Archive | ՊՈԵԶԻԱ RSS feed for this section

ՇԱՌԼ ԱԶՆԱՎՈՒՐ

17 Nov

Մնա՜,
Էլի՜ մնա,
Մնա ինձ հետ,
Մարմնիս վրա,
Ձեռքերիս մեջ,
Թևատարա՜ծ,
Բավարարվա՜ծ,
Խենթ ու խելա՜ռ,
Ու հևասպառ:
Մնա սիրով
Ու նվաղած,
Եվ գիշերով
Ցանկապատված,
Սրտիս վրա,
Առանց ամոթ,
Մնա կրքոտ,
Մե՜րկ համարյա:
Այդպե՜ս մնա,
Չհագեցած,
Կյանքիս վրա,
Ձեռքս սեղմած,
Գիսախռիվ,
Մարմնակործա՜ն,
Հե՜զ, անխռո՜վ,
Ու ինքնիշխան:
Այսետղ մնա,
Բառ մի ասա,
Հրճվիր, ցնծա,
Մաշկիս վրա,
Հույսի գրկում
Ու գիշերվա,
Մինչև դրսում,
Լույսը բացվեր,
Իմ սե՜ր, իմ սե՜ր…

ԹՈՄԱՍ ԷԼԻՈԹ

16 Nov

ԱՌԱՎՈՏԸ ԼՈՒՍԱՄՈՒՏԻ ՄՈՏ

Նկուղային խոհանոցներում նախաճաշի ամաններն
են չխկչխկում,
Իսկ փողոցի ոտնակոխ եզրերի վրա
Ես զգում եմ խոնավ հոգիները աղախինների՝
Բակի դռների մոտ վհատորեն բողբոջելիս:
Մշուշի դարչնագույն ալիքները փողոցի խորքից
Դեպի ինձ են շպրտում շրջված դեմքեր
Ու ցեխոտ շրջազգեստով անցորդից պոկում
Աննպատակ մի ժպիտ, որը ճախրում է օդում և չքանում տանիքների վրա։

ՇՈՒՇԱՆԻԿ ԿՈՒՐՂԻՆՅԱՆ

13 Nov

Նորից

Ահա գունատվեց արևը աշնան,
Անձրև է մաղում…
Տերև ու ծաղիկ, որ ցրտից թոշնան,
Քամին է քաղում։

Գալարվող վշտիս պատճառն է անհայտ,
Բաղձանքներս ագահ…․
Երազս է հուզում տարփանքը շվայտ,
Վառ իդեալ չկա՜…

Ինչ-որ ջերմության հմայքն է գերել
Սիրտս խենթ-խելառ-
Ուզում եմ նորից դևի պես սիրել-
Դևի պես համառ…

ԺԱԿ ԲՐԵԼ

12 Nov

ՔՆԻ’Ր, ՍԻՐԵԼԻՍ

Քնիր, սիրելիս
Դրսում գիշերը սև է
Քնիր սիրելիս բարի գիշեր
Քնիր սիրելիս
Սա մեր վերջին գիշերն է
Քնիր սիրելիս բարի գիշեր
Անձրևը հանդարտ արտասվում է
Կոպերը փակող ծաղիկների վրա
Եվ թռչունը որ երգելու է այգաբացին
Ննջում է և երազում է դեռ
Այսպես վաղը արդեն
Նորից միայնակ կլինենք
Եվ դու ինձ կորցրած կլինես
Ես ունեի քո քնքշանքի կարիքը
Իսկ դու փոխանակ
Դեպի ինձ թեքվելու պարզորեն
Ինձանից ավելի ուզեցիր
Մահու չափ ձանձրալի
Հավերժական երջանկություն
Գտնելու համար
Աղջիկները որոնց սիրում ենք
Չեն հասկանա երբեք
Որ իրենք ամեն անգամ
Մեր վերջին շուշաններն են
Մեր վերջին բախտը
Մեր վերջին թռիչքը
Մեր վերջին մեկնումի մեր վերջին նավը
Քնիր սիրելիս
Դրսում գիշերը սև է
Քնիր սիրելիս բարի գիշեր
Քնիր սիրելիս
Սա մեր վերջին գիշերն է
Քնիր սիրելիս ես մեկնում եմ:

ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

11 Nov

Ես հաշտ էի ապրում իմ բախտի հետ
Ու տարբերում հստակ չարն ու բարին,
Բայց դու ինչո՞ւ եկար, իմ սեթևեթ,
Ու կանգնեցիր սիրուս ճանապարհին:
Ինչո՞ւ եկար, որ ես ոչինչ, ոչինչ
Չհասկանամ նորից պատանու պես,
Ոչ հայացքները քո խրթին ու ջինջ,
Ոչ հմայքները քո և չար և հեզ:
Ինչո՞ւ եկար, որ ես երազանքիս
Շքեղ գաղտնարանը նորից բանամ,
Ծիածաններ, գույներ հանեմ անգին,
Քեզ զարդարեմ ու լուռ սքանչանամ:
Որ քեզ հանեմ լուսե մի բարձունքի
Ու կերպարանքը քո լույսով ցողեմ,
Մաքրության մեջ վճիտ իմ արցունքի
Ամբողջ քո հասակը արտացոլեմ:
Եվ որ հետո, հետո բերեմ քեզ վար
Իբրև իմ իսկ ձեռքով կերտված բագին…
Ես հաշտ էի ապրում, ինչո՞ւ եկար
Ինձ մատնելու այս հին տառապանքին:

ՈՒՈԼԹ ՈՒԻԹՄԵՆ

11 Nov

ԵՎՐՈՊԱ
ճորտի խեղդող որջից
Շանթի պես նա թռավ՝ ինքն իրմով հիացած.
Ոտքերով նա կոխոտում է մոխիրն ու ցնցոտիները,
Իսկ ձեռքերով սեղմում կոկորդն արքաների:
Օ, հույս և սպասում:
Օ, տանջանքը քշված ազատասերների, որ մաքրում են իրենց ըմբոստ հոգին օտար
հեռաստաններում, —
Օ, որքան սրտեր կան հիմա տխրությունով հիվանդ.
Վերադարձե՛ք այսօր ձեր տները, թող նոր կյանքը բացվի ձեզ համար:
Իսկ դուք, որ ոսկի էիք առնում, որպեսզի ժողովրդին արատավորեք,
Իմացե՛ք, ստախոսներ և վաշխառուներ, որ ձեր բոլոր կառափնատների, ձեր մոլության,
Եվ նրա համար, որ դուք, որպես որդեր, ծծում էիք միամիտ ու բարի մուրացկաններին,
Եվ նրա, որ խոստանալով, խաբում էին շուրթերն արքայական
Եվ, դրժելով երդումը, քրքջում էին —
Այս բոլորի համար ներումով կպատժե ձեզ ժողովուրդը, նրան
պետք չեն ձեր գլուխները.
Զզվելի՛ է նրան դաժան ոխակալությունն արքաների:
Բայց հեզ ներողամտությունը ծնում է կորուստ անողոք, — և
սարսափահար արքաները ահա դառնում են ետ —
Անցնում են հպարտ ու հանդիսավոր, և ամեն մեկին
շրջապատում է շքախումբը. — տերտեր, բռնաբարող, դահիճ, բանտապետ, դատավոր, վաճառական, զինվոր ու լրտես:
Իսկ բոլորի ետևից, տե՛ս, ինչ-որ ուրվական է սողում գաղտագողի ինչպես մառախլապատ գիշեր.
Ամբողջովին կարմիր, ճակատը, գլուխը և մարմինը արնավառ ծալքերով ծածկած:
Չեն երևում ո՛չ դեմքը, ո՛չ աչքերը:
Բայց իր այդ ալ-կարմիր զգեստների տակից, որ վեր են
բարձրացվում ինչ-որ անհայտ ձեռքով,
Ահավասի՛կ մի մատ, որ ցույց է տալիս հեռուն,
հորիզոնները — գալարվում է, ինչպես օձի գլուխ:
Իսկ թարմ գերեզմաններում պառկած են, արնաթաթախ,
երիտասարդ մարմիններ,
Եվ ձգված են պարանները կախաղանների, և շաչում են
տերերի գնդակները,
Եվ բռնակալները քրքջում են բարձր — բայց այս ամենը
կտան պտուղներ, և առատ կլինի նրանց հունձը:
Այդ դիերը պատանիների,
Այդ նահատակները, օղակներից կախված, գորշ արճիճով
ծածկված այդ սրտերը, —
Նրանք անշարժ են և պաղ, բայց և այնպես ապրում են նրանք
հավիտյան, և անհնարին է նրանց սպանելը.
Նրանք ապրում են, օ, արքանե՛ր, մնացած իրենց պես ջահել
սրտերում:
Մնացած եղբայրներում են ապրում նրանք, նրանցում, որ
պատրաստ են ձեր դեմ կրկին ապստամբելու,
Նրանք մաքրվեցին, սրբացան նրանք մահով, մահը մեծացրեց
նրանց և իմաստավորեց:
Ազատության համար ամեն մի մեռածի վրա, ամեն մի գերեզմանից կծլի ազատության սերմը, իսկ նրանից — նորը.
Հեռո՛ւ-հեռո՛ւ կտանեն քամիները նրան՝ գալիք սերունդների համար,
Կգուրգուրեն նրան անձրևներն ու ձյուները:
Օ , ամե՛ն մի հոգի, որ թողել է մարմինը՝ բռնակալ դահիճներից զարկված —
Անտեսանելի ճախրում է աշխարհի վրայով, շշնջում է, կանչում, հսկում:
Ազատությո՛ւն. թող հուսալքվեն ուրիշները, ես չեմ հուսալքվի
երբեք:
Ի՞նչ: Այս տունը գամվա՞ծ է. տերը տե՞ղ է գնացել.—
Ոչի՛նչ, շուտով նա կգա. սպասեցե՛ք նրան:
Պատրաստվեցե՛ք դիմավորելու նրան. արդեն գալիս են նրա համբավաբերները:

Թարգմ. Ե. Չարենց

ՍԻԼՎԱ ԿԱՊՈՒՏԻԿՅԱՆ

9 Nov

ԱՍՈՒՄ ԵՆ ԹԵ…
Այնպես անփույթ, այնպես հանգիստ
Անցնում ես իմ տան մոտով,
Մինչ ես ուրիշ տներում իսկ
Քեզ եմ փնտրում կարոտով։

Ասում են, թե մոռացել ես, չեմ հավատում, իմ անգին,
Պարզապես դու հեռացել ես, մոտս թողել քո հոգին։

Եվ այնպես հեշտ, այնպես հանգիստ
Մատնում ես ինձ աշխարհին,
Մինչ դողում է որպես երդում
Անունդ իմ շուրթերին։

Ասում են, թե ինձ դավել ես, չեմ հավատում, իմ անգին,
Պարզապես դու խռովել ես ու տանջում ես իմ հոգին։

Անցնում ես դու ու չես նայում,
Մինչ ես կագնած մոլորուն,
Քեզ աչքերիս մեջ եմ պահում
Ու տանում եմ հետս տուն:

Ասում են, թե սերը սուտ է, չեմ հավատում, իմ անգին,
Առանց սիրո տունս ցուրտ է, արի շունչ տուր կրակին։

ՖՅՈԴՈՐ ՏՅՈՒՏՉԵՎ

8 Nov

Ասես-չասես` նրանք մնում են խուլ ու կույր,
Որքան ազատական, այնքան, ավաղ, տխմար,
Քաղաքակրթությունն արդեն դարձրել են կուռք,
Չըմբռնելով դրա ո’չ միտք, ո’չ գաղափար:

Ինչքան էլ խոնարհվեք, իզուր է, պարոնայք,
Ձեզ չի ճանաչելու Եվրոպան անհաղորդ,
Նրա աչքում պիտի դուք հավիտյան մնաք
Ոչ թե մտքի մշակ, այլ ընդամենը ճորտ:

ՎԻԼՅԱՄ ՎՈՐԴՍՎՈՐԴ

7 Nov

ԼՅՈՒՍԻՆ
Նրա ապրած տնակի մոտ
Ճանապարհն էր լռում,
Քչերն էին նրան ծանոթ
Քչերն էին սիրում:

Մանուշակ էր համեստ ու հեզ
Թփերի տակ թաքուն,
Եվ սիրուն էր այն աստղի պես,
Որ մենակ է ծագում:

Եվ մահացավ Լյուսին իմ հեզ,
Աստղ էր, ընկավ նա վայր…
Մարդ չիմացավ, բայց և այսպես
Փոխվեց աշխարհն արար…

ՄԵՍՐՈՊ ՄԱՇՏՈՑ

7 Nov

Վտանգիմ ի բազմութենէ մեղաց իմոց,
Աստուած խաղաղութեան, օգնեա ինձ:

Ալեկոծիմ հողմով անօրէնութեան իմոյ,
Թագաւոր խաղաղութեան, օգնեա ինձ:

Ի խորըս մեղաց ծովու տարաբերեալ ծփիմ,
Նաւապետ բարի, փրկեա զիս:

ՍԱԼՎԱՏՈՐԵ ԿՎԱԶԻՄՈԴՈ

7 Nov

ԱՇՈՒՆ
Մեղմ, սիրուն աշուն,
Ճանաչում ես ինձ:
Ես կռանում եմ ջրերիդ վրա`
Երկինքն ըմպելու:
Իսկ ծառերն` իրենց մարմինները լքած,
Շարժվում են դեպի անհուն:
Լինելիության պաղ ճշմարտությունը
Հիմա ինձ գտնում է քեզ հետ ձուլված:
Քո մեջ կոտրվում եմ ու ապաքինվում:
Քո մեջ ընկնում եմ ու ելնում:
Ինչպես մոռացված մի իր
Հողն ինձ վերցնում-բարձրացնում է:

ՄԱՏԹԵՈՍ ԶԱՐԻՖՅԱՆ

7 Nov

Հոգիս կը տանջե
Ջութակ մը հեռու.
Իզու՜ր շուքերու
Կը նայիմ – Ան չէ՜…

Ահ, նվագը՜ն այս խոր
Ամառ գիշերվան.
Կարծես թե կուլան
Աստղերը բոլոր…

Իզու՜ր շուքերու
Կը նայիմ – Ան չէ՜,
Հոգիս կը տանջե
Հոգի մը հեռու…

ԷԼՄԵՐ ԴԻԿՏՈՆԻՈՒՍ

6 Nov

ՆԱԽԱԶԳԱՑՈՒՄ
Իմ ուղեղի խորքում սերմն է հասունանում`
ներծծելով իր մեջ կենաց դառը գինին,
այս աշխարհից մի օր ես էլ պիտի գնամ,
և իմ մահը պիտի հարության պես լինի:

Ու ես գիտեմ հաստատ, որ իմ գերեզմանին
չի բուսնելու երբեք ոչ մի խոտ ու ծաղիկ,
միայն ձյունը կիջնի, կպարի պաղ քամին,
բայց ավիշը կենաց ձյունի տակ չի պաղի:

Թարգմ. Գ. Դավթյան

ՍԱՅԱԹ-ՆՈՎԱ

6 Nov

Աշխարումըս ա՛խ չիմ քաշի, քանի վուր ջա՛ն իս ինձ ամա.
Անմահական ջըրով լիքը օսկե փընջան իս ինձ ամա.
Նըստիմ, վըրես շըվաք անիս՝ զարբաբ վըրան իս ինձ ամա.
Սուչս իմա՛ցի, էնենց սըպանե, սուլթա՛ն ու խան իս ի՛նձ ամա։

Մեճկըդ սալբ ու չինարի պես, ռանգըդ փըռանգի ատլաս է,
Լիզուդ շաքար, պռոշըդ ղանդ, ակռեքըդ մարքրիտ ալմաս է.
Օսկու մեչը մինա արած, աճկիրըդ ակնակապ թաս է.
Պատվական անգին ջավահիր, լալ-բադեշխան իս ինձ ամա։

Յիս էս դարդին վո՜ւնց դիմանամ՝ մագա՞մ սիրտըս ունիմ քարած,
Արտասունքս արուն շինեցիր, խիլքըս գըլխես ունիմ տարած,
Նուր բաղ իս, նուր բաղչի մեչը, բոլորքըդ վարթով չափարած
Վըրեդ շուռ գամ բըլբուլի պես՝ սիրով սեյրան իս ինձ ամա։

Քու էշխըն ինձի մաստ արավ յիս զարթուն իմ, սիրտըս է քընած.
Աշխարըս աշխարով կըշտացավ, իմ սիրտըս քիզնից սով մընաց.
Յա՚ր, քիզ ինչո՞վ թարիփ՚անիմ՝ աշխարամըս բան չը մընաց.
Կրա՛կե, ծովեմեն դուս էկած, ռաշ ու ջեյրան իս ինձ ամա։

Ի՛նչ կուլի մեկ հիդըս խոսիս, թե վուր Սայաթ Նովու յար իս.
Շուխկըդ աշխարըս բըռնիլ է՝ արեգագի դեմը փար իս.
Հուտով հիլ, միխակ, դարչին, վարթ, մանիշակ, սուսանբար իս,
Կարմըրագուն՝ դաշտի ծաղիկ, հովտաց շուշան իս ինձ ամա։

ՊԻԵՌ ԷՄԱՆՈՒԵԼ

6 Nov

ՃՇՄԱՐԻՏՆԵՐԸ, ԴԱՀԻՃՆԵՐԸ
Ատում եմ ձյունը,
Նրա անաղարտությունը օդապատրանք է սատանայական,
Շլացնում է այն, սակայն փայլը նրա որոգայթ է ու դավ,
Ցավ ու պատուհաս նրան, ով իրեն փրկված կհամարի`
Գայթելով փորձությանը
Ի գին գոյության` ձյան պես անաղարտ:
Խորշում եմ պարկեշտությունից անկիրք ու պաղսիրտ:
Պժգալի եք ինձ,
Անարատ շունչ-հոգիներ, մինչև ատամներն անկեղծ, շուշանագեղ,
Կզաքիսից ավելի մսակեր, գիշատիչ Հրեշտակներ,
Ողորմած եք խիստ, երբ գոչում եք ճիրանների միջից ձեր աղվափետուրե:
Աստված թող փրկեա զիս ձեր ատամներից ճերմակ: Թող
Որ գառնուկը չմոլորվի ձյան մեջ կուսական,
Ու թող չկորսվի նա մաքրաբարո անձանց մեջ,
Զի գեղմը նրա ձյունաճերմակ չէ,
Այլ մոխրադեղնավուն ու ճենճերահոտ, խառնակույտ
Մի փշալից, որին հողանյութը մարդկային հագչել է հետո,
Եվ ժահրը անառակության, և արյունը գռեհիկ,
Եվ արցունքների սփոփանքը դառնահամ:
Աստված պիղծ է,
Ով անպարսավելիներ:
Առաքինություն… կա՞ ավելի նողկալի բան արդյոք:
Պատվիրազանցությունից հետո հալվել է կնիքը անմեղության,
Դրախտավայրի թույլ մի նշմարանք, ջուրը, որ նեխած է, ավաղ,
Լավ չէ՞ արդյոք բորբոքել պապակիս տենդը մեզի գետերով`
Եդեմական թույն ու վարակն այդ ըմպելու փոխարեն:
Ավելի նողկալի բան կա՞ արդյոք, քան միտքը
Անպարսավելիների:
Խոսքը նրանց շողոքորթ է ձյունից ավելի,
Մանանան` սրբապիղծ աղտեղանքը բովանդակող,
Տեսել եմ մեղրածոր շուրթերը նրանց, ծանոթ է ինձ
Անցքը ամոթալի,
Այսպես, Գառան շուրջ շրջան բռնած գայլերն այդ
Վերաճառում էին Սկզբնավորման Պատմությունը Տիրոջ:

ՎՈԼՖԳԱՆԳ ԳՅՈԹԵ

5 Nov

ՎԱՐԴԸ
Փոքրիկ տղան մի վարդ տեսավ,
Տեսավ մի վարդ դաշտի միջին.
Վարդը տեսավ, ուրախացավ,
Մոտիկ վազեց սիրուն վարդին.
Սիրուն վարդին, կարմիր վարդին,
Կարմիր վարդը դաշտի միջին։

Տղան ասավ.— Քեզ կըպոկեմ,
Ա՛յ կարմիր վարդ դաշտի միջին։
Վարդը ասավ.— Տե՜ս, կըծակեմ,
Որ չըմոռնաս փըշոտ վարդին.
Փըշոտ վարդին, կարմիր վարդին,
Կարմիր վարդը դաշտի միջին։

Ու անհամբեր տըղան պոկեց,
Պոկեց վարդը դաշտի միջին.
Փուշը նըրա ձեռքը ծակեց,
Բայց էլ չօգնեց քընքուշ վարդին.
Քնքուշ վարդին, կարմիր վարդին,
Կարմիր վարդը դաշտի միջին։

ՎԱՀԱՆ ՏԵՐՅԱՆ

5 Nov

Ես կըգամ, երբ դու մենակ կըմնաս
Տրտում իրիկվա ըստվերների տակ,
Երբ դու կըթաղես տենչերըդ խորտակ.
Եվ վհատությամբ երբ կըհեռանաս…

Ես կըգամ, որպես մոռացված մի երգ,
Հյուսված աղոթքից, սիրուց ու ծաղկից.
Քո մեռած սրտում կըլինի թախիծ,
Ես կըկանչեմ քեզ դեպի այլ եզերք։

Ես կըգամ, երբ դու կըլինես տրտում,
Երբ երազներըդ հավետ կըմեռնեն,
Ձեռքըդ կըբռնեմ, ցավըդ կըմբռնեմ,
Կըվառեմ ուրիշ լույսեր քո հոգում…

ՖԻԼԻՊ ԼԱՐՔԻՆ

4 Nov

Ինչի՞ համար են օրերը:
Օրերը, որտեղ ապրում ենք,
գալիս են, արթնացնում մեզ
նորից ու նորից:
Նրանք պետք է որ երջանիկ լինեն,
Էլ ի՞նչը ապրել, եթե ոչ օրերը:
Ահ, այս հարցի լուծումը
բերում է բժշկին և քահանային,
որ երկար վերարկուների մեջ փաթաթված
դաշտի երկայնքով վազում են դեպի մեզ:

Թարգմանությունը` Արտեմ Հարությունյանի

ՈՒՄԲԵՐՏՈ ՍԱԲԱ

4 Nov

ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ
Ջահելությունը`
դժվարության ծարավ,
իր հոժար կամքով
ուսն է հարմարեցնում
ծանր բեռան տակ:
Բայց չի դիմանում:
Փլվում է արցունքներից:
Երեկոն իր մեջ հրաշքներ ունի-
թափառում, փախուստ, պոեզիա:
Երեկոն նրբացնում է օդը և քայլելը դարձնում
թեթև,անզգա:
Նոր օրն ավելի
լավն է, քան հինը,
թեպետ երկուսն էլ
երջանկությանն են:
Ինչպես ծուխն է ազատվում
երկար, անօգուտ կրակից,
այդպես մի օր էլ մենք ենք փրկվելու:

ԻԼՅԱՄ ԲԱԹԼԸՐ ՅԵՅԹՍ

3 Nov

ԵՐԿՐՈՐԴ ՀԱՅՏՆՈՒԹՅՈՒՆԸ
Ահագնացող պտույտներ գործելով երկնքում`
Բազեն այլևս չի լսում տիրոջ ձայնը:
Ամեն ինչ փշրվում է, կենտրոնը չի պահում:
Կատարյալ անիշխանություն է իջել աշխարհին,
Արյունաթաթախ հորձանքն է գալիս, և ամենուր
Խեղդվում է ծեսը անաղարտության:
Լավագույն մարդիկ չունեն համոզմունք,
Մինչդեռ վատերը լի են եռանդով:

Հաստատ ինչ-որ հայտնություն է գալիս…
Հաստատ Երկրորդ Հայտնությունն է գալիս:
Երկրորդ Հայտնությունը… Այս բառերը հազիվ արտասանած
մի հսկա կերպարանք
Երևում է աչքիս. ինչ-որ տեղ, անապատի ավազներում
Առյուծի մարմնով ու մարդու գլխով մի էակ,
Հայացքն` անողոք և դատարկ, ինչպես արևը,
Դանդաղ ազդրերն է շարժում, մինչ նրա շուրջը
Անապատային թռչունների ստվերներն են վխտում:

Խավարն է ընկնում կրկին, բայց հիմա ես գիտեմ,
Որ քսան դարերը քարացած քնի
Մղձավանջ դարձան ճոճվող օրորոցի մոտ:
Եվ ի՞նչ անգութ գազանի ժամն է հասել, որ կուզը ցցած`
Դեպի Բեթղեհեմ է գնում` ծնվելու համար:

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 124 other followers