Archive | ՄՏՔԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ RSS feed for this section

ՎԱՐԴԳԵՍ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

21 May

Երևի Հայրենիքը հենց այն է, որ դու տեսնում ես, ուրիշը չի տեսնում: Երևի Հայրենիքը հենց այն է, որ կորցնելուց հետո, ինչպես բանաստեղծն է ասում, այլևս ոչինչ չես ունենա կորցնելու: Եվ կրկնենք բանաստեղծին, երևի հայրենիքը հենց այն է, որ անհնար է հասկանալ խելքով, չափել մետրերով, որին կարելի է և պետք է հավատալ միայն: Եվ վախեցիք անհայրենիք մարդուց: Եվ մի հավատացեք հավատարմության նրա երդումներին:

Vardges_Petrosyan

ՄՈՒՇԵՂ ԳԱԼՇՈՅԱՆ

21 May

Հայրը նա էր, ով որպես նվեր շոյում էր աղվամազոտ դեմքդ, և այտերդ սղալող նրա կոշտուկներից պատկառում էիր և հուզմունքից քրտնում: Հայրը նա էր, որի համար անհասկանալի ու տարօրինակ էր որդու պարապությունը: Մարդու պարապությունը:- Եթե մարդ է, պետք է աշխատի: Բա ինչի՞ համար է աշխարհ եկել: Եթե չաշխատի, ուրեմն ի՞նչ անի:- Ահա աշխարհի ու մարդու նկատմամբ մեր հայրերի ունեցած շիփ-շիտակ հայացքը: Հայը և հայրը նա էր, ով մի կտոր հաց ու պանրով կշտանում էր և շնորհակալ և գոհ, և լիաչք նայում երկնքին,- աշխարհը խաղաղ է, գերդաստանը կա, հոգով ու մարմնով առողջ զավակները ամեն մեկը իր գործին, և սեղանին արդար մի կտոր հաց կա: Ուրիշ ի՞նչ է պետք… Մի պայծառ երազ:
«Ի տեղ բաց նամակի» ակնարկից

154793_900

ՄԱՔՍ ՖՐԱՅ

18 May

Գիշերը մարդկանց մեծամասնությունը քնած է, և աշխարհը, քանի դեռ նրան չեն տեսնում, կարող է իրեն ազատություն թույլ տալ՝ դառնալու այնպիսին, ինչպիսին նա կա՝ շփոթ և անորոշ: Այդ պատճառով էլ պետք է գիշերն արթուն լինել: Անմիտ ու անհաշվենկատ բան է բաց թողնել այն թանկագին ժամանակը, երբ աշխարհը մեզ հետ ազնիվ է՝ որքան որ դա հնարավոր է, հաշվի առնելով այն, որ կյանքն իր բնույթով շինծու է:800xhbori4lk4s8

ՍՎԵՏԼԱՆԱ ԴԻԼԲԻՆԱ

17 May

Հիշողությունը չորացած տերև է՝ նետված արագընթաց ջրերի մեջ: Նետեցիր նրան՝ կլողա, չես կանգնեցնի և դու նրա շարժումների վրա իրավունք չունես: Այդպես էլ անցյալի մասին մտքերն են: Սկասում ենք մեկից, անցնում ենք մյուսին, իսկ երրորդն արդեն կես քայլի վրա է: Եվ որքան թախծոտ է անցյալը, այնքան հաճույքով է դեպի այն լողում չոր տերևը ու պտույտ է տալիս այն ամենի հորձանուտում, ինչը եղել է…0_c1f1b_90ac5b86_XXXL

ՆԻԼ ՇՈՒՍՏԵՐՄԱՆ

14 May

Ինչպես ջուրը, որ մշտապես կուտակվում է ամենացածր կետում, այդպես էլ կորուսյալ հոգիները ձգտում են իրենց համար ստեղծել հարթեցված ուղի, որը հետզհետե խորանում, դառնում է ակոս, ինչն էլ շուտով վերածվում է խորընկա հեղեղատի: Որքան խորն է սովորական հունը, այնքան նրանից դուրս գալը դժվար է:

3

ԷԼՋԵՐՆՈՆ ՖԼԱՈՒԵՐՍ

13 May

— Իսկ ե՞րբ կդադարի ցավել կոտրված սիրտը:
— Ոչ շուտ, իմ բարեկամ: Սկզբում կհեռանա հույսը, իսկ նրա հետ էլ՝ ցավը:
— Ես կարծում էի՝ հույսը վերջինն է մեռնում:
— Կնշանակի ցավը մնալու է ընդմիշտ:

1378

ԱՆԱՏՈԼԻ ԿՈՒԴՐՅԱՎԻՑԿԻ

12 May

«Իշխանությունը ժողովրդին» կարգախոսը կատարելապես անմիտ բան է: Ժողովրդին իշխանություն պետք չէ, սովորական մարդիկ չգիտեն, թե ինչ անեն դրա հետ, նրանք այդ իշխանությունից խորշում են, նույնիսկ վախենում են դրանից: Սովորաբար «Իշխանությունը ժողովրդին» գոռում են նրանք, ովքեր հենց ձգտում են այդ իշխանությանը: Հեղափոխությունը մի վերանխավը մեկ այլ վերնախավով փոխարինելն է, երբեմն պակաս անպատկառ կամ պակաս ագահ, ինչն էլ տվյալ դեպքում բնորոշում է այդ հեղափոխությանը:
«Թռչող հոլանդացին» գրքից

1324818618_yuon-novaya-planeta (1)

ԷԴԳԱՐ ՊՈ

11 May

Ես պատրաստ եմ ավելի շուտ կասկածի ենթարկել սեփական հոգուս գոյությունը, քան այն փաստը, որ հակառակվելը մարդու ամենահիմնական մղումներից մեկն է՝ այն առաջնային ու անքակտելի գործոնը, որը պայմանավորում է մարդու բնույթը: Չէ՞ որ մենք բազմիցս ստոր կամ հիմար արարքներ ենք գործում՝ իմանալով հանդերձ, որ այդպես չի կարելի, չէ՞ որ մենք՝ առողջ դատողությանը հակադրվելով, անընդհատ ձգտում ենք խախտել օրենքը, թեև քաջ գիտենք, որ այն խախտել չի կարելի…
«Սև կատուն» պատմվածքիցedgar_allan_poe_the_black_cat_by_klarem-d7xjbox

ՍՏԱՆԻՍԼԱՎ ՌՈՄԱՆՈՎՍԿԻ

8 May

Երբեմն ինձ թվում է, որ ես էլ, ինչպես և այն տղան՝ իմ հայրենիքի խոնավ, մեղմաշունչ մարգագետնում, տանում եմ մարդկանց թույլ, հմայիչ ծաղիկը և վախենում եմ շնչել, որ հանկարծ ծաղիկը չփոշիանա: Իսկ շուրջը սուլում են երկաթե քամիները, սլանում են մեքենաները, կիզիչ օդը ոտքից գլուխ պարուրում է ինձ, հրում են, գոռում են, ինչ-որ տեղ են քարշ տալիս, արտաշնչում են դեմքիս… Իսկ ես տանում եմ իմ ծաղիկն ու հավատում եմ, որ նույնիսկ մեկ թերթիկ չպոկելով կհասցնեմ այդ ծաղիկն այն խաղաղ կացարանը, մարդկանց մոտ, ովքեր սպասում են ինձ:85712424

ԷԼ ԼՈՒՆԱ

8 May

Մենք ինքներս մեզ անգիտակցաբար բանտ ենք նետել, որպեսզի խուսափենք ամենասարսափելի վախերից: Մենք ընտրում ենք «պետք է»-ն, որովհետև ընտրել «ուզում եմ»-ը սարսափելի ու անհասկանալի է: Մեր բանտը կառուցված է «պետք է»-ի սկզբունքով կյանքից, ընտրության անթիվ իրավիճակներից, որոնց մենք համաձայնել ենք ակամա, պատերից, որոնք մեզ հեռացնում են իրականից: «Պետք է»-ն տանում է դեպի «ուզում եմ»: Դուք ստեղծել եք ձեր բանտը և ինքներդ էլ կարող եք ձեզ ազատել:тюрьма-33

ԳՐԻԳՈՐԻ ԲԱԿԼԱՆՈՎ

7 May

Մարդիկ իրադարձությունների ծավալներից ելնելով դատում են դրանց պատճառների մասին: Եթե մեծ իրադարձություններ են, ուրեմն պատճառներն այնպիսին են, որ այդ իրադարձությունը չէր կարող չլինել: Իսկ գուցե ամեն ինչ միանգամայն ա՞յլ կերպ է: Մարդկանց համար որևէ լավ գործ անելուն շատ բան է անհրաժեշտ: Իսկ պատմությունը ապականել ընդունակ է նույնիսկ ամենաքնձռոտ կատուն:preview_6f5a7d27a79f8fa5be21d54a8f3e0f49

«Երկիրը դու ես, ոչ թե քո վերնախավը»

7 May

Հարցազրույց գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանի հետ: Նա 1996-98 թթ. եղել է պաշտպանության նախարարության քարոզչության և տեղեկատվության վարչության պետի տեղակալ:

Պիտի կանգնես, նայես քո ժողովրդի աչքերին ու բացատրես

Պարոն Չարխչյան, մեկ ամիս է՝ այնքան խոսք է ասվել ապրիլյան քառօրյա պատերազմի մասինոր երբեմն, թվում է, այդ թեմայով հարց տալը դառնում է անիմաստԿա՞ մի բան, որ, այնուամենայնիվ, դեռ չի ասվել:

-Ոչ ոք ճշմարտությունը չի կարող ասել պատերազմի մասին, որովհետև քո խոսքի ու ճշմարտության արանքում թանկ զոհերի հիշատակն է, նրանց հանդեպ մեր խոնարհումն ու երախտագիտությունն է: Եվ այդ երևույթը մեզ միշտ կստիպի շրջանցել այն, ինչ պիտի ասվի, մեզ միշտ կստիպի մանևրել, ընտրություն կատարել բառերի միջև՝ ավելի մեղմելու համար: Մերկ ճշմարտությունների մասին սովորաբար գիտենք մեր ներսում, բայց երբեք չենք համարձակվում բարձրաձայն ասել: Պատերազմն այդպիսին է, մենք մեղավոր չենք, որովհետև լավ կամ քիչ վատ պատերազմ չի լինում: Պատերազմը սարսափելի երևույթ է՝ անկախ թե ինչի համար է մղվում, արդա՞ր է, թե՞ անարդար է, ճի՞շտ է, թե՞ սխալ: Դժբախտություն է, որը փլվում է մարդու գլխին, և դու ընտրություն չունես: Դրա համար այսօր ցանկացած խոսք պատերազմի մասին թերի է: Եվ դա արդարացված է:

Օրինակ, հիմա ի՞նչն է Ձեզ մտահոգում:

-Գիտե՞ք ինձ ինչն է մտահոգում… Եթե ասեմ հետևանքները, վաղվա օրը, իմ զավակների ապագան, շատ տափակ կհնչի: Իմ մտահագությունը հիմա այն որոշումներն են, որոնք կայացվում են: Արդյո՞ք ճիշտ են այդ որոշումները:

Մի փոքրիկ դրվագ ասեմ այս օրերի հետ կապված. հիշո՞ւմ եք, երբ ժամանակավոր հրադադար ձեռք բերվեց, հասարակության մի շերտ ընդվզեց՝ ասելով, որ պիտի չկագնեինք, պիտի շարունակեինք: Սովորական տարակարծություն է, բայց դրա հիմքում էլ ճշմարտություն կա: Իսկապես մտածում ես, ո՞րն էր ճիշտը, գուցե ճիշտը շարունակե՞լն էր, որը գուցե այլ ելքի կբերեր: Մարդն այսպիսի էակ է: Ցանկացած ելքի դեպքում արդյունք է ուզում: Երբ այսօր սովորական, շարքային մարդը, որ ոչ քաղաքականությունից է հասկանում, ոչ ռազմական գիտելիքներ ունի, պարզագույն տրամաբանությամբ հարցնում է՝ ես այսքան կորուստ տվեցի և ի՞նչ շահեցի, պիտի պատասխանել նրան:

Բայց կա՞ պատասխան:

-Կան մարդիկ, ովքեր պարտավոր են պատասխանել: Մենք անընդհատ թաքնվում ենք ռազմական իրավիճակի պայմաններում գաղտնիություն պահպանելու շերտերի թիկունքում, սկսում ենք դառնալ սակավախոս և չենք ասում ամենակարևոր բաները: Դրանց մեջ ռազմական գաղտնիք չկա: Դու պիտի կանգնես, նայես քո ժողովրդի աչքերին ու բացատրես՝ ինչո՞ւ կայացվեց այս որոշումը: Որովհետև քո ժողովուրդն է կռվում այնտեղ, ինքը չիմանա՞, թե ինչի համար է թափվում այդ արյունը, ինչի համար են այդ հսկայական զոհողությունները: Մարդը պարզագույն հարցերի պատասխանների պահանջ ունի, որոնց պետք է պատասխանել: Հո չենք ասում, որ դիրքերի դասավորությունն ասեն և այլն:

Չի կարելի մարդկանց անընդհատ պահել վերջին լարի վրա

Ինչո՞ւ չեն ասում՝ վախենո՞ւմ են, խուսափո՞ւմ են:

-Երկու պատճառ կա՝ կամ չունեն այդ պատասխանը, կամ էլ այն պատասխանը, որ պիտի ասեն, ժողովրդին չի բավարարելու, և վախենում են ժողովրդի հակազդեցությունից: Անընդհատ չի կարելի ասել մարդկանց՝ «այ, դուք չգիտեք, այնտեղ հարցեր կան, որ…»: Իսկ ո՞վ ասաց չգիտենք, ինչո՞ւ ենք թերագնահատում մեզ, գուցե շատ ավելին գիտենք:

Մարտական գործողությունների շրջանում խոսում էին ռազմական իրավիճակներում պատերազմական քարոզչություն վարելու կանոններից: Այդ ամենին հետևելով՝ իմ կարծիքն ասեմ. անգրագետ, պրիմիտիվ մեթոդներ էին աշխատում: Հազարավոր ընտանիքներ զավակներ ունեն սահմանին, պարզագույն մարդկային մղում է իմանալ, թե իմ երեխան ինչ վիճակում է: Դրա մեջ ո՞րն է ռազմական գաղտնիքը: Տարրական տեղեկատվություն է:

Երբ Սերժ Սարգսյանը հեռուստացույցով հայտարարեց 18 զոհի մասին, Հայաստանի կեսը գիտեր, որ մեր զոհերի թիվը 50-ից ավել է: Դա՞ է տեղեկատվական պատերազմը: Դա խաղ է մարդկային զգացմունքների հետ: Աննշան դետալ ասեմ. այդ օրերին Տավուշի մարզի մի գյուղի բնակիչներ գրել էին ինձ և խնդրում էին գտնել իրենց 4 երեխաներին: Նրանց մասին շաբաթներով տեղեկություն չունեին և մտածում էին, որ զոհվել են: Ինձնից ընդամենը 15 րոպե պահանջվեց այդ 4 երեխաներին ողջ-առողջ գտնել և ասել, որ հանգիստ լինեն: Իմ գտնելու փորձի մեջ ոչ մի հակաքարոզչական կամ մեր երկրի շահերը վնասելու գործողություն չկար, բայց 4 ընտանիքները և նրանց հարազատները հանգստացան: Չի կարելի մարդկանց անընդհատ պահել վերջին լարի վրա: Պետք է շատ արագ, օպերատիվ տեղեկություններ տարածես, դու պիտի լցնես անորոշությունը, որպեսզի աղբով չլցվի: Հետո արդյո՞ք պրիմտիվ չէ մարդկանց ասել. ինչ մենք ենք ասում՝ ճշմարիտ է, ինչ թշնամին է ասում՝ կեղծիք է: Այդ խաղերը վաղուց անցել են:

Մեր զոհերին զուգահեռ հրապարակում էին հակառակորդի զոհերի թիվը և ասում՝ տեսեք, նրանց զոհերը եռապատիկ են: Եվ դա պարբերաբար է շեշտվում: Արդյո՞ք տեղին են նման վիճակագրություններով պարբերական համեմատությունները:

-Այսօր Հայաստանում չկա որևէ պատմաբան, որ հստակ կասի, թե Սարդարապատի ճակատամարտում մենք ինչքան զոհ ենք տվել, մոտավոր, իրարից շատ հեռու թվեր են ասում: Ինչքան էլ դաժան հնչի՝ պատմության համար կարևորն արդյունքն է՝ կա հաղթանակ, կա երկիրը փրկելու քայլ, իսկ թե ինչ գնով եղավ, սարսափելի անմարդկային բան եմ ասում, բայց այդպես է՝ պատմությունը չի հանդուրժում վիճակագրություն, հաշվի չի նստում դրա հետ: Ինձ համար գրոշի արժեք չունի Ադրբեջանը 18.000 զոհ է ունեցել, թե՞ 18, 40 գյուղ ավերվեց, թե՞ 35: Երբ երևույթը վերածում ես սովորական մրցության, մեր մեդալների քանակն այսքան է, նրանց՝ այսքան, մենք այսինչերորդ տեղում ենք, նրանք՝ այնինչ վարկանիշային աղյուսակում: Մեր քարոզչական պատերազմը շատ էժանագին նոտաների վրա գնաց, ավելի խորը պիտի նայեինք:

Եվ ի՞նչ պիտի արվեր:

-Ինչի՞ համար է արվում քարոզչական պատերազմը… Հասարակական կարծիք ստեղծելու համար: Ընդ որում՝ ոչ միայն քո երկրի ներսում, այլև դրսում: Հիմա ի՞նչ բան է դրսի հասարակական կարծիքը: Օրինակ, ի՞նչ գիտեք Կոնգոյում ընթացող քաղաքացիական պատերազմի մասին, կողմերից ո՞րն է արդար, ո՞րն է անարդար: Մեզ ընդհանրապես հետաքրքիր չէ դա: Իսկ ինչո՞ւ է մեզ թվում, թե աշխարհին շատ հետաքրքիր է ղարաբաղյան պատերազմը: Ի՞նչ հասարակական կարծիքի մասին է խոսքը, երբ մեզ կրակում են, մենք կրակում ենք, հասարակական կարծիքը որտե՞ղ է կանգնած, այդ կրակոցների ո՞ր հատվածում է կանգնած՝ ոչ մի տեղում: Նրա համար միևնույնն է:

Գուցե աբսուրդ թվա, բայց նույնն է նաև դիվանագիտությունը: Վերջին 25 տարվա ընթացքում ղարաբաղյան հարցի շուրջ քանի՞ որոշում, բանաձև, փաստաթուղթ կա, եթե այդ ամբողջ թվաբանությունը հավաքեինք, այս ամբողջ փողոցը ծայրից ծայր կլցվեր: Ի՞նչ տվեց մեզ այդ ամեն ինչը, երբ այն կողմից կրակում են: Դիվանագիտությունն աշխարհում դեռ ոչ մի պատերազմ չի փրկել: Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ամբողջ աշխարհի դիվանագիտական միտքն աշխատում էր կանխել պատերազմը, նույն էլ՝ երկրորդի ժամանակ, բայց չկանխեց: Միտքը չի կարող կանխել պատերազմը, երբ դու որոշել ես, որ պիտի կրակես: Պատերազմի մղումներն այլ պատճառներով են: Ոչ ոք չի կարող սահման դնել, կարգավորել: Մի ուրիշ բան ասեմ. գնացեք մեր տեղական մամուլի վերջին 2-3 տարիների համարները նայեք, տեսեք քաղաքական, պետական գործիչները, քաղաքական վերլուծաբանները, տեխնոլոգներն ինչպես էին հավաստիացնում մեզ, որ պատերազմ չի լինելու: Հիմա այդ մարդկանց խոսքն ի՞նչ արժեք ունի ինձ համար: Հիմա եթե այդ նույն մարդիկ ինձ բացատրեն, որ վաղը պետք է այսինչ բանն անել, ո՞նց կարող եմ վստահել նրանց: Երբ երկրի ղեկավարը Ռուսաստանի արտգործնախարարին հարցնում է՝ ինչո՞ւ այսպես եղավ, այդ հարցի մեջ ամփոփված է ամբողջ դիվանագիտական աշխատանքի դատարկությունը:

Բանակը կայացած կառույց չէ, այն անձնազոհ կառույց է

Առաջնագծում մեր զինվորների գործից հետո, թվում էր, թե դիվանագիտական ճակատում մեր մեջքը կուղղվեր: Ինչո՞ւ այդպես էլ կորամեջք մնացինք:

-3 օրերի մեջ հերոսականության, անձնազոհության այդպիսի քանակություն, և այդպիսի դրսևորումներ անհնար էր պատկերացնել: 4-5 տարվա պատերազմում այդքան բան չի լինում: Երբ կարդում եմ նրանց այդ պատմությունները, զարմանում եմ: Այդ մի մատ էրեխեքի մեջ որտեղի՞ց կուտակվեց այդքան հերոսականություն, անձնազոհություն: Այ, դա մեր հարստությունն է, դա է, որ պիտի վերցնենք ու սնվենք դրանով:

Շատ անգամներ ենք լսել այս անհեթեթ արտահայտությունը՝ «մեր երկրի ամենակայացած կառույցը բանակն է»: Բանակը չի կարող լինել երկրի ամենակայացած կառույց, եթե ամբողջ երկիրը կայացած չէ: Բանակը կարող է դառնալ կայացած երկրի հանրագումարը: Պատկերացրեք՝ տուն եք կառուցում, որտեղ չորս ամուր պատեր են և էլ ոչ մի բան, և ասում եք՝ տունը կայացած պատեր ունի: Շատ լավ է, որ տունն ամուր պատեր ունի, բայց այդ խեղճ պատերն ինչքան այդպես կանգնեն, եթե ներսում բովանդակություն չկա: Էն էրեխեքը, ովքեր կանգնած են սահմանին, ամրություն պետք է զգան իրենց թիկունքում: Եվ դա պիտի լինի ամուր պետության տեսքով, բոլոր կառույցներով: Բանակը կայացած կառույց չէ, այն անձնազոհ կառույց է: Դա է խնդիրը: Բանակն արեց ավելին, քան դու արել էիր իր համար: Ինքը քեզ փրկեց:

Մենք ջահ վառեցինք, մեր ճամփան տեսանք

Երբ մի տարի առաջ զրուցում էինք, ասացիք՝ մեր թոնիրը չի վառվում: Էս օրերին վառվե՞ց:

-Չէ, դա թոնիրը չէր: Դա ուրիշ կրակ էր: Թոնիրն այն է, որտեղ հաց է պատրաստվում, որը պիտի կերակրի քեզ: Դա թոնիր չէր, ջահի նման մի բան էր, որ ճամփա էր լուսավորում: Մենք ջահ վառեցինք, մեր ճամփան տեսանք: Եվ այդ ճամփան մեր միասնության մեջ է, պետք չէ թիկունքից օգնություն սպասել, օգնությունը դու ես քո էությամբ, քո մարդ տեսակով, քո թեկուզ թուլություններով:

Թոնիրը նոր պիտի վառենք, ջահի կրակը կբերենք, կկպցնենք կպչանին, երևի մի օր կկարողանանք հավաքվել և մեր հացը թխենք, որովհետև այս ժողովուրդն իսկապես քաղցում է: Շատ-շատ բաների քաղց ունի՝ արդարության քաղց ունի, ազնվության քաղց ունի, իր վաստակը տեսնելու քաղց ունի, լավ երկիր ունենալու քաղց ունի: Եթե չկերակրես, ինքը քեզ կուտի: Չեմ իմանում՝ հասկանո՞ւմ են վերևներում, թե՞ չեն հասկանում: Ես նույնիսկ ապշում եմ:

Մի ամիս է՝ մեր երկրի ղեկավարը չկանգնեց իր ժողովրդի առջև խոսի: Գնաց խոսեց Գերմանիայում, խոսեց գերեզմանոցում, խոսեց անվտանգության նիստին, բա մի անգամ չկանգնե՞ս քո ժողովրդին ասես՝ էս է վիճակը, պարտավոր եք իմանալ: Ո՞նց կարելի է մարդուն տեղեկություն չտալ: Ենթադրենք, էս գյուղը գրավել են, բա ես չիմանա՞մ: Կարո՞ղ է վաղը մեքենա եմ նստում ու գնում եմ այդ գյուղը: Ինչո՞ւ ամենատարրական բաները չես ասում: Բա ես քո նման ձրիակերին պահում եմ էսքան տարի իմ հաշվին, որ էդ ամեն ինչն իմանամ: Ինչո՞ւ պիտի էսօր տանը նստած ծնողը չորս կտոր լինի, չիմանա՝ իր երեխան էսօր ապրո՞ւմ է, թե՞ չի ապրում:

Մենք բոլորս գիտենք, որ ղարաբաղյան պատերազմը քաղաքական լուծում չունի: Այն միայն կռվով է լուծվելու:

Մենք, կարծես, միշտ սպասում ենք, որ դրսից ինչոր մեկը կգա և կօգնի մեզ՝ Ռուսաստանը կգա կօգնի, Մինսկի խումբը կօգնի….

-Մոլորակի վրա մեկը չկա, ում մենք հետաքրքրում ենք: Բոլոր դարերի մեջ միայն ինքներս ենք կարողացել պահել մեզ: Աշխարհի մեծերի հոգսը մենք չենք: Մեր հոգսը մեր հոգսն է, արյունը մեզնից են քամում-տանում, մեր երկիրն է ավերվում: Կան մարդիկ, ովքեր մտածում են այդ մասին, այլապես հիմա փլատակների տակ կլինեինք:

Խնդիրը միայն պատերազմի մեջ չէ: Խնդիրը երկիրը երկիր դարձնելու մեջ է: Ուժեղի հետ չեն կռվում, որովհետև պարտվելու հավանականությունը մեծ է, թույլի հետ են գնում կռվելու: Կառուցենք, սարքենք, շենացնենք, դարձնենք այնքան ուժեղ պետություն, որ ոչ մեկի մտքով չանցնի մեզ հետ կռվի: Դա է պատերազմը կասեցնելու միակ ճանապարհը, ոչ թե կռվելը: Ամբողջ աշխարհի համար պարզագույն լուծումն է:

Տեսեք, թե մեր սերունդ ինչ սերունդ եղավ՝ դժբախտագույն սերունդ. տեսավ, թե ոնց է փլուզվել հսկայական կայսրությունը, երկրաշարժ տեսավ, պատերազմ տեսավ, սոցիալական դժվարություններ տեսավ, արտագաղթ տեսավ, ոչ մի լուսավոր բան չտեսավ: Լավ, հո մենք դատապարտված չէինք: Հիմա մենք տանգնապ ունենք, որ այս նույնը ժառանգում ենք եկող սերունդներին: Մենք ուզում ենք նրանց ժառանգել ապրելու իրավունք, վաստակն ունենալու իրավունք, հայրենիք հետ գալու իրավունք ժառանգենք նրանց, ովքեր դրսում են: Ո՞նց անենք դա՝ թաքնվելո՞վ, դրսի ուժեղներին օգնության կանչելո՞վ: Դա ելք չէ:

Երկիրը դու ես, ոչ թե քո վերնախավը

Եվ ո՞րն է ելքը:

-Ելքը գործն է, որն ինչ գնով էլ լինի պետք է տանել-հասցնել ավարտի : Ես հասկանում եմ՝ մի մարդու կորուստը մի ամբողջ տիեզերքի կորուստ է՝ նայած այդ մարդն ում համար ով է: Երկու երիտասարդ, առաջին կանչի ենթակա տղաներ ունեմ տանը, Աստված մի արասցե, այդ զոհը կարող է նաև իմ տղան լինել: Բայց լավ, այդ դեպքում ի՞նչ անենք, ո՞նց անենք, որ այս ամենը վերջանա: Պետք է, չէ՞, ինչ-որ ձևով վերջացնել, չի կարելի խնդրից անընդհատ փախչել, այստեղ թաքնվել, այնտեղ թաքնվել, էն հաշտության բանակցության, խաղաղության պայմանագրի, մադրիդյան սկզբունքների ետևում: Ինչքա՞ն: Մի կրակոցն այդ ամեն ինչը հողին է հավասարեցնում: Բայց էդ կրակոցն իմ էրեխու սրտին է գալիս: Սա է ամբողջ ողբերգությունը: Քանի՞ կյանք մեռնենք, որ մի նորմալ ապրել վաստակենք: Մենք էլ ենք աստծու ստեղծած, ի վերջո, մենք էլ ենք ապրել ուզում:

Ու ի՞նչ պիտի արվի:

-Մենք պիտի մի քիչ լրջանանք: «Բաքվում թեյ խմելու» արտահայտությունները պիտի հանենք: Մենք թերագնահատում ենք մեր թշնամուն: Ինքը բավական ուժեղ և կազմակերպված էր: Լեգենդներն ու առասպելները, թե հեսա ծափ կտանք ու ամբողջ թուրքական բանակը կնահանջի՝ ևս 15 շրջան թողնելով, հեքիաթային ժանրից են: Սա պատերազմ է 21-րդ դարի նորագույն մահաբեր զենքի գործադրմամբ, որտեղ այլևս ֆիդայական պատերազմներն ու ֆիդայական կռիվները տեղ չունեն:

Նոր խոսում էինք ձեռքբերումների մասին: Ինչքան էլ զարմանալի լինի, պատերազմում կարող է նաև ձեռքբերումներ լինեն, այն համախմբվածությունը, որ կար, որ տեսանք, քի՞չ էր: Մի հարյուր տարի մեր ժողովրդին էլի հայ կպահի: Այդպիսի բաներով է երկիրը երկիր դառնում, քեզ նորից արթնացնում է, ասում է՝ ամեն ինչ մեռած չէ, դու դեռ շանս ունես, էնքա՜ն ներուժ ունես քո թիկունքում, մի հուսահատվիր: Եվ ասում է, որ երկիրը դու ես, ոչ թե քո վերնախավը, քո իշխանությունը: Նրանք գալիս-գնում են: Երկիրը դու ես, էս հողին կպած, երկրի դարդ ու ցավով ապրող մարդն է երկիրը: Ու բոլորն են զինվոր, միայն սահմանի վրա կանգնածը չէ, դաշտում աշխատողն էլ, գործարանում աշխատողն էլ, առավոտյան ժամը 9-ին աշխատանքի գնացող ու վեցին տուն եկողն էլ: Ամեն մեկն իր խրամատում իր գործը պետք է նորմալ անի, որ երկիրը երկիր մնա:

Հարցազրույցը վարեց Մարինե Մարտիրոսյանը

http://hetq.am/հովիկ չարխչյան hovik charkhchyan

ԿԱՐԼ ՅՈՒՆԳ

6 May

Միայն հիմարին է հետաքրքրում ուրիշների սխալները, քանի որ նա չի կարող դրանք ուղղել: Իմաստուն մարդը մտածում է միայն իր սխալների մասին: Նա հարցնում է ինքն իրեն. «Ինչու՞ այդ բանը կատարվեց ինձ հետ»: Եվ որպեսզի գտնի ճակատագրական հարցի պատասխանը, հայացք է նետում սեփական սրտի խորքը:
«Բառերի ալքիմիան» գրքիցCarl-Jung

ԼՈՒԻ-ՖԵՐԴԻՆԱՆԴ ՍԵԼԻՆ

2 May

Երբ տարիքդ առնելով մտածում ես նրանց մասին, ովքեր մասնակից են եղել քո կյանքին, նրանց էգոիզմը քեզ է ներկայանում նույնքան անանցանելի, որքան պողպատն ու պլատինը, և առավել անվերջանալի, քան ժամանակն ինքը: Երիտասարդ տարիքում մենք արդարացնում ենք ամենակարծրացած անտարբերությունն ու ամենացինիկ գռեհկությունը՝ ինքներս էլ չիմանալով՝ ինչ անգիտակ ռոմանտիզմի քմայքով: Բայց հետո, երբ կյանքն արդեն ցույց է տվել, թե որքան խորամանկություն, ճարպկություն, չարություն է պահանջվում թեկուզ նրա համար, որ մեղքով հանդերձ գոյատևես 37 աստիճանում, պապանձվելով ու լրջանալով հասկանում ես ողջ խոզությունը, որ թաքնված է քո անցյալում: Պետք է միայն շատ ուշադիր զննես ինքդ քեզ և կտեսնես, թե աղտեղության ինչպիսի կույտեր ես թողել քո թիկունքում: Ու քանի որ ապրել ես մինչ այժմ, ապա հետայսու՝ ոչ մի գաղտնիք, ոչ մի ծանրաբարո հիմարություն. պոեզիան սպառվել է…

«Ճամփորդություն դեպի գիշերվա եզերքը» գրքից0_9a903_b1a162dd_L

ՄԵԹ ՀԵՅԳ

2 May

Ընդհանուր առմամբ մարդկանց հետաքրքիր է միայն այն, ինչը կատարվում է իրենց երկրում: Նախապատվելի է երկրի այն հատվածը, որը նրանք համարում են իրենցը: Ինչքան մոտ՝ այնքան լավ: Իսկ խնդիրն այդպես դիտարկելու պարագայում լուրերի իդեալական թողարկման ժամանակ խոսք պիտի գնա միայն այն տանը կատարվող իրադարձությունների մասին, որտեղ ապրում է հանդիսատեսը:

TV-e1338387332117

ՄՏՔԵՐ

1 May

Նա, ում դժվար է սիրել, սովորաբար ավելի շատ է դրա կարիքը զգում:
Դեն Միլմեն

Ոչինչ այնքան լավ չի հիշվում, որքան մեր սեփական գործողությունները:
Ոչինչ մենք այնքան կրքով չենք պաշտպանում, որքան սեփական արարքները:
Ոչինչ այնքան ուժգին չի ներգործում մեզ վրա, որքան մեր սեփական փորձը:
Ա. Բարիշևա

Կյանքը մարդկանցից սարսափելի շատ ժամանակ է խլում:
Ստանիսլավ Եժի Լեց

— Կատարելություններ չեն լինում:
— Դա փաստարկ չէ: Պետք է ջանք գործադրել:
Անջեյ Սապկովսկի

Լավ է լինել Դոն Կիխոտ, քան հողմաղաց:
Լիոն Ֆեյխթվանգեր

Չափից շատ մի մտածեք: Դա վատ է անդրադառնում ախորժակի վրա:
Պամելա Թրևերս

Եթե մտքերի ու հույզերի միջև հակասություն կա, ուրեմն կեղծում են մտքերը:
Էքհարտ Տոլլե

Մեղավոր է նա, ով ասում է, թե մեղավոր չէ:
Վալենտին Ռասպուտին

Եթե ինչ-որ տեղ մեկը որոշի խարույկ վառել, միշտ էլ կգտնվեն ուրիշ չորս հոգի, որ նրան բացատրեն, թե ինչպես դա անի:
Տոնինո Բենակվիստա

Մեր օրերում ամենամեծ արկածախնդրությունը հանգիստ, խաղաղ կյանքն է:
Ռեմարկ

Մարդկային կյանքը չորս հենարաններ ունի՝ տունն ընտանիքի հետ, աշխատանքը, մարդիկ, որոնց հետ անցկացնում ես տոներն ու առօրյան, և հողը, որի վրա կանգնած է քո տունը:
Վալենտին Ռասպուտին

1680x1050-604903-www.ArtFile.ru-

ԴՈՐՈՏԻ ՍԵՅԵՐՍ

30 Apr

Մի լսիր, հոգիս, արի, աստծո սիրուն, վերցնենք «տիրել» բառը, նրա պարանոցից աղյուս կապենք ու ջրասույզ անենք: Չեմ ցանկանում ոչ արտաբերել, ոչ էլ լսել նրան, նույնիսկ ամենակոպիտ ֆիզիկական իմաստով: Նա անիմաստ է: Մենք չենք կարող տիրել իրար: Միայն կարող ենք տալ ամեն ինչ՝ վտանգելով այն բոլորն, ինչ ունենք… Չի կարելի թույլ տալ, որ սերն աղավաղի դատողությունը…Sayers_small

ՆԻՔ ՎՈՒՅՉԻՉ

29 Apr

Եթե չես ցանկանում ռիսկի դիմել, եթե չես ուզում, որ նրանք, ովքեր քո հանդեպ անվստահ են, քեզ խելագար համարեն, ապա հազիվ թե հաջողի իրագործել երազանքներդ: Հանուն սեփական փրկության ու երջանկության մի վախեցիր ռիսկի դիմել: Մի մոռացիր ծիծաղել ինքդ քեզ վրա և դիմադրել ճակատագրին, և այդ դեպքում կյանքիդ ուղին քեզ հաճույք կպատճառի: Ու մի բան էլ մի մոռացիր. ծիծաղելի թվալը բոլորովին էլ սարսափելի չէ:

ispolnenie-jelaniy-pochemu-tehniki-ne-srabativayut01

ԴԱՆԻԻԼ ԳՐԱՆԻՆ

29 Apr

Ամենաթանկ բանը, որ ունի մարդը, կյանքն է: Բայց եթե այդ նույն կյանքը դիտենք ավելի մանրազնին, ապա կարելի է ասել, որ ամենաթանկ բանը Ժամանակն է, որովհետև կյանքը բաղկացած է Ժամանակից՝ ձևավորված ժամերից ու րոպեներից:
Ի՞նչ ենք մենք պահում հիշողության մեջ: Դեպքերը: Նրանցով ենք մենք նշագծում մեր կյանքը: Նրանք ասես ուղենշաններ լինեն, իսկ նրանց միջև դատարկություն է…
«Այս տարօրինակ կյանքը» գրքիցall-time

ՕԼԵԳ ՌՈՅ

29 Apr

Մեր մեջ ասած, սովորական մարդիկ ընդհանրապես չեն լինում, դա միֆ է: Մարդը զմռսած սափոր է, ու թե ինչ կա ներսում՝ բարի ջին, թունավոր օձ, թե պարզապես գինի, չես իմանա, քանի դեռ չես բացել: Իսկ դա հեշտ բան չէ, բոլորովին հեշտ բան չէ:0_66ea4_b5efe05f_L

ՎԻՃԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Map

%d bloggers like this: