Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ՋՈՆ ՎԵՐԴՈՆ

8 Dec

Մարդիկ ծայրեծայր լի են ներքին կոնֆլիկտներով: Դրանցից ձևավորվում են մեր հարաբերությունները, խորանում են մեր ապրումները, և հենց դրանք էլ փչացնում են մեր կյանքը… Մեր գիտակցությունը բաղկացած է հակասություններից ու կոնֆլիկտներից: Մենք կեղծում ենք, որպեսզի մեզ հավատան: Մենք թաքցնում ենք մեր իրական էությունը, որպեսզի հասնենք որոշակի մերձեցման: Մենք երջանկությանը հետապնդում ենք այնպես, որ նա փախչում է մեզնից: Երբ մենք սխալվում ենք, պատրաստ ենք սարեր շուռ տալ՝ ապացուցելու, թե ճշմարիտ ենք:конф

ՋԵՐՈՄ Դ. ՍԵԼԻՆՋԵՐ

6 Dec

Ամբողջ դժբախտությունն էլ հենց սա է. անհնար է գտնել խաղաղ ու լուռ մի վայր: Այդպիսի բան աշխարհում չկա: Երբեմն մտածում ես՝ իսկ գուցե կա՞, բայց մինչ դու կհասնես այնտեղ, ինչ-որ մեկը գաղտագողի քեզնից առաջ կանցնի ու անպատկառ բառեր կգրի հենց քթիդ տակ: Մարդիկ միշտ ամեն ինչ փչացնում են:salinger

ՍԱՌԱ ԲԵՌՆԱՐ

6 Dec

Կյանքը չափազանց կարճ է նույնիսկ երկարակյացների համար: Պետք է ապրել միայն նրանց համար, ովքեր ձեզ լավ գիտեն ու գնահատում են և երբ դատում են՝ միշտ արդարացնում են, նրանց հետ, որոնց դուք վերաբերվում եք նույնպիսի քնքշությամբ և նույնպիսի հանդուրժողականոթյամբ: Մնացյալները ամբոխ են, ուրախ կամ տխուր, հավատարիմ կամ ուխտադրուժ, որոնցից պետք է սպասել սոսկ անցողիկ զգացումներ, հաճելի կամ տհաճ հույզեր, որոնք ոչ մի հետք չեն թողնում:

«Իմ երկակի կյանքը» գրքիցphoto-Sarah-Bernhardt-1-590x460

ԽՈՍԵ ՌԻՍԱԼ

4 Dec

Մի՞թե հնարավոր է, որ ժողովուրդն ապրի առանց հոգու, առանց ազատության: Այդ դեպքում ինչ որ ունեք՝ փոխ առնված պիտի լինի, նույնիսկ ձեր հոռի բարքերը: Փոխանակ երազելու ստրկացած մի գավառ դառնալ, որոշեք ազգ լինել, անկախ ազգ: Հեռու մնացեք ամեն կարգի ստրկական մտայնություններից: Հրաժարումը միշտ չէ, որ առաքինություն է, այլ հաճախ ոճիր է, եթե այն ձեզ ստրկության պիտի առաջնորդի, որովհետև ուր չկան ստրուկներ, բռնակալներ գոյություն ունենալ չեն կարող:ԽՈՍԵ

ՄԵԹՅՈՒ ԳԵԲՈՐԻ

3 Dec

Անցյալը քո ձեռնափայտը պիտի լինի կյանքի ճանապարհին: Դու կարող ես բախվել դավաճանության, վայր ընկնել կամ սայթաքել քարի վրա, սակայն անցյալի հիշողությունների օգնությամբ դու միշտ կարող ես ոտքի կանգնել ու շարժվել առաջ:1112_drakoshi_net

ՎԱՀՐԱՄ ՓԱՓԱԶՅԱՆ

3 Dec

Մեր մեջ կան հայ կուսակցությունը ապրուստի աղբյուր կամ փառքի տիրանալու միջոց դարձրած մարդիկ, որոնք գույն և համոզում փոխելու պատրաստակամ մտավորականներ վարձելով, իրենց հիմնած մամուլի էջերից կուզեն, որ այդ վարձկանները ամեն օր իրենց սուլիչը նվագեն և ուրիշ ոչինչ: Եվ այսպես, վարձկան պաշտոնյան, հայ խմբագիրը, իր ամսականի սիրույն, միմիայն իր տիրոջ ապրանքն է գովում և ամեն ջանք թափում է, որ բոլոր հաճախորդները (ընթերցողները) միմիայն իր տիրոջ արտադրածը գնեն:
Շատ էլ բնական է, որ իմացական իրական արժեք ներկայացնողները այս կարգի առևտուրներին մասնակցելու աստիճանի չեն ցանկանում իջնել: Հայ պարկեշտ միտքը, հայրենասեր զարգացածը ոչ մի պարագայում սևին ճերմակ և ճերմակն սև չի կարող ասել: Ահա թե որքան լայն է հայ մտքերի միջև բացված անիծյալ խրամատը:
1961 թվական37711_b

ՍԱՍՈՒՆՑԻՆԵՐԻ ՊԱՐԸ

2 Dec

Տաքացած երգում է դուդուկը, բայց նրա բարձր ձայնը արդեն ականջ ծակող չի թվում, բարձր, բայց փափկորեն չափ է խփում թմբուկը, և այդ երաժշտության ետևում տեսնում ես մեկ ուրիշը՝ մարդկային ճկուն մարմնի զարմանալի գեղեցիկ շարժումների երաժշտությունը, ազատ խաղը վառ հագուստների բազմերանգ ալիքների մեջ: Այն պահերին, երբ բազմագլուխ մարմնի շարժումների սլացիկությունը աճելով փոխվում էր ոսկե և ծիածանագույն փոթորկի, ես սպասում էի, որ պարողների շղթան կկտրվի առանձին օղակների, բայց այդ փոթորկի մեջ էլ նրանք պահպանում էին շարժումների միահամուռ շարժունությունը՝ մեծացնելով և խորացնելով ուժի ու միասնության տպավորությունը: Երբեք ես չէի տեսել և չէի կարող երևակայել այդպիսի կատարյալ միաձուլության պատկեր, շատերի համախմբվածություն մի միասնական գործողության մեջ: Այդ շատ հինավուրց պարի մեջ անտարակույս թաքնված էր ինչ-որ խորհրդանշական բան, բայց ինձ չհաջողվեց պարզել, թե ինչ է դա` քրմերի կրոնական պա՞ր, թե՞ ռազմիկների պար… Անտարակույս, սասունցի հայերի պարը ռազմիկների հաղթական պար է:

ՄԱՔՍԻՄ ԳՈՐԿԻ
1928 թ.

picresizer

ՖԵՐԵՆՑ ՇԱՆՏԱ

2 Dec

Ստացվում է այնպես, որ իբր առանձին վերցրած մենք բոլորս բարի մարդիկ ենք կամ կարող ենք լինել բարի, և միայն այն ժամանակ, երբ միասին ենք, մենք չար ենք կամ ծայրահեղ դեպքում չենք կարող լինել բարի: Իսկ սա իր հերթին ի՞նչ է նշանակում: Նշանակում է այն, որ ամեն անգամ, երբ մենք չարանում ենք ու բարկությունը թափում ենք մեր մտերիմների վրա, ինչից հետո ամեն բան գրողի ծոցն է գնում, մեր ներսում խոսում է անմաքուր խիղճը, որն անդադար տանջում է մեզ: Անմաքուր այն բանից, որ մենք ամեն օր, ամեն ժամ ինչ-որ բան ենք կորցնում մեր ներսում: Իսկ ինչի՞ են ընդունակ անմաքուր խղճով բազում մարդիկ: Ի՞նչ սպասել նրանցից, եթե նրանք իրար չեն կարեկցում: Չէ՞ որ եթե մենք դեռ ինչ-որ բան կարողանում ենք՝ հավատալն է, որ մեզնից յուրաքանչյուրն ինքնին կցանկանար լինել բարի:
«Հինգերորդ կնիքը» գրքիցsanta_ferenc

ԼՈՒԻ ԲՐԻՆՈՆ

1 Dec

Այս կյանքում մենք, իբրև կանոն, անկարող ենք ճանաչել մեր սեփական էությունը: Նույնիսկ կյանքի վերջում մենք նույնքան հեռու ենք ճշմարտությունից, որքան դրա սկզբում: Դա նման է անապատի միրաժին: Մենք ջուր ենք խմում ջրհորից, որը չենք տեսնում, իսկ հետո չենք կարողանում զգալ այն երանավետ թարմությունը, որ լցվում է մեր մարմնի մեջ և հագեցնում է մեր ծարավը:image

ՅՈՀԱՆ ՎՈԼՖԳԱՆԳ ԳՅՈԹԵ

29 Nov

Պատերազմ, պատերազմ… Ինքներդ գիտե՞ք արդյոք, թե ինչի մասին եք խոսում: Որ ձեր բերանից այդպես հեշտությամբ դուրս է թռչում այդ խոսքը, դա, իհարկե, հասկանալի է, բայց ինքս չեմ կարող ձեզ հաղորդել, թե այդ ժամանակ մենք որքան վատ ենք զգում մեզ: Ամբողջ տարվա ընթացքում լսել թմբուկ զարկեր, լսել միայն այն, թե ինչպես այս կողմով անցավ մի բանակ, իսկ այնտեղ՝ մյուսը, թե ինչպես նրանք անցան բլուրը և կանգ առան ջրաղացի մոտ, թե նրանք որքան թողեցին այստեղ և որքան՝ այնտեղ, թե ինչպես են խփվում իրար, թե ահա մեկը շահում է կռիվը, մյուսը պարտվում,- այս ամենը լսելն անտանելի է, գիտակցելով հանդերձ հասկանալու ամբողջ անկարելիությունը, թե իսկապես ի՞նչ և ո՞վ է շահողը ու ո՞վ է պարտվողը:Goethe-No.-3_39x35.43

ՅՈՆ ԴՐՈՒՑԵ

28 Nov

Այո, մարդը պիտի իմանա իր պատմությունը, քանի որ մարդը միասնական, անվերջանալի շղթայի օղակն է, որով հոսում է կյանքը: Իսկ շղթայի օղակները նրա համար չեն, որ հիանան դրանցով առանձին-առանձին, այլ այն բանի համար, որ հուսալիորն ու ամուր ծառայեն միասնաբար: Ժամանակակից մարդը պիտի իմանա իր պատմությունը, որովհետև այսօր ով տիրապետում է իր անցյալին, նա էլ տիրապետում է իր ապագային: Սեփական ժողովրդի անցյալի և այլ ժողովուրդների անցյալի գրքերը, հուշարձանները, գիտելիքը կօգնեն ձեզ պարզաբանել, թե ինչն է արժեքավոր և ինչն է անարժեք կյանքում, պատմությունը ձեզ կսովորեցնի, թե առանց ինչի կարող եք ապրել և առանց ինչի ապրելը ոչ մի գնով հնարավոր չէ:Druta-copacul-2-web

ՂԱԶԱՐՈՍ ԱՂԱՅԱՆ

24 Nov

Ինչպես ծնվել ենք առանց մեր կամքի, այնպես էլ ապրում ու մեռնում ենք առանց մեր կամքի: Մեր բնությունն այնպես է ստեղծված, որ ծնվելուց հետո պիտի ապրենք: Կյանք ասածդ ահա այս ապրելու վրա է հաստատված: Այս կյանքի մեջ ամեն մարդու միակ հոգսն է նրա ապրելը: Ինչ որ անում է մարդ՝ թե լավ, թե վատ, ապրելու համար է անում: Ամեն ոք աշխատում է հնար եղածին չափ լավ ապրել: Մարդ չի կարող ոչ մի քայլ անել կամովին, որ ապրելու համար չլինի: Ամեն մի հաստատություն՝ քաղաքական, կրոնական, բարեգործական, մարդասիրական, պատերազմական, թշնամական, բարեկամական, ուսումնական, արհեստանոց, գործարան, խանութ, և ամեն տեսակ բնակարան- բոլորը, բոլորը ապրելու համար են: Բոլոր մոլորությունները- գողությունը, մարդասպանությունը, խաբեությունը, ստախոսությունը, մատնությունը, դավաճանությունը, ագահությունը, ինչպես և բոլոր առաքինությունները, որոնք թվով անհամեմատ քիչ են մոլորություններից, բոլորն էլ ապրելու համար են կատարված…

26470

ՇԱՌԼ ԱԶՆԱՎՈՒՐ

23 Nov

Ես չեմ վախենում մահից, ես պարզապես երջանիկ եմ, որ ապրում եմ, տեսնում եմ, լսում եմ, զգում եմ, վայելում եմ շրջապատող աշխարհը: Տեսնու՞մ եք, թե որքան հաշվենկատ եմ: Ես Ֆաուստի պես չեմ խնդրում ինձ վերադարձնել երիտասարդությունս: Ընդամենը կցանկանայի մնալ այնպիսին, ինչպիսին կամ: Ես հաճույքով կհամաձայնեի հետայսու ևս հանդուրժել բոլոր այն անհարմարությունները, որ ինձ պատճառում է իմ տարիքը: Եվ թող ինձ ասեն, թե ես չափազանցնում կամ շատ բան եմ ներում: Հերիք եղավ: Ես խնդրում եմ ինձ պարգևել ընդամենը ևս հազար տարի (այնքան էլ մեծ բան չէ) սոսկ հետաքրքրության համար, որ տեսնեմ, թե ինչպիսին կդառնա աշխարհը երրորդ հազարամյակում:

charles_aznavour-portrait-032

ԵԼԵՆԱ ՌՈԳ

23 Nov

Օ, PR-ի մեծագույն ուժ: Քվազիմոդոյին նա վերածում է Ապոլոնի, Դուրեմարին՝ Սոկրատի, անձրևորդին՝ անակոնդայի: PR-ը պատկերացման նենգափոխումն է: PR-ված ավելը գրեթե իքեբանա է« Հանրահայտ մանրաձուկը՝ գրեթե շնաձուկ: Գովաբանված մտրակն արդեն քաղցրաբլիթ է: Իսկ գովազդողները կրեատիվի զինվորներն են: Հիմարներին նրանք դարձնում են խելացիներ, ոչնչություններին՝ նշանակալի, ապաշնորհներին՝ տաղանդավոր: PR-ի դիկտատուրան այն է, երբ հաղթողը ստանում է ամեն ինչ:

PR

ՖՐԱՆՑ ՀԱՐԹՄԱՆ

21 Nov

Մարդիկ չեն հորինում և չեն ստեղծում գաղափարներ: Գաղափարները գոյություն ունեն, իսկ մարդիկ կարող են որսալ դրանք: Եթե նույնիսկ աշխարհի բոլոր երաժշտագետները միևնույն ժամին մեռնեն, երկինքը՝ երաժշտության նախնական ուսուցիչը, չի անհետանա և այդ արվեստը կսովորեցնի ուրիշ մարդկանց:

hartamn

ԱԼԵՍԱՆԴՐՈ ՊԻՊԵՐՆՈ

21 Nov

Զավակ լինելը աշխարհի ամենահրաշալի բանն է, այդ պատճառով էլ զավակներին ամեն ինչ ներվում է: Դու, մայրիկ, երբ ես չարություն էի անում, ինձ միշտ կատակով ասում էիր. «Քո զավակները իմ վրեժը կառնեն»: Այն ժամանակ դու չգիտեիր, թե որքան իրավացի ես լինելու: Հավանաբար դու նույնիսկ երևակայել չէիր կարող թոռներիդ անդրդվելիությունը: Նրանց անգթությունը: Բայց հենց որ դու դառնում ես ամուսին ու հայր, քեզ ոչինչ չի ներվում: Դու այլևս չունես անձեռնմխելիության իմունիտետը: Բոլորը պատրատ են հարձակվել քեզ վրա: Բոլորը քեզ մատով են ցույց տալիս: Բոլորը սպասում են, թե երբ դու սխալ քայլ կկատարես:
«Լեո Պոնտեկորվոյի սխալը» գրքից

maxresdefault

ՍՅՈՒԶԱՆԱ ՖՈՐԹԵՍ

20 Nov

Պարզապես ես մտածեցի, որ խոսելն ու լռելը ճակատագիրը փոխելու երկու հակադարձ միջոցներ են: Այդպես եղել է միշտ, այժմ և հինգ հարյուր տարի առաջ: Խոսում են անմեղները, երեխաները և նրանք, ովքեր չեն վախենում ճշմարտությունց: Լռում են հոռետեսները, կասկածամիտները և նրանք, ովքեր կարծում են, որ վաղ թե ուշ ստիպված են լինելու ինչ-որ բան թաքցնել:
«Քվատրոչենտո» վեպից

a19

ՕԼԵՍ ԲԵՆՅՈՒԽ

19 Nov

Մեկը գուցե թե ուշադրության արժանի ոչինչ էլ չի արել իր կյանքում: Աննկատ ապրել է իր կյանքը և լուռ հեռացել է կյանքից, ինչպես նրա նման միլիարդավոր մարդիկ: Սակայն դժվար պահին աջակցել է ինչ-որ մեկին ջերմ խոսքով կամ մի կտոր հացով կամ պարզապես բարի հայացքով, և արդեն իզուր չի ապրել մարդն իր կյանքը: Չէ, իզուր չի ապրել:

Oles_Benyuh

ԱԿՍԵԼ ՍԱՆԴԵՄՈՍԵ

19 Nov

Մենք ապրում ենք տարօրինակ ժամանակնեում, երբ մարդիկ վերջապես սովորեցին բառը զրկել իր ամբողջ պարունակությունից: Հիմա բառը նշանակում է և ամեն ինչ, և ոչինչ: Այդ բանի շնորհիվ էլ վրա է հասնում բառի հանդեպ լիակատար անտարբերությունը:

3209159_2048_1152

ՆՈՐՄԱՆ ԼԻՓԵՐԹ

18 Nov

Դու այդպես ես մտածում, որովհետև վստահ ես, թե հերոսները միշտ հաղթում են: Հավատա ինձ, հաղթանակը չէ, որ որոշում է հերոսին: Նրանցից շատերը զոհվել են պայքարում: Մեծ մասը երբեք ճանաչում ձեռք չի բերի: Ոչ, հերոսը նա է, ով ճիշտ է վարվում այն ժամանակ, երբ շատ ավելի հեշտ է ոչինչ չանելը:

gnl2

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 4,915 other followers

%d bloggers like this: