Archive | ՊՈԵԶԻԱ RSS feed for this section

ՉԱՐԵՆՑ. ԱՆԾԱՆՈԹ ԷՋԵՐԻՑ

7 Ապր

ՄԱՅՐԱՄՈՒՏՆԵՐ

Մայրամուտի շռայլ հորիզոնից դարձյալ`
Ոսկեզրահ, արծաթ սանձահանգույց ձեռքին`
Հուր նժույգներ վարող արևադեմ մի կին
Քառատրոփ թռչում է շառաչուն ու պայծառ:

Ոսկեքանդակ կառքին ցոլք ու ցնորք բարձած,
Ոսկելեռներ փառքի, երազների, երգի,
Հրաժեշտի ժպիտն արևային դեմքին`
Իրիկնացող երկրից հեռանում է անդարձ:

Արդյոք կրկի՞ն` բարձած իր հաղթական կառքին
Խնդությունը կյանքի, երազի պես,-
Հրաժեշտի թախծոտ ցնծությունը դեմքին-
Հեռանում է կյանքից քո Նավզիկեն…

Քանի անգամ այսպես, սիրտ իմ, թողնելով քեզ
Մայրամուտի թախիծ` երազի պես-
Ինչ-որ տալու էր քեզ- իր Ուլիսին տալով-
Շառաչելով թռչի քո Նավզիկեն…

… Արդեն իջնում է նա հորիզոնի ծիրից,
Ահա վերջին անգամ, երազի պես,-
Դեմքը շրջեց, ժպտաց հրապույրով վերին,
Եվ հեռացավ անդարձ- քո Նավզիկեն…
……………………………………………………………

Իսկ դու նայում ես դեռ հորիզոնի ծիրին,-
Մի անգամ էլ գուցե երազի պես-
Դեմքը շրջի, ժպտա, մահանման գերի-
Եվ հեռանա անդարձ քո Նավզիկեն…

1936. 10. XII Երևան

ՊԱՎԵԼ ԿՈՅՇ

7 Ապր

ՈՉ

Ոչ չեմ կարող քեզնից հրաժարվել
քանզի դու ավելի շատ պատկանում ես ինձ
քան կինը կարող է պատկանել ամուսնուն
Չեմ կարող հրաժարվել թթվածնից
որի միջոցով քեզ ներծծում եմ
արյանս մեջ

Չեմ կարող հրաժարվել արյունից
որը քեզ տանում է հրկիզված իմ երազների վրայով
Չեմ կարող հրաժարվել ուղեղից
դու պողոսկված ես բոլոր ուղեծրերով
որոնցով պտտվում է իմ բախտը

Չեմ կարող հրաժարվել ոտքերից
որոնք քարանում են քո շեմի առաջ
Չեմ կարող հրաժարվել ձեռքերից
որոնցով սուզվում եմ քո անեզր մազերի մեջ
քո անհուն արցունքներում
Չեմ կարող հրաժարվել սրտից որ խարիսխ է ձգում
քո ամենագաղտնի հատակում
Չեմ կարող հրաժարվել աչքերից
որոնցում լցվում ես դու ինչպես աղբյուրը
թաքնված բաժակի մեջ
Չեմ կարող հրաժարվել քեզնից ոչ չեմ կարող
չեմ կարող մեռնել ծարավից:

ԱՑՈ ՇՈՊՈՎ

6 Ապր

* * *
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Առավել բարի, քան կարմիր արյունը հացի,
Արևի, Հողի ու Սովի:

Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Առավել բարի, քան ջրի սպիտակ շրթունքները,
որոնք համբուրելով քո ծնկները,
շշնջում են խոր ջրափոսերի
և գինու ծարավ կոկորդի մասին:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Առավել բարի` հանուն այն մանկան,
ում սպասում է վաղվա օրը: Հանուն այն բարեհոգի
մարդու, որ քեզ ասում է «ողջույն»,
ապա ճաշակում իր համեստ ճաշը:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Պետք է այսօր առավել բարի լինել:
Առավել բարի, քան կարմիր արյունը հացի,
առավել բարի, քան ջրի սպիտակ շրթունքները,
հանուն մեզ,
հանուն ձեզ,
հանուն բարեհամբույր ողջույնի,
հանուն այն մանկան,
ում սպասում է վաղվա օրը:

ՉԱՐԵՆՑ. ՆՈՐԱՀԱՅՏ ԷՋ

5 Ապր


* * *
Օ, լսի՛ր, կրքերի ժանտախտը
Կբերի գլխիդ մի օյին. –
Դու գիտե՜ս, գիտե՜ս, որ բախտդ
Նման է բախտին Վիյյոնի:
Դու, ճիշտ է, ճամփեքի վրա
Ոչ ոքի դեռ չես թալանել
Եվ դեռ չեն Վիյյոնի նման
Քեզ փորձել կախաղան հանել –
Բայց գիտե՞ս, գիտե՞ս հո ինքդ,
Թե կյանքում այս պարզ ու վճիտ,
Որքա՜ն է երազել քո սիրտը
Թե արյուն, թե մահ, թե ոճիր…
Հո գիտե՞ս, թե սրտում քո մութ,
Խոհերում քո խրթին ու անել
Ինչքա՜ն ես դու դաժան ու անգութ
Երազանքներ սնել:
Քեզ քաշում է, քաշում է այն անհունը,
Որ տանում է միշտ դեպի մահ, —
Եվ սև՛ է արդեն քո անունը
Կախաղանի նման…
Հիշո՞ւմ ես` ինչքա՜ն էր քեզ մոտիկ
Եվ ինչքա՜ն, ինչքա՜ն հարազատ
Մահապարտ այն մարդկանց հոգին,
Այն մարդկանց աշխարհը երազած, —
Եվ ինչքա՜ն էիր դու սիրում,
Այն մթին զնդանում նստած –
Արկածները նրանց ու հեռուն
Եվ վիճակը նրանց անհաստատ…
Օ, քե՛զ էլ է մահն օրորել
Եվ քո էլ օրերի միջով
Անցել են, որպես ուրուներ –
Ե՛վ Մաչոն, և՛ Խուժան Խաչոն.
Դու հիմա սիրում ես հիշել
Ցնորքները նրանց մահածին,
Բայց գիտե՞ս, որ մթին մի գիշեր
Այդ տխուր մարդկանց խփեցին…
Եվ դժվա՛ր թե, դժվա՛ր թե դու է՛լ
Այդ տխուր վախճանից խուսափես, —
Միայն թե ես հիմա չգիտեմ`
Քեզ կախե՞ն պիտի, թե՞ խփեն…
Ես կարծում եմ – լավ է կախեն.
Իհարկե, օդում դու մի քիչ
Ոտներով պիտի խարխափես
Եվ անձայն ճչաս… Եվ թեկուզ
Ձգվելու է մարմինը քո նեղ,
Փոխվելու է երգեցիկ լաթի, —
Բայց գիտե՞ս – կախվածները գոնե
Լեզու են հանում աշխարհին…

1929. 2. VII Կիսլովոդսկ

ԲԵՐՆԱՐ ԲՈՒԱ ԴԱԴՅԵ

5 Ապր

ԴԻՄԱԿՆԵՐ

Դիմակներ…
Սպիտակ, սև դիմակներ:
Դիմակներ ցանկացած գույնի:
Ես ոչ մի աղոթքով չեմ գալու
Ձեզ մոտ, դիմակներ մահվան, սովի, ծարավի:

Դիմակներ անմարմին, աներազ
Օ, անմիտ դիմակների շուրջպար
Արցունքներով արծաթազօծ պալատների բոլորը:

Դիմակներ` ժամանակների սահմանագծում,
Ես կմերկացնեմ այդ դեմքերը,
որ ազատություն գտնի հրճվանքը:
Դիմակներ` բրոնզե ու երկաթե,
արծաթյա ու պղնձե,
փայտից ու ոսկուց:

Դիմակներով ծածկված դիմակներ,
արդյոք տեսե՞լ եք, թե ինչպես են ծնվում ջրերը,
հոսում աստղերը,
ստեղծվում ցամաքները:
Ինչպես է թռչնակը գործում
իր առաջին թռիչքը
արևի ձեռքով հյուսված առաջին
արևածագին:

Դիմակներ, դիմակներ…
Ձեզանից առաջ այս հողի վրա է եղել բառը:
Եվ պոետներ են եղել: Ահա թե ինչպիսին է
Տերը կավից արարել աշխարհը:
Անկենդան դիմակներ, ձեր վերևը աստղերը
չեն շողում:
Իսկ մենք մեր ուսերին տանում ենք
աստղերով լեցուն զամբյուղներ
և աստղեր ներհյուսում մեր հագուստի մեջ,
և աստղերով սալարկում ենք մեր ճամփան
և բուռ-բուռ աստղեր ենք ցանում
խավար գիշերին և ձեր խավարի վրա,
դիմակներ…

Դիմակներ…
Դիմակներ գերեզմանոցի մշուշում,
Դիմակներ խաչուղիներում, դիմակներ
պատվանդանների վրա,
Դիմակներ դագաղներում:
Մենք ձեզ համար ընդմիշտ հանելուկ կմնանք:
Քանզի մենք Արևի որդիներն ենք:

ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐՅԱՆ

4 Ապր

Ողինպոսի աստվածները մեռան:
Ակրոպոլի շուրջը քարեր են միայն
Եվ շուքեր և հիշատակներ
Եվ խոտ պատահական և ծաղիկներ վայրի,
Մեծացել է սիրտը մարդկային,
Տվայտանքը, որոնումը հոգու
Եվ սկիհը` լցված արյունով և հացով:

Ծածկված է տեսիլքը,
Դեռ ապրում է գաղտնին:

Պետք է առնել ցուպը և քայլել:
Որոնել մեզ
Ներքին մտքի կատարին,
Աստղերով ողողված գիշերներում
Եվ պատառ հացի բերած լույսերում:

ԱՐԻՎԱՐԱ ՆԱՐԻՔԻՐԱ

4 Ապր

Ես ոչ կարող եմ վեր կենալ, ոչ քնել եմ կարող…
Եվ անցնում է գիշերն այդպես, և բացվում է օրը,
Բոլորն ասում են. «Գարուն է»… Բայց առանց հոգնելու
Թափվում է անձրևը:- Իսկ ես
Նայում եմ թախիծով` ինչպես է այն գալիս…

* * *
Իմ հայացքը չի հագենում,
Իսկ լուսինը սարի ետևն է ուզում թաքնվել…
Օ լեռնակատարներ,
Երկնակամարը բաց արեք,
Որպեսզի նա նորից երկնքում երևա:

Թարգմ. Հ. Բեյլերյան

ԻԶԵԹ ՍԱՐԱՅԼԻՉ

3 Ապր

Միացրեք հնօրյա գրամաֆոնը
և լսեք հնօրյա վալսեր:
Անձրև է,
անձրև է
թափվում
ծաղիկներին,
բանաստեղծություններին, արձաններին:

Թփերին, ծառերին, շուրթերին
անձրև է,
անձրև է
թափվում-
բաժանման նախանշան:
Մի՞թե դուք լիաբուռն եք սիրել…
Ամառն եկավ
ու անցավ…
Մի՞թե դուք հագեցաք զմայլվելով:
Միացրեք հնօրյա գրամաֆոնը,
և լսեք հնօրյա վալսեր,
և կամացուկ անձրևի հետ
հնաոճ
լացեք, լացեք…

ԱԼԻՍԱ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

3 Ապր

Թե մեռածները
Մեռնեին իմ մեջ,
Ես չէի զգա ինձ այսքան մենակ:

Թե ապրողները
Ապրեին իմ մեջ,
Ես չէի զգա ինձ այսքան մենակ:

Ես նկարել եմ
Իմ մենությունը:
Ու նա ինձ արդեն չի թունավորում:

Ես արդեն նույնիսկ սիրում եմ նրան:

ՆՈՐԱՀԱՅՏ ԷՋ ՉԱՐԵՆՑԻՑ

2 Ապր

ԱՅԴ ԳՈՒՆԱՏ ՍՈՒԲՅԵԿՏԸ

 Սիրելի Ակսելին

Այդ գունատ սուբյեկտը, որ նստած է դեմըդ,-
Դու նրան ճանաչո՛ւմ ես, դու նրան գիտես:-
Նա այդպես միշտ գունատ է, և այդպես միշտ հե՛տդ է`
Թե շրջում ես կյանքո՛ւմ դու, երազում ես թե:

Այդ գունատ սուբյեկտը:- Առաջին անգամ նա
Երևաց կյանքում քո, երբ առար գրիչ:
Եվ այդպես` այդ օրը սկսվեց անկումդ —
Նա ցնցեց հոգին քո ու հանձնեց հրի: —

Այդ հիմար սուբյեկտը: — Քո ձեռքից բռնած նա
Քեզ տարավ բուլվարը և ասաց` նայի՛ր –
Քեզ թովում է գիշերը ու գունատ լուսաբացը,
Քեզ թովում է ալլեյը` այսքա՛ն ամայի:

Նա ասաց. – Տեսնո՞ւմ ես ոսկեգույն տերևները,
Որ այդպես ընկնում են ու ծածկում ուղիդ…
Աշխարհում օրե՛նք է իր ժամին մեռնելը…
Եվ այսպես` քեզ խաբե՛ց նա ու տվեց օղի:

Նա ասաց` ամբո՛ղջը, ինչ որ կա, չնչի՛ն է.
Ինչ որ կա — երա՛զ է, ու երազը` ծուխ, —
Դու սիրիր միայն երգը, տխրությունն ու կինը,
Որ քեզ պես անցողիկ է ու քեզ պես մահացո՛ւ:

Եվ այսպես – նա խաբե՛ց քեզ ու մնաց նա մոտդ
Ամենուր հետևե՛ց նա ու հսկեց նա քեզ:
Եվ անգամ չկորավ նա այն խնդուն առավոտը,
Երբ ցնդեց մառախուղը և արևը ծագեց…

Այդ գունատ սուբյեկտը:- Նա մի խեղճ կրետի՛ն է,
Նա հիվանդ երազող է, նա մելանխոլի՛կ,-
Բայց նրա հայացքի տակ, տե՛ս, ցնդում է գետինը
Եվ փոխվում է աշխարհը մանկական հոլի…

Թե չգար այդ սուբյեկտը, չբռներ թե վզիցդ`
Ախ, գուցե դառնայի՛ր դու հանճարեղ Իկար, —
Բայց նայի՛ր` քաշել է իր մթին շրջագիծը
Եվ ցմահ քեզ գերե՛լ է այդ սրիկա՛ն…

Կքամի նա ուղեղդ, կծծի եռանդդ,
Կխմե արյունդ` քեզ գերի դեռ թե —
Օ, խեղդի՛ր, քանի շուտ է, օ, խեղդի՛ր նրան դու
Քանի ինքը, քանի ինքը դեռ քեզ չի խեղդել…

1927, 29. III Արմավիր, ճաշարանում

ԽՓՎՈՒՄ ԵՔ, ՏՂԵՐՔ…

31 Մրտ

Գիշերն է դառնում ջաղացքարի պես,
Աղում քաղաքի տաղտուկն անհոգի,
Խաբեբան ուրախ իր դուռն է կողպել,
Վաշխառուն քնել բարձերին փողի…
Պանդոկներ կան, որ բաց են մինչև լույս
Մեղավոր սիրո ու հացի դեմ զեխ-
Սրանից հեռու, սրանից հեռու
Խփվում եք, տղերք:

Երեկ էլ, ավաղ, մեռնողը մեռնում,
Ապրողն ապրում էր,- օրենք է անարգ,-
Խավարին ընդդեմ միշտ լույսն է ելնում,
Մարդկանց աշխարհում չկա այլ հնարք:
Սակայն երեկ էլ, և վաղն էլ հացը
Հաց է կոչվելու, մղեղը` մղեղ…
Դուք եք լցնում մեր երազի քաղցը
Ու զոհվում, տղերք:

Պտտվում է մեր անիվը համառ`
Արնոտ ճռինչով խավարում կարծր,
Հրվելով հրում դեպի հաջորդ դար
Մեր արմենոիդ վարքը փայփայած:
Դուք եք տանողը: Մնացածներս
Ճառ ենք, տեսիլք ենք, նինջ ենք ու տարերք,
Դուք մեզ էլ հաղթած, մեր թշնամուն էլ`
Խփվում եք, տղերք:

ԽԱՉԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

ՓՈՒՆԵ ՆԵԴԱՅԻ

27 Մրտ

ՄԻԱՅՆ ՄԱՅՐՍ

Չգիտեմ ի՞նչ օր է այսօր:
Մայրս ասում է` շաբաթ,
Բայց չեմ հավատում.
Հարց եմ տալիս անցորդներին,
— Կիրակի,- պատասխանում են,
Դարձյալ չեմ հավատում.
Հանդիպում եմ սիրեկանիս,
Նրան եմ հարցնում,
— Կիրակի,-պատասխանում է,
Հավատում եմ ես նրան:
Ուրեմն, ես կորցրել եմ մի ամբողջ օր,
Ասես քնով եմ անցել:
Միայն մայրս,
Մայրս չուզեց խելագարվեմ…

Պարսկերենից թարգմանեց Վահե Արմենը

ՄԱՐԻՆԱ ՑՎԵՏԱԵՎԱ

25 Մրտ

Որտեղի՞ց նման քնքշություն,
Նոր չեմ գանգուրներ շոյում ես,
Եվ հետո, շուրթերից քո թուխ
Ավելի թուխերն եմ տեսել:

Ծագել են աստղերն ու մարել,
Որտեղի՞ց նման քնքշություն:
Ծագել են ու մարել աչքեր
Հենց իմ աչքերի առջև:

Այսպիսի՞ երգեր եմ ես
Լսել մութ գիշերներն ի վար,
Որտեղի՞ց նման քնքշություն
Հենց իր` երգչի կրծքի տակ:

Որտեղի՞ց նման քնքշություն,
Եվ ի՞նչ անեմ ես նրա հետ,
Պատանի, երգիչ դու անցորդ,
Թարթիչներդ հատու նետեր:

 

Թարգմ. Ա. Պարսամյան

ՌԱԶՄԻԿ ԴԱՎՈՅԱՆ

9 Մրտ

Դուրսը՝ թախծի հեղեղ,
ներսս՝ անհուն թախիծ.-
մեկը մի բան երգեր
աստվածային Բախից:
Գոնե մի բան լիներ,
լույսի մի ճառագայթ,
որ այդ թախծի ծովում
դառնար ինձ առագաստ:
Թե ոչ՝ ուզում եմ ես
անվերադարձ, անհետք,
տխուր կոհակվելով
հանդերի մեջ ցրվել.-
երևի թե մայրս
աչք է եղել նրբին,
որ ես այսքան մաքուր
արտասուք եմ ծնվել:

ՌԱՅՆԵՐ ՄԱՐԻԱ ՌԻԼԿԵ

8 Մրտ

ԱՇՆԱՆ ՕՐ

Տեր, ժամանակն է արդեն: Ամառը շատ երկարեց:
Ստվերներով քո ծածկիր ժամացույցներն արևի
Եվ քամիներ արձակիր դաշտերի մեջ տապահեղձ:
Հրամայիր, որ վեջին պտուղները ուռճանան
Եվ, Տեր, բաշխիր դու նրանց երկու տաք օր հարավի
Եվ, Տեր, քամիր մինչև վերջ թանձրության մեջ տաք գինու
Նրանց հասուն միջուկի հուսկ կաթիլը քաղցրության:

Նա, ով չունի տուն հիմա, էլ ուրիշը չի շինի,
Նա, ով մենակ է հիմա, այդպես մենակ կմնա.
Կզարթնի ու կկարդա և նամակներ կգրի
Եվ ծառուղով անհանգիստ ետ ու առաջ կքայլի,
Երբ տերևները դանդաղ նրա շուրջը մահանան:

Թարգմ. Ս. Հովհաննիսյան

ՊՈԼ ԷԼՅՈՒԱՐ

7 Մրտ

ԿԵՆԴԱՆԻ ԴԵՄՔ

Ես նայեցի իմ դիմաց
Ամբոխի մեջ քեզ տեսա
Արտերի մեջ քեզ տեսա
Եվ ծառի տակ տեսա քեզ
Ճամփաներիս ավարտին
Տվայտանքիս խորքերում
Ջրից հրից դուրս գալով
Ամառ ձմեռ քեզ տեսա
Իմ հարկի տակ քեզ տեսա
Թևերիս մեջ քեզ տեսա
Երազումս տեսա քեզ

Քեզ այլևս չեմ լքի:

Թարգմ. Ն. Վարդանյան

ՌԱՍՈՒԼ ՀԱՄԶԱՏՈՎ

1 Մրտ


ԿՌՈՒՆԿՆԵՐ

Ինձ մերթ թվում է, թե զինվորներն այն`
Արյան դաշտերից էլ ետ չդարձած,
Ոչ թե մեր հողին փարվեցին անձայն,
Այլ ճերմակ, ճերմակ կռունկներ դարձան:

Եվ այդ հեռավոր օրերից ի վեր
Թռչում են նրանք, ձայնում են կրկին.
Դրա համար չէ՞, որ մենք տրտմորեն
Համրանում ենք ու նայում երկնքին:

Թռչում է, թռչում երամը հոգնած,
Թռչում է օրվա վերջին մշուշում:
Նրանց շարքերում մի փոքրիկ հատված
Գուցե հենց վաղվա իմ օ՞րն է հուշում:

Կգա իմ օրը, և կռունկի պես
Ես էլ կլողամ կապտաթուխ միգում,
Թռչնային ձայնով ողջույն կտամ ձեզ`
Բոլորին, ովքեր մնացին երկրում:

Ինձ մերթ թվում է, թե զինվորներն այն`
Արյան դաշտերից էլ ետ չդարձած,
Ոչ թե մեր հողին փարվեցին անձայն,
Այլ ճերմակ, ճերմակ կռունկներ դարձան:

Թարգմ. Հ. Չարխչյան

ՆԱԻՐԻ ԶԱՐՅԱՆ

27 Փտր

Դու ինձ կըփնտրես, երբ ես չեմ լինի
Կանգնած ամեն օր քո ճամփի վրա,
Երբ մենակության լալկան ուռենին
Կըթեքվի մի օր քո ճամփի վրա։

Ձայնըս կըլսես հեռու ձորերից,
Ինչպես հեռացող գնացքի սուլոց,
Սարսուռով կտաս անունըս նորից
Եվ ունայն հույսով կընետվես փողոց։

Բայց ես չեմ լինի ծանոթ մարդկանց մեջ,
Ձեր դռան մոտով չեմ անցնի կրկին,
Դու քայլամոլոր կշրջես անվերջ,
Եվ զղջման բոցով կայրվի քո հոգին:

ՎԵՐՋԻԼԻՈ ՋՈՏՏՈ

25 Փտր

ՎԵՐՋԻՆ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ

Երկու փայտից մի կրակ
Բոցկլտում է ու փայլում:
Եվ կրակի շուրջ հուշիկ
Մի մրսած կին է քայլում:

Ախ, իմ սիրտը մի անգամ
Շնչեց նրա սրտի հետ:
Մենք կանք, սակայն մեր ժամը
Հեռացել է առհավետ:

Մի թռչուն կա վանդակում:
Դրսում ձմեռ է ճերմակ:
Ես հիշում եմ ու ապրում
Այս արևի լույսի տակ:

Թարգմ. Գ. Բաղդասարյանի

ՌՈԲԵՐՏ ԲԸՐՆՍ

22 Փտր

ԵՍ ԴՈՒՐՍ ԿԳԱՄ, ՍԻՐԵԼԻՍ

Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ, սիրելիս,
Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ, սիրելիս,
Հայրս, մայրս ու աշխարհն էլ սաստեն ինձ,
Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ, սիրելիս:

Բայց երբ կգաս, կամաց արի, գաղտնաբար,
Որ չլսեն`զգույշ`դուռը բացելիս,
Որ չտեսնեն`ստվեր գտիր քեզ համար,
Այնպես արի, որ իբրև թե չես գալիս,
Այնպես արի, որ իբրև թե չես գալիս:

Երբ հանդիպես եկեղեցում, շուկայում,
Կանգնիր ինձ մոտ`անծանոթի մոտ իբրև,
Քո աչքերից մի շող փռիր իմ վերև,
Այնպես նայիր, որ իբրև թե չես նայում,
Այնպես նայիր, որ իբրև թե չես նայում:

Հավատացրու, որ անսեր ես, անզգա,
Հավատացրու, որ չեմ տեսքով լուսեղեն,
Բայց ուրիշի կատակով իսկ մի ժպտա,
Չլինի թե սիրտդ սրտիցս խլեն:

Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ, սիրելիս,
Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ, սիրելիս,
Հայրս, մայրս ու աշխարհն էլ սաստեն ինձ,
Դու մեղմ սուլիր, ես դուրս կգամ սիրելիս:

%d bloggers like this: