Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ԲՐԱՅԱՆ ԹՐԵՅՍԻ

12 Aug

Անձնական պատասխանատվությունը բարձր ինքնագնահատականի հիմքն է, սեփական արարքների նկատմամբ հարգանքի ու հպարտության զգացումը: Այն բնորոշում է յուրաքանչյուր նշանավոր անհատի: Մյուս կողմից էլ փորձելով արդարացում գտնել ձեզ համար, մեղադրել ուրիշներին, դժգոհել կամ քննադատել, դուք կորցնում եք ձեր ուժը: Դուք թուլացնում եք ձեզ և ձեր վճռականությունը: Դուք սեփական հույզերի նկատմամբ վերահսկման իրավունքը հանձնում եք այն մարդկանց, որոնց մեղադրում եք կամ որոնցից դժգոհ եք:W_150529-Brian-Tracy@RSN-2770-670x410

ՆԻԿՈԼԱՅ ԿԱՐԱՄԶԻՆ

7 Aug

Նա ցանկացավ ավելին, ավելին և ի վերջո այլևս ոչինչ ցանկանալ չկարողացավ: Իսկ ով ճանաչում է իր սիրտը, ով խորհում է դրա նրբագույն հաճույքների էության մասին, նա, իհարկե, կհամաձայնի ինձ հետ, որ բոլոր ցանկությունների կատարումը սիրո ամենավտանգավոր գայթակղությունն է:
«Խեղճ Լիզան» գրքից11

ՌՈԲԵՐՏ ԳՐԻՆ

4 Aug

Երբեք թույլ մի տվեք բարեփոխման գաղափարների խաբուսիկ հմայքներով մշուշել ձեր գիտակցությունը: Դուք չեք կարող մարդկանց ստիպել, որ նրանք աշխարհը տեսնել այնպիսին, ինչպիսին այն տեսանելի է ձեզ, և հենց այդ պատճառով էլ ձեզ երբեք չի հաջողվի նրանց ներքաշել երջանիկ ապագայի մեջ հիվանդագին վերափոխման միջոցով:maxresdefault

 

ԹՐԵՅՍԻ ԼԵԹՍ

3 Aug

Լսիր… Խոստացիր, որ չես մեռնի ինձնից շուտ: Ինձ համար կարևոր չէ, թե դու ինչով ես զբաղվելու, ուր ես գնալու, ինչպես ես աղավաղելու սեփական կյանքդ… Պարզապես ապրիր: Չմեռնես ինձնից ավելի շուտ, խնդրում եմ:
«Օգոստոս. Օսեյջի շրջան»rtl121210_letts_560

ՖՐԱՆՑ ԿԱՖԿԱ

2 Aug

Պատկերացրեք, որ մեկին անհրաժեշտ է հաղթահարել հինգ նեղ աստիճաններ, իսկ մյուսին՝ ընդամենը մեկը, բայց այդ մեկը, ծայրահեղ դեպքում նրա համար նույնքան բարձր է, որքան այն բոլոր հինգ աստիճանները միասին վերցրած: Առաջինը կհաղթահարի ոչ միայն այդ հինգը, այլև ուրիշ հարյուր ու հազար աստիճաններ, նա կապրի մեծ և շատ լարված կյանք, սակայն հաղթահարված աստիճաններից ոչ մեկը նրա համար չի ունենա այն նշանակությունը, ինչ մյուսի համար այդ միակը, առաջինը, նրա համար անհաղթահարելի աստիճանը, որին նրա չի հասնելու և որի վրա նա, իհարկե, ոտք չի դնելու:
«Նամակ հորը»1821

ԱՅՐԻՍ ՄԵՐԴՈԿ

1 Aug

Կան բաներ, որոնք երիտասարդներին թվում են ահավոր, որովհետև երիտասարդները համարում են, որ կյանքը պիտի լինի երջանիկ ու ազատ: Սակայն կյանքը երբեք չի լինում իրականում ազատ ու երջանիկ բառի բուն իմաստով: Եթե ուզում ես ապրել, միշտ կփնտրես կառչելու որևէ շյուղ ու կպնդես, թե ամեն բան դեռ տանելի է:5990

ՋԵՐՈՄ Դ. ՍԵԼԻՆՋԵՐ

28 Jul

Դուք հիշու՞մ եք Աստվածաշնչի խնձորը, որն Ադամը կերավ դրախտում: Իսկ գիտե՞ք, թե ինչ կար այդ խնձորի մեջ: Տրամաբանություն: Տրամաբանություն և ամենայնի ճանաչողությունը: Ուրիշ ոչինչ այնտեղ չկար: Եվ ահա թե ես ձեզ ինչ կասեմ. կարևորն այն է, որ մարդը սրտխառնուք զգա այդ խնձորից, եթե, իհարկե, ուզում եք իրերը տեսնել այնպիսին, ինչպիսին նրանք կան: Ձեզ աչքին այլև յուրաքանչյուր իր չի երևա իր սահմաններում:

SDHS_JDSalinger-020

SDHS_JDSalinger-020

ՄՏՔԵՐ

24 Jul

Ես մտածում եմ, հետևաբար ես պիտի զգամ:
Ես զգում եմ, կնշանակի ես կարող եմ ցանկանալ:
Ես ցանկանում եմ այնքան շատ, բայց ունեմ այնքան քիչ:
Դիկ Կունց

Որքանով մենք տարբեր կերպ են ընկալում աշխարհը, այնքանով մենք, ըստ էության, ապրում ենք տարբեր աշխարհներում:
Ռոնալդ Դ. Լեյնգ

Հիմար բան է օրենք փնտրելը, առավել հիմար բան է այն գտնելը:
Վլադիմիր Նաբոկով

Ներկա կյանքում մարդիկ հնանում են՝ չհասցնելով ծերանալ:
Ֆրեդերիկ Բակման

Արա՝ ինչ պիտի անես, և թող լինի՝ ինչ լինելու է:
Տոլստոյի սիրած ասույթը

Եթե դուք չգիտեք, թե ինչի համար արժե ապրել, այդ դեպքում ինչու՞ եք ապրում:
Հարի Թերթլդավ

Գնացին նրանք, մենք էլ ենք գնալու: Գալու եք դուք, բայց ձեզնից հետո էլ են գալու:
Կարապետ Գրիչ, 1487 թ.

Սիրուց խելոքները հիմարանում են: Սիրուց հիմարները խելոքանում են:
Կնուտ Համսուն

Ամեն մեկը համոզված է, որ ուրիշները սխալվում են, երբ դատում են իր մասին և որ ինքը չի սխալվում, երբ դատում է ուրիշների մասին:
Անդրե Մորուա

Կար-չկար՝ մի մարդ կար և նա ութ որդի ուներ: Եթե այս փաստը հաշվի չառնենք, ապա այս մարդը ավելին չէ, քան մի կետ պատմության էջի վրա: Ցավալի է, բայց ահա ամբողջը, ինչ կարելի է ասել որոշ մարդկանց մասին:
Թերրի Պրիթչեթ

Անհաջողությունները մարդուն դարձնում են եսասեր:
Իրվին Շոու

Բոլոր երիտասարդները կարծում են, թե իրենց չեն հասկանում: Այդպես եղել է միշտ, դա երիտասարդների ընդհանուր հիվանդությունն է: Ոչ մի նոր բան:
Մարլեն Դիտրիխ

Երբ մարդիկ ասում են՝ «Ես արեցի՝ ինչ կարող էի», դա նշանակում է, որ նրանք թերագնահատում են իրենց:
Մարլեն Դիտրիխ

Աստված թող պաշտպանի ինձ ինձնից:
Իսպանական առած

— Ուրեմն դուք չե՞ք սիրում մեր երկիրը:
— Ես այնտեղ ապրում եմ:
Օսկար Ուայլդtainavtebe1

ԱՅՐԻՍ ՄԵՐԴՈԿ

17 Jul

Մենք բոլորս դատող ու դատվող ենք, բոլորս այլ մարդկանց սովորական չարության ու հերյուրանքների զոհերն ենք, և մեր հերթին պատրաստ ենք նմանատիպ չարության ու հերյուրանքի: Ու եթե մեզ երբեմն մեղադրում են գոյություն չունեցող մեղքերի համար, ապա մի՞թե մեր թիկունքում չկան այլ մեղքեր, իսկական մեղքեր, որոնց մասին աշխարհը ոչինչ չգիտի:6552b2a37f11da66813cadf1063

ՄԱՐԼԵՆ ԴԻՏՐԻԽ

17 Jul

Պատերազմից վերադարձող զինվորները միշտ թախծում են: Դա այն տխրությունն է, որ համակում է մարդկանց, ովքեր մարտնչել են, սպանել են, վտանգել են իրենց կյանքը և հիմա ոչ մի կերպ չեն կարողանում ձեռք բերել ներքին հանգստություն:
«Իմ կյանքի այբուբենը» գրքից9f1952181da28aa85c8f23fcc97b7d9a

ԱՆՐԻ ԹՐՈՒԱՅԱ

10 Jul

Տարիքն առնելով նկատում եք, որ երիտասարդ տարիներին ձեզ ամեն ինչ տրված է եղել, որ աննշան կամ տվյալ պահին ձեզ աննշան թվացող դեպքերը հետք են թողել ձեր ամբողջ կյանքում: Եվ որ ըստ էության ձեր մեջ գտնվող հիմնական բանը մանկոությունն է: Դուք կարող եք ունենալ ճերմակ մազեր, կնճիռներ, աստիճանով բարձրանալիս շնչակտուր լինել, բայց երեխան է, որ գոյատևում է ձեր մեջ և հավանաբար կգոյատևի մինչև վերջին շունչը:2d0cee56514286f8491235378ca116b8

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՕՐԵՆՔՆ ՈՒ ՄԱՐԴՈՒ ՕՐԵՆՔԸ

10 Jul

Հիշել եմ՝ պատմեմ:
Երասխի կռիվների ամենաթեժ պահին ռուսական զորքը եկավ, նստեց սահմանին, իրավիճակը վերցրեց իր ձեռքը: Մեր կամավորները հայտնվեցին անորոշ դրության մեջ: Ոչ ոք դիրքերը լքելու մտադրություն չուներ, բայց որպեսզի հեռու մնային տհաճ միջադեպերից, մի խորամանկ ելք գտան: Գյուղի տների մեծ մասը դատարկված էր: Ու որոշեցին հրացանավոր մարդկանց խումբ-խումբ տեղակայել հենց այդ տներում, որ և աննկատ մնային, և ներսից հսկեին սահմանը:
Մեզ բաժին հասավ մի տուն, որ հենց սահմանի մոտ էր: 7-8 հոգի էինք: Պատուհանների մոտ հերթապահ կանգնեցրինք, մենք էլ նստոտեցինք հյուրասենյակում՝ կիսամութի մեջ: Քաղցած էինք: Սնունդն ուշանում էր: Ճարահատյալ տղաներից մեկը պտտվեց սենյակներում, հետո մտավ նկուղ ու վերադարձավ մի բանկա կոմպոտը ձեռքին: Մեր քաղցած հայացքների ներքո գունեղ մրգահյութը և նրա մեջ լողացող պտուղները երկնային մանանայի պես մի բան թվացին: Ու այն է՝ ուզում էինք բացել կափարիչը, երբ հանկարծ մերոնցից մեկն ասաց.
— Չբացեք:
— Ինչու՞
— Դա մերը չի:
— Եղածն ընդամենը կոմպոտ է:
— Հետո՞ ինչ: Մենք էստեղ նրա համար չենք, որ ուրիշի ունեցվածքը յուրացնենք:
— Ի՞նչ ես խոսում, ի՞նչ յուրացնել: Մենք նրանց տունն ենք պահպանում, մի կոմպոտ չարժի՞:
— Դու ոչ թե նրա, այլ քո տունն ես պաշտպանում: Տար, դիր տեղը…
Կոմպոտն այդպես էլ չբացվեց: Ոչ ոք ոչնչի ձեռք չտվեց: Սնունդն, իհարկե, բերեցին մեկ օր անց, իսկ մենք այդ տանը մնացինք երեք օր: Հետո շատ ուրիշ բաներ պատահեցին, բայց կոմպոտի պատմությունը չմոռացվեց:
Ես ցանկություն չունեմ փոքրիկ բաներից մեծ ընդհանրացումներ անելու, ոչ էլ ուզում եմ մարդու արժեքը գնահատել մի կոմպոտի օրինակով: Պարզապես այդ պատկերը մտքիցս չի ջնջվում, ու նաև հիշում եմ, որ պատերազմ էր: Իսկ պատերազմում ոչինչ հենց այնպես չի լինում, որովհետև նա ընդմիջում չի տալիս կշռադատումների համար: Նրա ամուր ձեռքը պարզապես ճանկում ու դուրս է քաշում այն, ինչն արդեն կա ներսում: Դու ժամանակ չես ունենում այլակերպման համար: Նա ժամանակ չի ունենում զանազանման համար:
Մարդիկ սրան ասում են պատերազմի օրենք, իբրև թե նա է թելադրում վարքականոնը՝ օրերի էության հանգույն: Մարդիկ նաև ասում են, որ լավ պատերազմ չի լինում՝ ինչ նպատակի համար էլ այն ծառայի, և հետևաբար նրա օրենքները նույնպես լավը լինել չեն կարող: Այդ օրենքները պահանջում են ոչնչացնել, որպեսզի քեզ չոչնչացնեն, զրկել, որ զրկված չլինես, հարվածել, քանի դեռ քեզ չեն հարվածել: Ու դժվար է վիճել նրանց հետ, ովքեր ուզում են լինել՝ չլինելու պահանջին հակընդդեմ:
Չէ, վիճաբանել եմ ուզում: Բայց ուզում եմ նույն օրերի մի դրվագ էլ հիշել, որի ականատեսը եղա:
Հավանաբար ձմեռ էր: Կամավորներով լի մեքենան կանգ առավ մի փոքրիկ կրպակի մոտ: Երկուսն իջան ու սկսեցին առևտուր անել: Լցրեցին ուսապարկերը, հետո ասացին, որ չեն վճարելու: «Կռվող տղերքի համար է»,- ասացին: Վաճառողը խեղճացավ, սկսեց բացատրել, որ ապրանքն իրենը չէ, ինքն ընդամենը աշխատող է ու չի կարող ձրի ոչինչ տալ, թեև շատ հարգում է զինվորներին: Բայց բացատրությունն իզուր էր: Վեճը շուտով վերածվեց քաշքշուկի, ապա սկսեցին փշրվել շշերը, ապրանքը փողոց շպրտվեց, իսկ «առևտրականներն» իրենց ավարն առած՝ նստեցին մեքենան ու գնացին:
Սա էլ է եղել: Ցավոք: Եվ երբ դա հիշում եմ, պատերազմի չգրված օրենքները դառնում են անընթեռնելի, պատերազմի վարքը ինձ սփոփանք չի բերում: Փոխարենը մխիթարվում եմ մեկ ուրիշ պատմությամբ, որ լսել եմ իմ ծանոթից: Դեպքն այսպես է եղել: Ազատագրված տարածքներում մերոնք մի դատարկված գյուղ են մտնում: Անցնում են տնետուն, հետո տեսնում են գրադարանը: Ներս են գնում ու կռվողներից մեկը, որ պատմաբան էր, զարմանքով նկատում է, որ դարակներում բազմաթիվ հազվագյուտ ու արժեքավոր գրքեր կան: Սկսում է ընտրել: Մի 15-20 գիրք է առանձնացնում, թելերով կապում ու դնում է մեքենայի մեջ: Բայց հենց շարժվում են, խնդրում է կանգ առնել: Դուռը բացում է, գրքերը թղնում է ճամփեզրին ու ասում է.
— Դատարկ ձեռքերով եկել եմ, դատարկ ձեռքերով էլ տուն եմ գնալու…
Փշրված շշերի, ընտրված գրքերի ու դատարկ ձեռքերի մեջ պատերազմի ի՞նչը պիտի փնտրեմ, որ ինձ տանի դեպի մարդը: Որքանո՞վ է ազնիվ ամեն անգամ մեղքը բարդել պատերազմի վրա կամ պատերազմի տիղմի մեջ պահ տալ մաքրության երաշխիքները: Ես չեմ հավատում այդ խաղին: Ես չեմ հավատում պատերազմի օրենքի գոյությանը, և երբ մարդիկ սկսում են խոսել դրա մասին, միշտ սպասում եմ, թե երբ նրանք կմտաբերեն մյուսը՝ մարդու օրենքը: Միայն թե ոչ ոք դա մտաբերելու պատճառ չունի, քանի որ չկա այդպիսի բան, երբեք չի եղել ու լինել չի կարող: Ի՞նչ մարդու օրենք: Ո՞վ կարող է սահմանել անսահմանելին, համակարգել արարքների ու մտքերի օրինակելի աստիճանակարգը, եզրագծել, թե որտեղ է սկսվում ու ավարտվում մարդը: Սա սոսկ ներքին մի պահանջ է, որ որակական տարբերակման միջոցով պիտի փորձի տարանջատել թույլատրելին անթույլատրելիից, հաստատականը՝ ժխտականից և վերջապես՝ մարդկայինը անմարդկայինից:
Գայլը չի մտահոգվում գայլ լինելու համար, թռչունը չի ջանում մնալ թռչուն, մրջյունը չի պնդում, թե ինքը մրջյուն է, և միայն մարդն է, որ տվայտում է մարդ լինելու պահանջից, որովհետև վստահ չէ, որովհետև դեռ կասկածը կրծում է սիրտը, որովհետև հեշտ չէ լինել այն, ինչը լինելը բավարար չէ, դեռ կայանալ է պետք:
Ես գիտեմ, թե ինչ կարող է անել պատերազմը մարդու հետ: Ես գիտեմ, թե ինչ է անում մարդը պատերազմի հետ: Բայց վստահաբար գիտեմ նաև մի բան. երբ մարմնիդ մեջ թույն է ներարկվում, դու սկսում ես հակաթույն որոնել:
Ուրեմն փնտրենք և գտնենք այդ փրկագործ շիճուկը: Ու եթե ձեզ անհրաժեշտ է պայմանականությունը, եթե պետք է մի բան, ինչից կառչելը կազատի անկումներից, եթե կարիք ունեք փոխարինել առկան թեականով, ուրեմն թող լինի, ապրելու իրավունք առնի մարդու օրենքը: Ու մի օր, երբ արհավիրքը կրկին կգա ու կանցնի, ես էլ պիտի ձեզ հետ միասին ասեմ. «Այնուամենայնիվ, մարդը կա»: Կնշանակի՝ մարդկանց օրենքը դեռ հաղթում է: Դեռ:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆhov

ՍՎԵՏԼԱՆԱ ՏԱԼԱՆ

10 Jul

Հաջողությունը, երջանկությունը երբեմն լինում են դավադիր: Նրանք սովորություն են ունենում օգտվել հետնամուտքից և հաճախ թաքնվում են անհաջողության դիմակի տակ: Մի մարդ թևաթափ եղավ ու չնկատեց երջանկության հրեղեն թռչունին: Իսկ մյուսը, ում ներսում ապրում է հույսը, կպոկի այդ դիմակը և կտեսնի երջանկության դեմքը: Կամ պարզապես կսպասի, մինչև որ երջանկությունը կձանձրանա թաքնվել դիմակի տակ ու ինքը մի կողմ կնետի այն…40753f2e9b1b

ԴՈՒԳԼԱՍ ՔԵՆԵԴԻ

9 Jul

Մենք այնպես եռանդով ենք մեր կյանքի ծրագրերը կազմում, ճիշտ չէ՞: Կարծես երեխաներ լինենք, որոնք հետևողականորեն մի խորանարդիկը դնում ենք մյուսի վրա: Աշխատանք, տուն, ընտանիք, գնված անպետք իրեր: Մենք կառուցում ենք աշտարակը խորանարդ առ խորանարդ՝ հուսալով, որ կառույցը կդիմանա, որ այն հուսալի է: Բայց եթե հասուն կյանքն ինչ-որ բան սովորեցնում է, ապա ընդամենը մի բան՝ չկա ոչինչ հաստատ, ամուր, անփոփոխ: Որպեսզի ամբողջ կառույցը փուլ գա գլխիդ, նույնիսկ կարիք էլ չի լինի սպասել աղետի: Բավական է ընդամենը մի ցնցում:41998278

ՀԵՐՄԱՆ ԿՈԽ

6 Jul

Կարծում եք ողբերգությունը մերձեցնու՞մ է մարդկանց, կիսվող ցավը ամրապնդու՞մ է կապերը: Ցավոք, դա այդպես չէ: Բազմաթիվ մարդիկ պարզապես ուզում են մոռանալ ողբերգությունը: Իսկ մյուսներն ընդամենը անընդհատ հիշեցնում են նրանց այդ մասին: Ես չեմ մեղադրում նրանց, ովքեր նախընտրում են մոռացումը:Herman-Koch

ՄՏՔԵՐ

3 Jul

Կյանքն ինձնից արարքներ է սպասում: Ես նրանից իրադարձություններ եմ սպասոււմ: Ու մենք ամեն վայրկյան դժգոհ ենք իրարից:
Մարիա Արբատովա

Մեկի դրախտը մյուսի դժոխքը կարող է լինել:
Սալման Ռուշդի

Իմաստունը մտածում է կյանքի, ոչ թե մահվան մասին:
Սպինոզա

Սիրո հակոտնյան ատելությունը չէ, այլ անտարբերությունը:
Էմիլի Գիֆին

Եկեք նայենքն ճշմարտությանը և նրա անպատկառ աչքերին:
Վիկտոր Սուվորով

Խորը զգացմունքները թաքցնել չեք կարող, վաղ թե ուշ դրանք կմատնեն իրենց գոյությունը: Բայց նրանք, ովքեր ընդունակ են խորը զգացմունքների, աշխարհի ամենադժբախտ մարդիկ են:
Հարիեթ Բիչեր-Սթոու

Չերազելը նույն է, թե չքրտնելը. արդյունքում օրգանիզմում վնասակար նյութեր են կուտակվում:
Թրուման Կապոտե

Այնքան հեշտ է հույզերը զսպել ցերեկը, իսկ ահա գիշերը բոլորովին այլ է…
Էռնեստ Հեմինգուեյ

Ինչքան քիչ ենք մենք տեսնում, այնքան շատ ենք հավատում:
Վիրջինիա Վուլֆ

Տվեք մարդուն դիմակ և նա կասի ճշմարտությունը:
Օսկար Ուալդ

Սեփական կարևորության զգացումից զրկվելով մենք դառնում ենք անխոցելի:
Կարլոս Կաստանեդա

Երբեք ձեռք չես բերի, քանի դեռ չես կորցրել:
Ռոբերտ Փիրսիգ

Լինել աղքատ ու չտրտնջալ՝ դժվար է: Լինել հարուստ ու չհպարտանալ՝ հեշտ է:
Կոնֆուցիոս

Դեռ ոչ ոք այնքան հարուստ չէ, որ հետ գնի իր անցյալը:
Բեար Գրիլս

Բանն այն չէ, թե ինչ ես տեսնում, այլ այն, թե ինչն անուշադրության մատնեցիր:
Բրենդոն Սանդերսոն

Ես սիրում եմ ծաղիկները, որովհետև նրանք լռում են:
Վիկտորյա Կոննելի

Ամենասարսափելի սխալը, որ կարելի է թույլ տալ կյանքում՝ թերագնահատել թշնամուն և գերագնահատել բարեկամին:
Ելենա Մալինովսկայա

Ամեն բան կանցնի, կառկայծի և ոչինչ չի մնա: Մենք էլ կանցնենք: Կանցնեն՝ մշտապես մնալով այն հույզերի հետ, որով հատեցինք վերջին սահմանագիծը: Եվ երանելի է նա, ով սիրում է…
Նիկոլայ Գավրիլով

Ինձ այնպիսի մի բան էր պետք, ինչին ես կարող էի հավատալ: Մեծ սեր, այնպիսին, որը երբեք չի ավարտվի, երբեք ինձ չի լքի: Հոգեբույժն ինձ լսեց մեծ հետաքրքրությամբ և խորհուրդ տվեց շուն գնել:
Էդգար Կերեմfotos-053

ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ

3 Jul

Ես մի անգամ ասացի տղաներիս, որ Հայաստանը վերջապես անկախություն է ստացել: Բայց դա նրանց վրա այնպիսի տպավորություն գործեց, ինչպես եթե ասեի, որ այգում խաղողի վազերի վրա կանաչ տերևներ կան: Նրանք նույնիսկ հայերեն չպատասխանեցին ինձ: Նրանք ասացին. «Վի ար գլեդ, դեդ»: Ոչ թե պապա, ոչ թե հայրիկ, այլ «դեդ»: Եվ վերջ: Ես նրանց ասում եմ անմիջապես, մոր մոտ, որ կանգնել է իր այդ մաունտխոլյոկյան ժպիտով, որ նրանք պետք է սկսեն հաճախել հայկական դպրոց, սովորեն կարդալ, գրել ու ճիշտ խոսել հայերեն, մի խոսքով պատրաստվեն Հայաստան վերադառնալու: Չէ՞ որ մենք պետք է մեզ վրա պատասխանատվություն վերցնել մեր հայրենիքի համար: Բայց նրանք երեքն էլ ժպտում են ճիշտ այնպես, ինչպես իրենց մայրը, և ես նրանց այդ ժպիտներից փախա այստեղ… Բոլոր խնդիրներն էլ անձնական են, բայց այդ խնդիրները ազգային են դառնում…
«Ֆրեզնո, սրճարան «Արաքս» պատմվածքիցWilliam-Saroyan-1

ՄԱՐԹԵՆ ՊԱԺ

2 Jul

Մեծամասամբ մարդն անթափանց է սիրո համար, նա օժտված է բավականին արդյունավետ իմունային մեխանիզմով: Մեր ներսում ինչ-որ բան կարոտում է սիրո տենդագին փաղաքշանքներին, սակայն այդ ինչ-որ բանն այնքան թուլակամ է, որ հակամարմինը հեշտորեն հաղթահարում է նրան: Իսկական սերը՝ ի տարբերություն վիրուսի, մակաբուծվում է անկենդան մարմնում: Որքան անպտուղ է միջավայրը, այնքան մեծ է հնարավորությունը, որ սրտի մտադրությունները կգտնեն իրենց իսկական մարմնացումը:

Martin Page - Seuil

ԻՆՉ ՍՈՎՈՐԵՑՐԵՑ ԻՆՁ ՕԳՅՈՒՍՏ ՌՈԴԵՆԸ

1 Jul

Այն ժամանակ ես դեռ պատանի էի: Սովորում էի Փարզում և միաժամանակ իմ գրական առաջին փորձերն էի անում: Հոգուս խորքում զգում էի, որ կարող եմ լավ գրել, սակայն ինչ- որ բան պակասում էր ինձ, և ես չէի կարողանում հասկանալ, թե դա ինչն է: Չափ չկար ուրախությաննս, երբ ինձ ներկայացրին նշանավոր քանդակագործ Օգյուստ Ռոդենին, որն, իմ կարծիքով, Միքելանջելոյին չի զիջում:
Երբ ես ճաշի էի հրավիրված Ռոդենի համեստ տանը, նրա բարյացակամ ու անկեղծ վերաբերմունքը օգնեց ինձ հաղթահարելու ամաչկոտությունս: Նրա արվեստանոցում ես տեսա ավարտված ու անավարտ շատ քանդակներ, բազմաթիվ դետալներ` ձեռքեր, նույնիսկ առանձին մատներ: Այստեղ ամեն ինչ խոսում էր մեծ վարպետի գեղեցիկ որոնման և լարված աշխատանքի մասին:
Ռոդենը հագավ աշխատանքային խալաթը, մոտեցավ քանդակներից մեկին, ասաց.
-Սա իմ վերջին գործն է, կարծում եմ, որ արդեն ավարտել եմ այն:- Եվ որպեսզի ավելի լավ տեսնի վայելչակազմ, թիկնեղ ծերունին մի քանի քայլ ետ գնաց, հեռվից նայեց ու ավելացրեց,- այո, այո, կարծում եմ, որ ավարտված է…- բայց մի պահ ևս ուշադիր զննեց իր ստեղծագործությունն ու բացականչեց,- այ այստեղ միայն` ուսի այս մասը շատ կոպիտ է: Ներցեք…
Քանդակագործը վերցրեց գործիքը, ծեփվածքը կարծես սկսեց երգել այդ ուժեղ ձեռքերի տակ: Վարպետի աչքերը շողացին. «Այստեղ էլ… այստեղ էլ»: Նա դարձյալ մի քիչ ետ գնաց, դարձյալ ուշադիր զննեց: Նրա աչքերը մեկ փայլում էին ուրախությունից, մեկ խիստ արտահայտություն ստանում: Նա շարունակում էր աշխատել:
Այդպես անցավ կես ժամ, մեկ ժամ… Նա կարծես մոռացել էր իմ ներկայությունը: Նրա համար իր ստեղծած կատարյալ կերպարից բացի ոչինչ գոյություն չուներ:
Վերջապես թեթևացած շունչ քաշեց, գործիքը մի կողմ շպրտեց ու այնպես սիրով ու քնքշորեն, որով կարելի է սիրելիի ուսերին շալ գցել, նա քանդակը փաթաթեց թաց քաթանով, հետո մի պահ ևս նայեց ու շրջվեց դեպի դուռը: Հասնելով դռանը` հանկարծ նկատեց ինձ: Եվ այդ ժամանակ միայն հիշեց, որ ես իր հյուրն եմ:
— Ներեցեք, խնդրում եմ,- ասաց նա,- բոլորովին մոռացել էի ձեզ:
Ես ոգևորությամբ սեղմեցի նրա ձեռքը: Վարպետը հասկացավ ինձ, ժպտաց ու գրկեց ուսերս: Մենք դուրս եկանք արվեստանոցից:
Ընդամենը կես օրվա ընթացքում այդտեղ ես ավելի շատ բան հասկացա, քան սովորելուս ամբողջ տարիների ընթացքում: Ես հասկացա, որ աշխատանքը պիտի ուրախություն ու հոգեկան բավականություն պատճառի մարդուն:
Ոչինչ ինձ այդպես չէր ցնցել, որքան այն ճշմարտությունը, որ երբ աշխատանքը ամբողջությամբ կլանում է մարդուն, նա կարող է մոռանալ և ժամանակը, և վայրը, և իրեն շրջապատող ողջ աշխարհը: Այդ մեկ ժամվա ընթացքում ես հասկացա, թե որտեղ է թաքնված ստեղծագործողի հաջողությունների գաղտնիքը: Դա կայանում է ողջ միտքն ու կամքը մեկ նպատակի ծառայեցնելու կարողության մեջ:
Մարդը պետք է կարողանա լիովին նվիրվել իր աշխատանքին: Հաջողության հասնելու համար մեկ ուրիշ կախարդական բանաձև գոյություն չունի:

ՍՏԵՖԱՆ ՑՎԱՅԳtumblr_nxplnpU4we1qkdq56o1_500

ԴՄԻՏՐԻ ԵՄԵՑ

1 Jul

Ես խելացի մարդ եմ: Եվ դա ինձ ահավոր վնասում է: Խելքը տալիս է ավելորդ ճկունություն: Ես միշտ կարող եմ կանգնել ցանկացած մարդու տեսակետի դիրքերում և հասկանալ, որ նա ևս ինչ-որ բանում իրավացի է: Չեն լինում բոլորովին սխալ մարդիկ: Եվ երբ ես կհասկանամ, որ նա նույնպես իրավացի է, ինձ մոտ ցանկություն կառաջանա զիջել:-зрения

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

%d bloggers like this: