Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ՆԻԿԿԻ ՖՐԵՆՉ

29 Jan

Ասում են` լավագույն ընկերները նրանք են, ովքեր կարողանում են լսել:

Դժբախտությունն այն է, որ մտերմությունը հիմնականում նշանակում է նրբանկատություն: Մարդիկ չեն ցանկանում իմանալ, թե ինչ են իրենց մասին խոսում ընկերները, ինչ են նրանք մտածում և որքանով է դա ճշմարտացի: Պետք է զգուշություն պահպանել, եթե որոշել ես փորձության ենթարկել մտերմությունը, քանի որ ոչ բոլորին դուր կգա այն, ինչը կհայտնաբերվի արդյունքում:Nicci Gerrardjpg

ՎԱԶԳԵՆ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

28 Jan

Մեր ճակատագիրը մեր ձեռքում է: Յուրաքանչյուր հայ մարդ Մարտակերտից մինչև Նոյեմբերյան ու Լոս Անջելես պիտի իրեն պատասխանատու զգա այս պատերազմի համար ու իմանա, թե հարկ եղած դեպքում ինչ պիտի անի: Մեր հավաքական կամքն ու դիմադրողականությունը պիտի մեծացնենք, փրկությունը դա է: Մեզ ավելի մեծ փորձություններ չեն սպասվում, քան արդեն ունեցել ենք:

Մենք մեր ազգային պատերազմն անընդհատ հետաձգել, բերել-հասցրել ենք 21-րդ դարի շեմին, հիմա էլ նստենք-մտածե՞նք, թե այդ կռվում արժե՞, թե՞ չարժե զոհվել: Ճիշտ եմ արել, որ կենաց ու մահու ընտրության կոչով եմ դիմել: 1915 թ. առանց լուրջ դիմադրության թողեցինք, որ մեզնից մեկ ու կես միլիոն կոտորեն: Տասնյակ հազարավոր մարդիկ այդ ընթացքում զոհվեցին բնական աղետներից: Տարիներ հետո սերունդները մեր մասին դատելու են ոչ թե նրանով, որ 1989-95 թթ. 5000 հրաշալի զինվոր կորցրեցինք, այլ այսպես` ստեղծեցի՞նք պետություն, թե ոչ, պաշտպանեցի՞նք մեր հայրենիքի սահմանները, թե ոչ…Vazgen-05

ՀԻՆԳ ՍԿԶԲՈՒՆՔ

28 Jan

Զորավարը նա է, ով իր էության մեջ զուգակցում է քաղաքացիական առաքինությունները և ռազմական արիությունը: Զորքի արարիչը նա է, ով համատեղում է վճռականությունը և ճկունությունը: Զորավարի մասին խորհելիս մարդիկ սովորաբար միայն քաջությունն են վկայակոչում: Սակայն քաջությունը զորավարի սոսկ մեկ հատկանիշն է: Սովորաբար նա, ով օժտված է միայն քաջությամբ, թեթևամտորեն նետվում է մարտի առանց կշռադատելու, թե ինչն է շահավետ, իսկ դա անչափ վնասակար է: Ուստի և առկա են հինգ սկզբունքներ, որոնց պետք է հետևի զորավարը. ղեկավարում, նախապատրաստություն, վճռականություն, զգուշավորություն, զսպվածություն:

 ՈՒ ՑԶԻsamurai

ԺԱՆ ԿՈԿՏՈ

28 Jan

Ի՞նչ է մտածում մարմարը, որից քանդակագործը գլուխգործոց է կերտում: Նա մտածում է. «Ինձ հարվածում են, փչացնում են, վիրավորում են, ջարդում են, ես կործանված եմ»: Մարմարն ապուշ է: Կյանքն է հարվածում ինձ: Կյանքը գլուխգործոց է ստեղծում: Պետք է, որ ես դիմանամ նրա հարվածներին` չհասկանալով դրանք: Պետք է ժողովել մտքերս, լինեմ հանգիստ, օգնեմ նրան, աշխատեմ նրա հետ, պետք է թույլ տամ նրան` ավարտել իր աշխատանքը:tumblr_m22vncYzWg1qgwmzso1_1280

 

ՍՅՈՒՍԱԿՈՒ ԷՆԴՈ

27 Jan

Որքան էլ դժվար լինի մարդկանց համար, ինչպիսի փորձություններ էլ նրանց բաժին հասնի, նրանք իրենց ողջ կյանքի ընթացքում պիտի կրեն մարդուն վեհացնող սերը, պիտի հավատարիմ մնան իրենց զգացմունքներին, հետևաբար` իրենք իրենց: Միայն ամուր ընտանիքը` հիմնված փոխադարձ հարգանքի վրա, կարող է դաստիարակել բարձր մարդկային հատկանիշներ, մարդուն դարձնել բարի և օգնել նրան` գտնելու կյանքում իր տեղը:

Եթե մարդը կարող է ապրել միայնակ, այդ դեպքում ինչու՞ է աշխարհը լցված օգնության աղերսանքներով…endo

ԱՆԴՐԵ ՄՈՐՈՒԱ

26 Jan

Աշխարհում անմիտ խեղահեղություններ են կատարվում: Անգլիական թերթում հաղորդվել էր լռության համերգի մասին, որ մի անգամ տվել էր ոմն անհայտ դաշնակահար: Աղմկոտ գովազդն իր գործն արեց. համերգի օրը դահլիճը լեփ-լեցուն էր: Լռության վիրտուոզը նստում է դաշնամուրի առաջ ու նվագում է, բայց քանի որ լարերը հանված էին, ոչ մի ձայն չի հնչում: Դահլիճում մարդիկ իրար են նայում: Յուրաքանչյուրը սպասում է, թե ինչ է անելու հարևանը, և արդյունքում ողջ լսարանը նստում է շունչը պահած: Երկու ժամ տևած մեռելային լռությունից հետո համերգն ավարտվում է: Դաշնակահարը ոտքի է ելնում ու խոնարհվում է: Նրան ճանապարհում են բուռն ծափահարություններով: Հաջորդ օրը լռության վիրտուոզը հեռուստատեսությամբ պատմում է այդ պատմությունը և վերջում խոստովանում է. «Ես ուզում էի տեսնել, թե որքան հեռուն կարող էր գնալ մարդկային հիմարությունը: Նա անսահման է»:at_piano

ՕԼԴՈՍ ԽԱԿՍԼԻ

25 Jan

Երջանկությունը խստաբարո տեր է: Ծառայել երջանկությանը, առավել ևս` ուրիշների երջանկությանը, շատ ավելի դժվար է, քան ճշմարտությանը ծառայելը, եթե դու այնպես չես ձևավորված, որ ծառայես կուրորեն: Բայց պարքը մնում է պարտք: Այն առավել կարևոր է, քան սեփական հակումները:

Մարդկանց մեծամասնությանը չի բավականացնում խելքը, որպեսզի բարիք արարեն այլ չափերով, քան ամենաչնչինն է: Ավելի լավ է` թող նրանք ջանան չարիք չպատճառել: Դա ավելի հեշտ է չի տալիս այնպիսի սարսափելի արդյունք, ինչպես սխալ միջոցներով բարիք գործելը:ashmore_huxley

ԺՈԶԵՖ ՔՈՆՐԱԴ

24 Jan

Ես պայքարում էի մահվան դեմ: Դա ամենաձանձրալի պայքարն է, որ միայն կարելի է պատկերացնել: Այն տեղի է ունենում գորշ դատարկության մեջ, երբ ոտքի տակ հենարան չկա, ոչինչ չկա շրջապատում, չկան հանդիսատեսներ, չկան փայլ ու փառք: Չկա հաղթանակ տանելու կրքոտ ցանկությունը, չկա պարտության հանդեպ ամեհի երկյուղը: Դուք պայքարում եք հոռետեսության անառողջ մթնոլորտում, դուք վստահ չեք ձեր ճշմարտացիության հարցում և էլ ավելի քիչ եք հավատում ձեր հակառակորդի ճշմարտացիությանը:

Հավանաբար ամբողջ իմաստությունը, ամբողջ ճշմարտությունը, ամբողջ անկեղծությունը սեղմված-ամփոփված են այդ անորսալի պահի մեջ, երբ դուք հատում եք մահվան սահմանագիծը:

«Խավարի սիրտը» գրքիցjoseph_conrad_by_artstud

ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴ ԳՐՈՂՆԵՐԻՆ

24 Jan

«Մեր երիտասարդ գրողները, մանավանդ բանաստեղծներն ինձ ուրախացնում են: Մեր երիտասարդները շատ բան արեցին: Նրանք ցույց տվեցին, թե ինչպես չի կարելի գրել: Այդ ինչպիսի ուղղությամբ նրանք մեծ արդյունքի հասան. շատ լավ են գրում, կուլտուրական, մակարդակով: Բայց նույն համապատասխանությամբ տուժում է ինչը: Այսինքն թե ինչպե՞ս ես ասում, լավ է, բայց ի՞նչ ես ասում: Եվ վերջապես, չէ՞ որ ինչպեսը անցողիկ է, կարևորը ինչն է: Գրականության պատմությունը ցույց է տալիս, որ հաղթում է ինչը: Ինչպիսի տեսակետից  էլ եթե ուսումնասիրեք, կտեսնեք, նույնիսկ մեր որոշ լրագրողներ ավելի լավ են գրում, քան անցյալի որոշ հայտնի գրողներ: Բայց ինչը կարևորն է: Դժբախտաբար, երիտասարդները դրա մասին մտածում են մի քանի տարի հետո, երբ արդեն ուշ է լինում:  Ահա այստեղ է, որ ես տխրում եմ: Մեր երիտասարդ բանաստեղծները այժմ գրում են ձևի տեսակետից կատարյալ բանաստեղծություններ, բայց թող թույլ տրվի ասել, այդ բանաստեղծությունները երբեմն ունենում են  երեք գլուխ (կամ բոլորովին չեն ունենում), մի քանի ձեռք, մի քանի ոտք:

Այնինչ ընթերցողներին հարկավոր են նորմալ կառուցվածք ունեցող  բանաստեղծություններ: Ես սարսափով եմ  մտածում առաջիկա տասը տարվա մասին: Ինձ անհանգստացնում է ասելիքի բացակայությունը: Հիմա ամենավերջին ակնարկագիրն  ավելի գեղարվեստական ձևով է գրում, քան 30-ական թվականների պատմվածքագիրը: Բայց այստեղ էլ մի վտանգ կա: Մեր արձակը սկսել է մոտենալ չափածոյին: «Մեղավորը» երևի Բակունցն է: Բայց չէ՞ որ Բակունցը ելավ չորության և տափակության դեմ: Նա լուծեց ինչպեսի և ինչի հարցը: Իսկ մեր արձակին հատկապես կարևոր է ինչը: Բայց մեր արձակը մի տեսակ անկերպար, կամ լավագույն դեպքում` անանուն, անարյուն մարդկանցով է լցված:

Այնտեղ հանդիպող մարդիկ ի՞նչ են անում: Ինչի՞ համար, ի՞նչ են ուզում աշխարհից, դժվարանում ես որոշել: Վերջապես արձակը արձակ է, չափածոն` չափածո: Սեռերի հասկացողությունը չպետք է շփոթել: Խառնարյունությունը վատ է:

Չմոռանամ ասելու նաև մի վտանգի մասին, որ սպառնում է երիտասարդական պոեզիային: Դա, այսպես ասած,  հատվածայնությունն է, կոտորակայնությունը: Կարդում ես մեր երիտասարդների որոշ գործեր և թվում է` կարդում ես հատված մի մեծ գործից: Մտածում ես` որպես հատված լավ է, բայց որպես ինքնուրույն գործ` թույլ:

 Մի ժամանակ ես հանգով էի գրում: Հետո հրաժարվեցի հանգից, որովհետև հանգը ինձ խանգարում էր: Երբ ասելիքը շատ է, բանաստեղծը  դժվարանում է հանգով գրել:  Բայց անհանգ գրելը դարձավ նորաձևություն: Անհանգ են գրում նույնիսկ քիչ ասելիք ունեցող մարդիկ: Մի օրինակ բերեմ: Երբ առվում ջուրը քիչ է, այգեգործը ջրով բզբզում է հունը, հարթում, որ ջուրը  մի կերպ այգուն հասցնի: Բայց երբ ջուրը առատ է, բահի կարիք չի զգացվում: Հիմա ստացվել է այնպես, որ որոշ բանաստեղծներ մի ծորակի չափ ջուր չունեն, բայց աշխատում են առանց բահի (նորաձևությամբ): Ստացվում է այնպես, որ բովանդակությամբ թույլ, բայց հանգ ու վանկի շնորհիվ մի քիչ շունչ առնող ոտանավորները մեռնում են դեռ չծնված…»:

 ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

1968sev-10

ՌՈԲԵՐ ՄԵՌԼ

23 Jan

Որպեսզի գոյատևի, յուրաքանչյուր օրգանիզմ կարիք ունի կանոնների` լինեն դրանք գրավոր օրենքներ, թե պարզապես սովորույթներ: Ու՞ր կհասնենք մենք, թե շարունակ ամեն բան կասկածի տակ դնենք: Չէ՞ որ մենք չենք կարող գոյություն ունենալ անդադար բողոքի պայմաններում: Դա հավասար կլինի մահվան:

Այն վայրը, որտեղ մենք մեզ լավ կզգայինք, գուցե թե գոյություն ունի: Բայց այնուհանդերձ, դրան հակառակ, մենք գտնվում ենք այստեղ: Նրան, ինչ կյանքը մեզ տալիս է, հարմարվում ենք: Սկսվում ենք մտածել, թե հենց այդպես էլ պիտի լիներ: Բայց դա ճիշտ չէ, մեզ ոչինչ մշտապես չի տրվում, ամեն բան կարող է անհետանալ:800px-Robert_Merle_(1985)

ԻԵՆ ԲԵՆԿՍ

23 Jan

Պատահում են իրավիճակներ, երբ դու չես կարող վարվել պատասխանատվությամբ, չես կարող քեզ պահել հասուն, խելամիտ մարդու նման, դու պարզապես հարկադրված ես անել այնպես, ինչպես քո խելքին հանկարծ փչել է: Նման դեպքերում վատ մարդիկ դառնում են մարդասպաններ, լավերը` հերոսներ, իսկ մենք` մնացածներս, անում ենք այնպիսի մի բան, որ վերջնական արդյունքում նմանվում ենք ապուշների: Սակայն ո՞ւմ և ե՞րբ է դա ստիպել կանգ առնել:iain-banks

ԱՅՆ ՌԵՅԴ

22 Jan

Յուրաքանչյուր մարդ ինքն է իր համար գտնում իմաստ, ձև և կոչում: Ինչու՞ է այդքան կարևոր, թե ինչ արեցին մյուսները: Ինչու է նվիրագործվում նմանակման պարզագույն փաստը: Ինչու՞ իրավացի է ով ասես, բայց ոչ դու: Ինչու՞ են ճշմարտությունը փոխարինում մեծամասնության կարծիքով: Ինչու՞ է ճշմարտությունը դարձել հանրահաշվային, ավելի ճիշտ` գումարման գործոն: Ինչու՞ է ամեն բան խեղաթյուրվում ու այլանդակվում, միայն թե համապատասխանեցվի մեկ այլ բանի: Պետք է որ լինի որևէ պատճառ: Ես չգիտեմ ու երբեք չեմ իմացել: Ես կուզեի հասկանալ:Ayn Rand

ԿԱՐԼ ՅՈՒՆԳ

21 Jan

Մարդը, ով չի այրվել սեփական կրքերի կրակներում, չի կարող դրանք հաղթահարել: Եվ դրանք թաքնված են շատ մոտիկ, հարևան տանը, ինչը նա նույնիսկ չի էլ ենթադրել: Իսկ բոցերը ցանկացած պահի կարող են փոխանցվել ու կրակի մատնել այն տունը, որը նա իրենն է համարում: Այն, ինչից մենք հեռանում ենք, խուսափում ենք, իբրև թե մոռանում ենք` գտնվում է մեզնից վտանգավոր հեռավորության վրա: Եվ վերջին հաշվով այն վերադառնալու է, բայց կրկնապատկված ուժովobras-completas-de-carl-gustav-jung-formato-digital-830-MLA4726327597_072013-F

ՆԱԹԱՆԻԵԼ ՀՈԹՈՌՆ

20 Jan

Պետք է արժանին հատուցել մարդկային բնույթին. եթե ասպարեզում ելույթ չի ունենում եսասիրությունը, նա ավելի հաճույքով սիրում է, քան ատում: Նույնիսկ ատելությունն ինքը հետզհետե ու աննկատ կարող է փոխարկվել սիրո, եթե միայն դրան չխոչընդոտեն սկզբնական թշնամական զգացումի նոր գրգիռները:

Հետաքրքիր կլիներ հետևել ու ստուգել, թե արդյո՞ք սերն ու ատելությունն իրենց հիմքով միևնույն զգացումը չեն: Նրանցից յուրաքանչյուրն իր առավելագույն զարգացման մեջ ենթադրում է մարդկային սրտի բարձր ճանաչողություն: Նրանցից յուրաքանչյուրը սնվում է մեկ ուրիշի զգացմունքների և հոգեկան աշխարհի հաշվին: Նրանցից յուրաքանչյուրը ստիպում է թե կրքոտ սիրողին և թե ոչ պակաս կրքոտ ատողին, ովքեր զրկված են իրենց սիրո կամ ատելության առարկաներից, միանման տառապել միայնությունից ու կարոտից:hawthorne

ԷԼԵԱՆՈՐ ՊՈՐՏԵՐ

20 Jan

Մարդիկ խրախուսանքի կարիք ունեն, ավելի շատ, քան կշտամբանքի: Խրախուսանքը ամրացնում է նրանց ոգին և կորստաբեր կերպով ընդգծում է բացասական հատկանիշները: Ցույց տվեք մարդուն իր լավ կողմերը, և դուք համարյա անկասկած կհարկադրեք նրան հրաժարվել հոռի սովորույթներից: Ցույց տվեք իր իրական «ես»-ը և համոզեք, որ կարող է ամեն բան հաղթահարել ու հաղթել: Հիշեք, գեղեցիկ ու գթասեր մարդու ազդեցությունը ամենակուլ է, այդպիսի մարդը մի ամբողջ քաղաք կարող է իր ետևից տանել: Մարդիկ արտացոլում են այն, ինչ պահում են իրենց սրտում և մտքերում: Մերձավորին սեր ու երախտագիտություն բաժին հանելով նա դրանով անկասկած կվարակի շրջապատը: Իսկ եթե, ընդհակառակն, նա մռայլ է, ջղային, ժլատ, ապա թող չկասկածի` հարևանները նրան կպատասխանեն նույն կերպ ու դեռ կվերադարձնեն տոկոսներով, քանզի եթե դուք ամեն ինչում փնտրում եք չարիք ու սպասում եք դրան` հանգիստ եղեք, դուք այն կստանաք:400000000000000149454_s4

ՀԵՐՄԱՆ ՀԵՍՍԵ

19 Jan

Այն, որ ես ձեզ սիրում եմ, միգուցե միևնույն է ձեզ համար: Երջանկությունը սիրված լինելը չէ: Յուրաքանչյուր մարդ սիրում է ինքն իրեն, և այնուհանդերձ հազարավոր մարդիկ տառապում են ամբողջ կյանքում: Ոչ, սիրված լինելը երջանկություն չէ: Բայց սիրելը` ահա թե որն է երջանկությունը:

Սակայն սերը ստեղծված չէ նրա համար, որպեսզի մեզ երջանիկ դարձնի: Ես կարծում եմ, որ այն ստեղծվել է, որպեսզի մեզ ցույց տա, թե որքան ուժեղ ենք մենք տառապանքի ու համբերության ժամանակ:hermann-hesse-watercolor-portrait4-fabrizio-cassetta

ԱԳԱԹԱ ՔՐԻՍՏԻ

19 Jan

Ոչ ոք չի կարող վերադառնալ այն նվիրական վայրեըը, որոնք ապրում են հիշողության մեջ: Նույնիսկ եթե ենթադրենք, որ այնտեղ ոչինչ չի փոխվել, իսկ դա, իհարկե, անհնար է, դուք այդ բոլորը դիտում եք արդեն ուրիշ աչքերով: Այն, ինչ եղել է` արդեն եղել է: «Ճամփաները, որոնք անցել եմ, այլևս չեմ անցնի»:

Երբեք մի վերադարձեք այնտեղ, որտեղ երջանիկ եք եղել: Քանի դեռ դուք այդ բանը չեք արել, ամեն բան ձեր հիշողության մեջ կենդանի կմնա: Եթե դուք կրկին հայտնվեք այնտեղ` ողջը կխորտակվի:

«Ինքնակենսագրություն»agatha-christie

ՀԵՆՐԻ ՋԵՅՄՍ

18 Jan

Որքան շատ բան ես իմանում վտանգի մասին, այնքան նա ավելի վտանգավոր է դառնում: Հաճախ մենք չափից ավելին ենք իմանում ու չափից ավելին ենք լսում մարդկանց մասին: Մեր ականջները, ուղեղը, բերանը լեփլեցուն են: Ականջ մի դրեք, թե մարդիկ ինչ են խոսում մեկը մյուսից: Աշխատեք ինքներդ դատել ամենքի և ամեն ինչի մասին, թեև երբ դատում ես միայն սեփական հայեցողությամբ, քեզ մեղադրում են մեծամտության համար:henry-james1

ԹՈՄ ՎՈՒԼՖ

18 Jan

Գիտե՞ք չղջիկների մասին առակը: Գազաններն ու թռչունները պատերազմ էին մղում: Երբ եկան թռչունները` չղջիկներն ասացին, թե իրենք ևս թռչուն են, քանի որ թռչում են: Երբ եկան գազանները` նրանք ասացին, թե գազան են, քանի որ ատամներ ունեն: Այդ պատճառով էլ չղջիկներն այժմ ցերեկը դուրս չեն գալիս: Բոլորի համար զզվելի է նրանց երկերեսանիությունը:stat14_1

ՋԻՆ ՈՒԵԲՍՏԵՐ

17 Jan

Մարդկանց մեծամասնությունը չի ապրում: Նրանք մասնակցում են վազքարշավի: Նրանք ուզում են հասնել հեռվում` հորիզոնից այն կողմ գտնվող ինչ-որ նպատակի, և հետապնդման փոշու մեջ այնպես են հևում ու խեղդվում, որ կորցնում են իրենց շուրջը փռված բնապատկերի ողջ գեղեցկությունն ու անխռովությունը տեսնելու ընդունակությունը: Իսկ հետո առաջին բանը, որ գիտակցում են, այն է, որ արդեն ծերացել ու հյուծվել են  և այլևս ոչ մի նշանակություն չունի` հասել են նպատակին, թե՞ ոչ:CowlJ291006

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 124 other followers

%d bloggers like this: