ԳԵՏՆԻՆ ԸՆԿԱԾԻ ՄԵՂՔԸ

12 Փտր

Գյուղի տղերքով կռիվ անելիս գնում էինք կալերը: Արևախանձ ցորենի հոտը երևի պիտի մեղմեր մեր վայրի գրգիռները: Կռիվը պիտի գյուղի ականջներին հասու չլիներ: Ծեծում ու ծեծվում էինք աչքից հեռու: Բայց մեր կռիվներն էլ իրենց չգրված օրենքներն ունեին ու դրանցից մեկն էլ ընկածին չխփելն էր: Ոչ նրա համար, որ ընկնելիս մեղքը ներվում էր կամ գետնին լինելն ապաշխարանք էր դառնում, այլ որովհետև ուժը թուլության հետ պիտի չափվեր նույն հարթության վրա, իսկ ոչնչացման մաղձը նախ կարժեզրկեր շահողին, հետո միայն կիջներ ու կդիպչեր պարտվողի պատվախնդրությանը: Սա էր ազնիվ կռիվը մեր ճանաչած ու գիտակցած իմացության ծիրում:
Դրա համար էլ հաղթողը ձեռքը պարզում էր, որ ընկածը բարձրանա:
Ու ազնիվ հաղթանակը այդ ձեռքմեկնումի մեջ էր:

Հովիկ Չարխչյան

draka_dava_new

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s