Ճշմարտության զինվորն արի:

– Հանուն ինչի՞,- հարցրեց նա:
– Գեղեցկության,- շշնջացի:
– Իսկ ես` հանուն ճշմարտության:
Եղբայրներ ենք, իմ դրացի:-

Այս մութ խորշում մենք կողք-կողքի
Կզրուցենք ամբողջ գիշեր`
Մինչև մամուռն իսպառ ծածկի
Անուններն ու խոսքերը մեր:

Թարգմ. Ա. Դարբինյան

ԷԼՄԵՐ ԴԻԿՏՈՆԻՈՒՍ

5 Dec

Կինը

Ներիր, չեմ գրել քո մասին,
օ~, կին,
դու այնպես թեթև ու աննյութ էիր:
Եվ ո՞վ կարող է նկարագրել ամռան երկնքի
ամպը քնքշալի:
Այդպես էլ
ինչպե՞ս նկարագրել քո ծանրությունը:
Եվ ինչպե՞ս երգել այն քաղցր թույնը,
որ արմատներն է լցնում ծառերի:
Եվ ինչպե՞ս երգել ուժով բառերի
լեռնային օդը
և ճահիճների գարշելի հոտը:
Եվ ինչպե՞ս երգել մարմնի և հոգու
խառնուրդից ծնված հեղձուցիչ տոթը:

Դեպի գիրկը քո,
քո կոկիկ-սոկլիկ ուսերը դեպի
և քո թևերի կլորությունն եմ
ձգվել կաթոգին մի խոնարհումով:
Եվ մի բարեհաճ ճառագայթումով
կուրծքդ հմայիչ
հրավիրում էր հանգստանալու
ինձ և իմ հետքոց եկող բոլորին:

Իմ ճամփան լի էր ցավով երկրային:
Դեպի քեզ էի գալիս վախեցած
ես իմ սեփական ստվերից անգամ,
դու ջերմացրիր քնքշանքով բարի
և պարգևեցիր
ինձ հանգստություն մի երանավետ:

Իմ մխիթարանք, քեզ ինչպե՞ս երգել:
Սիրուհի էիր ինձ համար,
թե՞ մայր,
Ես լավ չեմ հիշում ,
չէ՞ որ երկուսն էլ
ունեն միևնույն շնչառությունը:

Ես ինչպես էի սիրում համբուրել
նուրբ ու հեշտալի
կորությունները քո արմունկների,
սակայն չեմ գրել քո մասին, ներիր:
Եվ իմ երգերի անդամներն ունեն
նույնպիսի քնքուշ մաշկ ու տաք մարմին,
որոնք ծարավ են քո շրթունքներին:

Կին, ես չեմ գրել քո մասին, սակայն
ճաշակել եմ քեզ,
հանապազօրյա դու հաց իմ բարի:

ԹԵԴ ՀՅՈՒԶ

5 Dec

Հոկտեմբերը անմեռուկ ծաղիկ,
նաև կիսով չափ լցված գինու բաժակ,
թողնված մութ երկնքի առաջ ողջ գիշեր,
որ այգաբացին, աչքերի խորքում
Երազում է նախազգացումը սառույցի,
ասես սառցե դարը սկսել է շարժվել:
Դեռ մի գիշեր առաջ խուզված և տրորված են
գազոնները, իսկ սուլող թփերը կանաչ`
դատապարտված: Սառույցը իր նիզակաձև գլուխը
տեղադրում է ցանկացած վայրում:
Սկզբում մի կաշի զգուշորեն
օդից եկող կոհակներին է դիմադրում,
իսկ հետո գամեր և երկաթ` լճակների ու առուների վրա,
հոտո տոննաներով շղթաներ և զանգվածային փականքներ
պահելու համար գետերը համայն: Հետո առողջ թվացող
մամոնտը և թրաժանիք վագրը կտոնեն
միասնությունն իրենց, երբ ցրտի բռունցքը
կքամի կրակը աշխարհի սրտին,
կքամի կրակը սրտի կենտրոնում
և հիմա ուր որ է դա կսկսվի:

ՈՒՄԲԵՐՏՈ ՍԱԲԱ

4 Dec

Գերագույն քնքշանքը, հոգիս,
մահվան պես կգոցի
աչքերդ` պարզ, գեղեցիկ:
Եթե այս գարնանհյութը կենսատու
հրաշքով լցվի իմ ծեր բնի մեջ
և ինձ մեկ անգամ ևս ծաղկեցնի,
էլ ես չեմ լինի այնպես երջանիկ,
ինչպես քո կողքին ապրած ժամերին,
երբ սնվում էի քո շարժումներով
և վերածնվում բոլոր կերպերով
քո եղելության:
Եթե դու չգաս,
Եթե քո մասին
Ցուրտ մենության մեջ միայն մտածեմ,
իմ երակներում ավելի կաճի
կարոտը մարմնիդ,
բոլոր կողմերից ինձ կպարուրի
կանխագուշակումն ըղձյալ քնքշանքի,
որն, ավաղ, հոգիս,
մահվան պես կգոցի
աչքերդ` պարզ, գեղեցիկ:

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 4,902 other followers

%d bloggers like this: