Archive | ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ RSS feed for this section

ՎԵՊ ՎԵՊԻՑ ԱՌԱՋ

25 Հնս

1922 թվականին ռուս գրող Ալեքսանդր Չայանովը մի վեպ հրատարակեց: Այն կոչվում էր «Վենեդիկտով կամ արժանահիշատակ դեպքեր իմ կյանքից»: Վեպի գլխավոր հերոսներն էին սատանան և մի ուսանող, որի ազգանունն էր Բուլգակով: Գրքում այս ուսանողը պայքարում է սատանայի դեմ իր սիրելի կնոջ հոգու փրկության համար: Չայանովի վեպի հրատարակումից հինգ տարի անց Միխայիլ Բուլգակովը գրեց հանրաճանաչ «Վարպետն ու Մարգարիտան»: Բուլգակովի կնոջ`Լյուբով Բելոզյորսկու վկայությամբ, իր ամուսինը հատկապես Չայանովի վեպից է ներշնչվել և այդ ստեղծագործությունն է խթան հանդիսացել սեփական գլուխգործոցը ստեղծելու համար:

pizap.com14982587966391

ՇԱԽՄԱՏԱՅԻՆ ԱՎՏՈԲՈՒՍ

24 Հնս

1963 թվական: Ընթանում է Շախմատի աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսի համար Տիգրան Պետրոսյան- Բոտվիննիկ մրցամարտը: Ողջ Երևանը խաղի ընթացքում հավաքվում է «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարակից հրապարակում, որտեղ ամրացված հսկա խաղատախտակի վրա ցուցադրվում են քայլերը: Եվ ահա ականատեսը պատմում է. «Տախտակի վրա առաջին քայլերն էին ցուցադրվել, երբ մոտեցավ թիվ 6 ավտոբուսը` ուղևորներով լի: Կանգնեց: Րոպեներն անցնում էին, բայց չէր շարժվում: Վարորդն իջել ու անվադողերն էր ստուգում` չմոռանալով, իհարկե, աչքի տակով հետևել տախտակի վրա ծավալվող պայքարին: Ես հաստատ չեմ կարող ասել` դողերին իսկապե՞ս որևէ բան պատահել էր, թե՞ ոչ: Այնուամենայնիվ, ավտոբուսը շարժվեց միայն այն ժամանակ, երբ ցուցադրվեց Պետրոսյանի կատարած հերթական քայլը: Ավելին, ավտոբուսի միջից բողոքի ոչ մի ձայն չլսվեց վարորդի հասցեին…»:

58c40e1b797a2904e3cfbcdc97680581

ՄԻԼԻՈՆ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆԻ ՀԱՄԱՐ

23 Հնս

32 տարեկան հասակում Առնո Բաբաջանյանի մոտ բժիշկները սպիտակարյունություն (լեյկոզ) էին հայտնաբերել: Հարազատները որոշ ժամանակ նրանից թաքցնում էին այդ չարաբաստիկ հիվանդությունը: Եվ անսահման էր երգահանի զայրույթը, երբ իմացավ դրա մասին:
1960-ականներին սովետական կառավարությունը երկիր հրավիրեց աշխարհահռչակ ֆրանսիացի բժիշկ Բեռներին, որ բուժի ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի նախագահ Ալեքսեյ Կոսիգինի կնոջը: Տեղեկանալով բժշկի այցի մասին, Հայաստանի Կենտկոմի առաջին քարտուղար Անտոն Քոչինյանը անմիջապես զանգահարեց Մոսկվա և խնդրեց, որ ֆրանսիացին քննի նաև Բաբաջանյանին: Կրեմլից նրան ասացին, որ բժիշկը մեկ այցի համար պահանջում է 2000 դոլար: Եվ այդ ժամանակ Քոչինյանն առանց տատանվելու պատասխանեց. «Հայաստանը Բաբաջանյանի համար պատրաստ է միլիոններ վճարել»:
Հավելենք, որ ֆրանսիացու նշանակումներն օգնեցին Առնո Բաբաջանյանի կյանքը երկարաձգել ևս երկու տասնամյակ:

6d1db4ef8fe3eecdd2e3a5aa8d66848f

ԳՐՈՂԻ ՓՐԿԻՉԸ

22 Հնս

Երբ Ֆեոդոր Դոստոևսկին դատապարտված էր տաժանակրության և գտնվում էր Օմսկում, մի անգամ փողոցում կերակրեց մի թափառական շան և այս շունը կապվեց նրա հետ: Ամեն քայլափոխի ուղեկցում էր գրողին: Նույն օրերին Դոստոևսկին թոքերի բորբոքումով պառկեց հիվանդանոցում, և ընկերներն իմանալով, որ օգնության կարիք ունի, 3 ռուբլի ուղարկեցին նրան (այն ժամանակների համար պատկառելի գումար): Մի քրեական հանցագործ, որ նույն հիվանդանոցում էր, որոշեց թունավորել Դոստոևսկուն և գումարը գողանալ: Նա թույն լցրեց գրողի կաթի մեջ: Բայց հենց այն պահին, երբ Դոստոևսկին պատրաստվում էր խմել, շունը ներս մտավ, թռավ նրա ծնկներին ու շուռ տվեց բաժակը` լպստելով գետնին թափվածը: Շունը սատկեց` փրկելով հանճարին, որը դեռ չէր գրել «Ոճիրն ու պատիժը», «Ապուշը», «Կարամազով եղբայրները» և այլ նշանավոր գործեր:

pizap.com14979575779721

ԾԻԾԵՌՆԱԿԻ ՊՈՉՆ ՈՒ ԴԱԼԻԻ ԲԵՂԵՐԸ

21 Հնս

Սալվադոր Դալիի վերջին կտավը կոչվում է «Ծիծեռնակի պոչը»: Նկարիչն այն ստեղծել է 1983 թվականին: Դա մի աշխատանք է, որի հիմքում ֆրանսիացի մաթեմատիկոս Ռենե Թոմայի աղետների տեսությունն է: Համաձայն այդ տեսության, որոշակի հանգամանքներում աննշան փոփոխությունները կարող են հանգեցնել մեծագույն ցնցումների: Եվ ահա Դալին «Ծիծեռնակի պոչը» կտավում պատկերել էր հիշյալ տեսության սեփական ընկալումը: Իսկ այն փաստը, որ նկարի կենտրոնում նրա հանրահայտ բեղեր են, արդեն հուշում է այն մասին, Որ Սալվադոր Դալին իր անձը զետեղել էր բոլոր փոփոխություների կիզակետում:

429b4494726e8111f68f2626a827a46b

ՊԱՏԱՍԽԱՆ ՍՏԱԼԻՆԻՆ

20 Հնս

Մի անգամ Ստալինը զանգահարեց Բորիս Պաստեռնակին և ասաց, որ իր ընկերը բանաստեղծություններ է գրում և կցանկանար իմանալ Պաստեռնակի կարծիքը դրանց մասին: Հեռախոսազանգից հետո բանաստեղծի բնակարան բերեցին ձեռագրերը: Տետրը թերթելով Պաստեռնակն անմիջապես հասկացավ, որ ոչ մի ընկեր էլ չկա, դրանց հեղինակը հենց Ստալինն է: Իսկ բանաստեղծություններն ակնհայտորեն թույլ ու անտաղանդ էին: Պետք էր պատասխանել, բայց ինչպե՞ս: Թե նա, թե ընտանիքի անդամները հրաշալի հասկանում էին, որ այդ պատասխանից էր կախված իրենց ճակատագիրը: Պաստեռնակը նույնիսկ մի քանի չեզոք տարբերակներ մտմտաց, բայց երբ Ստալինը կրկին զանգ տվեց, նա ուղղակի ասաց, որ բանաստեղծությունները շատ վատն են և լավ կլինի, եթե նրա ընկերն այլ գործով զբաղվի:
Այդ խոսակցությունից հետո ողջ ընտանիքը շունչը պահած սպասում էր հաշվեհարդարին: Բարեբախտաբար, ոչինչ էլ չկատարվեց: Փոխարենը ամրապնդվեց հավատն առ այն, որ կան մարդիկ, որոնց համար ճշմարտությունը վախից հզոր է:

pizap.com14978235896511

ԱԽՄԱՏՈՎԱՆ ԵՎ ԱՆՈՒՇԸ

19 Հնս

1956 թ հունիսի 24-ին ռուս գրող Օսիպ Մանդելշտամի կինը` Նադեժդան Աննա Ախմատովային մի նամակ է գրում, որն ավարտվում էր հետևյալ տողով. «Համբուրում եմ, Անուշ, կարոտում եմ, Անուշ, ախ, Անուշ, Անուշ»: Այս նույն անունը բազմաթիվ անգամներ հանդիպում է նաև նրանց այլ նամակներում: Բայց ինչու՞ ռուս նշանավոր բանաստեղծուհին պիտի Անուշ կոչվեր, եթե ոչ հայկական արմատներ ուներ, ոչ էլ երբևէ եղել էր Հայաստանում:
Այս գաղտնիքը մասամբ բացահայտում է նույն նամակագիրը` Նադեժդա Մանդելշտամը: Ինչպես հայտնի է, 1930 թվականին Մանդելշտամ ամուսինները մի քանի ամիս հյուրընկալվել են մեր երկրում: Իսկ շատ տարիներ անց Նադեժդան իր հուշերում պիտի գրեր. «Մենք վերադարձանք Հայաստանից և առաջին հերթին անվանափոխեցինք մեր ընկերուհուն: Բոլոր նախկին անունները մեզ թվացին անհետաքրքիր` Աննուշկա, Անյուտա, Աննա Անդրեևնա: Նոր անունը սերտաճեց նրա հետ, մինչև վերջին օրերը ես նրան կոչում էի այն նոր անունով, որով նա ստորագրում էր իր նամակները` Անուշ: Անուշ անունը մեզ հիշեցնում էր Հայաստանը»:

Հովիկ Չարխչյան

pizap.com14976680471071

ՇԱԳԱԼԻ ԹՌԻՉՔԸ

17 Հնս

Մարկ Շագալի մայրը պատմել է, որ որդու ծննդյան օրը իրենց քաղաքում մոլոգնում էր սարսափելի հրդեհ, և որպեսզի փրկեն մորն ու մանկանը, նրանց մահճակալն անընդհատ մի տեղից մյուսն են տեղափոխել: Հետո Շագալը պիտի ասեր, որ գուցե այդ պատճառով է ամբողջ կյանքում ինչ-որ տեղ մեկնելու ներքին պահանջով համակվել:
Պատանի հասակում մի գնչուհի նրան ասաց, որ կապրի շատ զարմանալի կյանք, կսիրի մի անսովոր և երկու սովորական կանաց և կմեռնի… թռիչքի պահին: Գնչուհու գուշակությունները նույնությամբ կատարվեցին, նույնիսկ թռիչքը: Շագալը վախճանվեց 1985 թ. մարտի 28-ին, վերելակի մեջ, երբ տուն էր բարձրանում: Դա էլ գրեթե թռիչք էր…

88263441_shhagall6_0x0progulka

ԱՅՎԱԶՈՎՍԿԻՆ ՈՒ ԱՎԱԶԱԿԸ

16 Հնս

Կա մի լեգենդ այն մասին, որ Հովհաննես Այվազովսկու հարսանիքի օրը նրա կնոջ առաջ ծունկի է իջել Ղրիմի Ռոբին Հուդը` հայտնի ավազակ Ալիմ Այդամակը: Ըստ այդ պատմությունների, Այդամակը հաճախ էր այցելում նկարչին, դիտում էր նրա կտավները, երկար զրուցում էին: Մի անգամ էլ, երբ նա կրկին Այվազովսկու տանն էր, տեղեկացավ, որ ծովանկարիչը պատրաստվում է ամուսնանալ:
Եվ ահա պսակադրության օրը դեպի եկեղեցի գնացող կառքերի շարանը կանգնեցնում են մի խումբ հեծյալ կողոպտիչներ: Հյուրերը խուճապի են մատնվում, նրանց թվում է, թե եկել են իրենց թալանելու: Բայց այդ պահին առաջ է գալիս ավազակախմբի պարագլուխը, ցատկում է ձիուց, ծնկի է իջնում Աննա Սարկիսովնայի առաջ և նրան է հանձնում հարսանեկան նվերը` մի թանկարժեք արևելյան թիկնոց:

pizap.com14974793194601

ԱՄԵՆԱԿԱՐՃԸ

15 Հնս

Էռնեստ Հեմինգուեյը գրազ եկավ, թե կարող է գրել աշխարհի ամենակարճ պատմվածքը, որը կհուզի յուրաքանչյուրին: Ու գրեց հետևյալը. «For sale: baby shoes, never worn.» («Վաճառվում են մանկական կոշիկներ՝ երբեք չկրած»):

preview-22904515-650x341-98-1484578368

 

ԳԵՐԻ ՍԱՐՏՐԸ

15 Հնս

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ժան Պոլ Սարտրը 9 ամիս անցկացրեց ռազմագերիների ճամբարում: Որքան էլ զարմանալի թվա, գրողն իրեն ճամբարային պայմաններում այնքան էլ վատ չէր զգում: Այդ օրերին գրված նամակներից մեկում նա ասում էր. «Մենք մեղավոր չենք, որ հայտնվել ենք այստեղ: Մենք այստեղ ենք պարզապես այն պատճառով, որ չենք կարողանում դուրս գալ: Գլուխս կարող է մի քիչ հանգստանալ»: Եվ հենց ճամբարում էլ Սարտրը գրեց «Ճանճերը» թատերախաղը:

49642937_image008

ՊՈՅԻ ՆԱՎԱԲԵԿՈՒԹՅՈՒՆԸ

14 Հնս

Էդգար Ալան Պոյի մասին մի զարմանահրաշ պատմություն կա: 1838 թվականին նա գրում է «Արթուր Գորդոն Փիմի արկածների մասին» վիպակը, որտեղ պատմում է, թե ինչպես նավաբեկությունից հետո 4 հոգու հաջողվում է փրկվել: Նրանց նավակը օրեր շարունակ լողում է անծայրածիր ջրերում և երբ քաղցը սկսում է հալածել, որոշում են վիճակահանությամբ զոհաբերել իրենցից մեկին և ուտել նրան: Վիճակն ընկնում է Ռիչարդ Պարկեր անունով նավաստուն:
Պոյի այս վիպակի լույս աշխարհ գալուց 46 տարի անց` 1884 թվականին մի նավ է խորտակվում, փրկվում են դարձյալ 4 հոգի: Երբ երկար որոնումներից հետո հաջողվում է նրանց գտնել, պարզվում է, որ սրանք նույնպես կերել էին մի նավազի և այդ դժբախտի անունը կրկին Ռիչարդ Պարկեր էր: Ի դեպ, փրկվածներից ոչ մեկը ծանոթ չէր Պոյի ստեղծագործությանը:

doc6

ԿԱՖԿԱՆ ԵՎ ՏԻԿՆԻԿԸ

13 Հնս

Մի անգամ քաղաքային այգում զբոսնելիս Ֆրանց Կաֆկան տեսավ արտասվող աղջնակի: Երեխան կորցրել էր իր տիկնիկը: Կաֆկան սկսեց նրան հանգստացնել. «Բայց քո տիկնիկը բոլորովին էլ չի կորել, նա պարզապես տեղ է գնացել: Ես քիչ առաջ հանդիպեցի ու զրուցեցի նրա հետ,- ասաց գրողը:- Նա ինձ խոստացավ, որ քեզ նամակ կգրի: Վաղը ճիշտ այս ժամին նորից արի այգի և ես քեզ կբերեմ նամակը»:
Հաջորդ օրը Կաֆկան իսկապես նամակ բերեց, որտեղ տիկնիկը պատմում էր իր ճանապարհային արկածների մասին: Եվ դրանով սկիզբ դրվեց մի իսկական տիկնիկային նամակագրության, որը տևեց շաբաթներ ու դադար առավ միայն այն ժամանակ, երբ ծանր հիվանդ Կաֆկան ստիպված էր փոխել բնակության վայրը: Պատմում են, որ նույնիսկ կյանքի վերջին օրերին նա դեռ հիշում էր տիկնիկի նամակին սպասող աղջնակին:

Презентация1

ՄԱՐԿԵՍԻ ՍԵՐԸ

12 Հնս

Գաբրիել Գարսիա Մարկեսն իր ապագա կնոջն առաջին անգամ հանդիպել է պարահրապարակում, երբ Մերսեդեսը բոլորովին դեռատի էր: Հենց առաջին հայացքից գրողը սիրահարվել է և աղջկան առաջարկել է ամուսնանալ: «Ես միայն հիմա հասկացա, որ իմ բոլոր ստեղծագործությունները գրվել են քեզ համար: Եղիր իմ կինը»,- ասել է Մարկեսը: «Համաձայն եմ: Միայն, եթե թույլ կտաս, ես նախ ավարտեմ դպրոցը»,- ամենայն լրջությամբ պատասխանել է Մերսեդեսը:

135137878_3906024_image

ԿԱՐԱՍԻ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ

10 Հնս

Պատմության հիշողությունը կարող է նաև անողոք լինել: Առաջին Հանրապետության հերոսական տարեգրության և մեծ նվիրյալների անունների կողքին պահպանվել են նաև հիշատակություններ այնպիսի դրվագների ու դեմքերի մասին, որոնք թվում է` վաղուց պիտի ջնջված ու մոռացված լինեին: Բայց նրանք դեռ կան…
Ասում են, այն հեռավոր օրերին ապրում էին երկու հայտնի հայեր` Գյոդակլեցի Գեղամն ու Էվջիլարցի Արշակը: Սրանք ճանաչված էին նրանով, որ անընդհատ քեֆերի ու խնջույքների մեջ էին` նշանակություն չտալով ոչ ազգային ցավերին, ոչ կոտորածին ու սովին: Միայն այն ժամանակ, երբ խմիչքն իր գործը տեսնում էր, սկսում էին կենացներ ու ճառեր հնչեցնել հայրենասիրության մասին: Պատմում են նաև, որ սրանք մշտապես մրցության մեջ էին, թե իրենցից որ մեկն ավելի շատ գինի կխմի: Այդ պատճառով էլ նրանց կոչում էին «կարասի հերոսներ»:

Հ. Չարխչյանslug-53517

ԱԿԱՆԱՏԵՍԻ ԹՌՈՒՑԻԿ ՏՊԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

28 Մյս

Սարդարապատի կայարանը վերցնելու առթիվ

Սարդարապատի կայարանի գրավումը թշնամուց էական նշանակություն ունեցավ թե հայ խաղաղ ազգաբնակչության և թե զինվորների համար: Մինչ այդ բոլորն էլ բնազդորեն զգում էին րոպեի լրջությունը և հուսահատ տրամադրությամբ Աստված էին կանչում` փնտրելով մի ելք դուրս գալու այդ ճգնաժամային դրությունից: Ոչ միայն լքված, անառագաստ ու անղեկ գաղթում էր խաղաղ հայ ազգաբնակչությունը, այլ նաև զինվորն էլ իր գլուխը կորցրած հանգրվան էր փնտրում և ոչ մի տեղ չէր գտնում:
Դրությունը փոխվեց:
Զինվորներն այնպիսի վեհ ոգևորությամբ առաջ էին շարժվում դեպի ճակատ, որ ոչ մի համեմատություն չէր կարելի անել 2 օր առաջ եղած տրամադրության հետ: Բոլորն էլ ուրախ էին մեռնելու պատվով, որովհետև զգում էին հայ բովանդակ ազգի ֆիզիկական գոյության բնաջնջման անխուսափելիությունը: Չափազանց հետաքրքիր էր այդ րոպեում լինել զինվորների մեջ: Ամենավախկոտ ու փոգրոգի մարդու ոգին անգամ բարձրացնում և ամեն մեկին առյուծներ էր դարձնում, մի խոսքով լավ տպավորություն էին թողնում: Սակայն Սարդարապատը վերցրինք, հրաման տրվեց առաջ չգնալ ու հանգստանալ…
… Երբ մի փոքր թափառելուց հետո եկանք կայարան, տեսանք Երևանից եկել են կամավորներ, որոնց ներկայությունը մեզ չափազանց ուրախացրեց և ոգևորություններս բարձրացրեց: Ավելի ևս դիմադրությունը զինվորի մեջ բարձրացավ, երբ նվեր էին ուղարկել մեզ համար: Մենք զգացինք, որ թիկունքը հոգ է տանում մեր մասին և մինչև վերջն էլ կտանի: Լիահույս ենք, որ նորից Երևանից և այլ շրջաններից նոր կամավորներ կգան, թերևս մեր ոգևորությունը բարձրացնելու: Մերոնք անհամբեր սպասում եեն առաջ շարժվելու:

Գ. Գևորգյան
31 մայիսի, 1918 թվական
«Զանգ» թերթ2.Սարդարապատի-հուշահամալիրի-զանգաշտարակը

Ե՞րբ է Հայաստանում առաջին անգամ ոգեկոչվել Եղեռնի զոհերի հիշատակը

22 Ապր

1920 թ. ապրիլի 11-ին Երևանի փողոցներում թռուցիկներ փակցվեցին, իսկ թերթերում տպագրվեց տեղեկություն այն մասին, որ Ամենայն Հայոց վեհափառ հայրապետի բարձր հովանով Զատիկ` կիրակի օրը քաղաքի և Հայաստանյայց բոլոր եկեղեցիներում կատարելու են հանդիսավոր հոգեհանգիստներ «1915 թվի մայիս ամսին Պոլսում և գավառներում նահատակված բոլոր հայ հոգևորականների և մտավորականների համար»:
Հոգեհանգիստը կայացավ ապրիլի 13-ին: Այդ օրը Էջմիածնի Մայր տաճարում մատուցվեց պատրագ: Արարողության ավարտից հետո արդեն դրսում` տաճարի մուտքի առջև էլ տեղի ունեցավ առաջին սգահանդեսը, որին մասնակցում էին մեծ թվով քաղաքացիներ, գիմնազիայի աշակերտներն ու հոգևոր դասը: Սգահանդեսը բացեց գրող, գիմնազիայի տեսուչ Վրթանես Փափազյանը: Նրա սրտառուչ, ազդեցիկ խոսքին հաջորդեցին ևս մի քանի ելույթներ: Հավաքվածներին տեղեկացվեց, որ Փափազյանն առաջարկությամբ դիմել է Հայաստանի խորհրդարանին` ապրիլի 24-ը համազգային սգո օր հայտարարելու համար:
Ցավոք, 1920 թ. ապրիլի 13-ից հետո Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակի ոգեկոչումը Հայաստանում արտոնվեց միայն… 45 տարի անց: Իսկ Վրթանես Փափազյանն իր նշանավոր ելույթից 13 օր հետո վախճանվեց…

Հովիկ Չարխչյան

13

ԷՆՇՏԵՅՆԻ ՀԵՔԻԱԹԸ

10 Ապր

Մի անգամ Ալբերտ Էյնշտեյնին հարցրեցին, թե ինչպե՞ս անել, որ մեր երեխաները խելացի մեծանան: Նրա պատասխանը միաժամանակ և պարզ էր, և իմաստուն:
— Եթե ուզում եք, որ ձեր երեխաները խելացի մեծանան,- ասաց նա,- նրանց համար ընթերցեք կախարդական հեքիաթներ: Իսկ եթե ուզում եք, որ նրանք էլ ավելի խելացի լինեն, ավելի շատ հեքիաթներ կարդացեք:

ՆԻԼ ԳԵՅՄԱՆf1d5334f27

ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿՐԿՆՎՈՒՄ Է

10 Ապր

«Մշակ» թերթի 1893 թվականի 18-րդ համարում զետեղված մի փոքրիկ գրառում հազիվ թե անտարբեր թողնի նաև այսօրվա ընթերցողներին: Այնտեղ ասված է.
«Արարատյան նահանգի մայրաքաղաք Երևանը վաղուց զբաղված է նոր քաղաքագլուխ ընտրելու հարցով, բայց հարմարը չէ գտնում: Երևանի ձայնավոր և անձայն բնակիչները ամեն օր մատների վրա համրում են քաղաքագլխության հարմար քաղաքացիներին:- Էլի ոչինչ չէ դուրս գալիս: Ահա մի քաղաք, որ աղքատ է ոչ թե փողով, այլ մարդկանցով»:

Կարծես թե պատմությունը կրկնվելու վատ սովորույթ ունի:1

ԵԹԵ ԵՐՋԱՆԻԿ ԼԻՆԵՐ

21 Մրտ

Աղքատը կանգնել էր ճամփեզրին և օգնություն էր մուրում: Մի հեծյալ անցավ նրա մոտով և մտրակով հարվածեց դեմքին: Աղքատը նայեց հեռացող ձիավորին և ասաց.
— Երջանիկ եղիր:
Մեկը, ով տեսավ պատահածը և լսեց նրա խոսքերը, հարցրեց.
— Մի՞թե դու այդքան հանդուրժող ես:
— Ոչ,- պատասխանեց աղքատը,- պարզապես եթե հեծյալը երջանիկ լիներ, նա չէր հարվածի դեմքիս:0_9129f_ad872bb2_XXXL

%d bloggers like this: