Պահոց | 2:20 ա.

ԿՈՒՍԱԿՑԱԿԱՆ ԲԺԻՇԿ

14 Մյս

1981 թվականի մարտի 30-ին ԱՄՆ նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանի վրա կրակեցին: Փամփուշտը խոցեց նրա թոքը: Նախագահին շտապ տեղափոխեցին հիվանդանոց: Վիրահատության սեղանի վրա Ռեյգանը հանեց թթվածնային դիմակը և կատակով ասաց վիրաբույժին.
— Հուսով եմ, դուք հանրապետական եք:
Բժիշկն իրեն չկորցրեց և ամենայն լրջությամբ պատասխանեց.
— Այսօր, պարոն նախագահ, մենք բոլորս հանրապետական ենք:

Reagan_assassination_1

ՍԿԶԲՈՒՄ ՍԽԱԼՎԵՑ

14 Մյս

Բրիտանացի գրող Ջոան Ռոուլինգն իր «Հարի Փոթեր» գրքի առաջին մասն ավարտեց 1995 թվականին և այն առաքեց 12 հրատարակիչների: Բոլորն էլ մերժեցին գրողին: Միայն մեկ տարի անց լոնդոնյան Bloomsbury փոքրիկ հրատարակչութունը համաձայնեց լույս ընծայել գիրքը, սակայն հրատարակիչն այնուամենայնիվ հարկ համարեց հեղինակին խորհուրդ տալ, որ նա զբաղվի այլ գործով: «Մանկական գրքեր գրելը քո խելքի բանը չէ, ավելի լուրջ աշխատանք գտիր»,- ասաց նա Ռոուլինգին:

HP_01.2

ՏԽՈՒՐ ՄԱՐԴԸ

14 Մյս

Տխուր մարդն ամաչում է իր տխրության համար: Նա նստում է քեզ հետ, կատակներ է անում, ծիծաղում է ամենաբարձրը, սակայն տխրությունն աչքերից այնպես է ծորում, որ նա ոչինչ չի կարող անել այդ հոսքն ընդհատելու համար: Նրա բառերը հատու են և անարժեք, նրա շարժումները կտրուկ են, իսկ մատներն՝ անհանգիստ: Նա դեռ շարունակելու է հավատալ, թե ոչինչ չի կարող մատնել իր տխրությունը: Նա ազնվորեն չի ցանկանում լսել այդ մասին, ու եթե անզգուշաբար հարցնես, կասի՝ ամեն ինչ կարգին է, հետո նորից կկրկնի, որ ինքն էլ համոզվի: Նա կմնա քեզ հետ երկար ու կերազի միայնության մասին: Նա ինքը բազում հարցեր կտա ու պատմություններ կհիշի, սակայն ուզածը լռությունն է լինելու: Բայց նա սարսափում է թե մեկից, թե մյուսից: Ամեն ինչ, միայն թե ոչ լռությունը միայնության կողքին, ամեն ինչ, բայց ոչ անզորությունը: Տխրությունը վիշտ չէ, որ փարատես, ցավ չէ, որ մեղմես մխիթարանքով: Դրա համար էլ տխրել չի ուզում, ինչ էլ որ լինի: Ինչ էլ որ լինի:
Ուրեմն պետք չէ տխրել նաև անցնող օրվա համար, և ամպամած երկնքի համար, և չարդարացված հույսերի համար, և այրված ծխախոտի համար, և անորոշ սպասման համար, և դատարկ բառերի համար, և մեռած մարդկանց համար, և քաղցր հուշերի համար, և թափված գինու համար, և երկրի պտույտի համար: Ոչնչի համար պետք չէ տխրել: Ընդամենը ափսոսալ է պետք: Ու մենք բոլորս էլ ափսոսալու ենք, որովհետև երբ կանցնի ժամանակը, օրը, տարին, դարը, տխրությունից ոչինչ չի հիշվելու, սակայն երկարակյաց կլինի ափսոսանքը՝ մարդու համար արարված:

Հովիկ Չարխչյան

teen-depression-e1511358524718-1440x564_c

ԸՆԿԱՎ ԻՐ ԹԱԿԱՐԴԸ

14 Մյս

Մի անգամ Սալվադոր Դալին կարծիք հայտնեց այն մարդկանց մասին, ովքեր իրենց խոսքում հաճախ են օգտագործում ծեծված ու կաղապարված արտահայտություններ: «Առաջին մարդը, ով կնոջ այտերը համեմատեց վարդի հետ, պոետ էր: Առաջին մարդը, ով դա կրկնեց, ապուշ էր»,- ասաց նա: Նկատենք միայն, որ իր ասույթով Դալին հարվածի տակ էր դնում նախ և առաջ ինքն իրեն: Բանն այն է, որ այդ մտքի հեղինակն իրականում ֆրանսիացի բանաստեղծ Ժերար դը Ներվալն էր:

salvador-dal--696x392

ՄԻՆՉԵՎ ՎԵՐՋ ՈՒՇԱՑԱՎ

14 Մյս

Աշխարհահռչակ դերասանուհի Էլիզաբեթ Թեյլորը հանրահայտ էր նաև նրանով, որ մշտապես ուշանում էր: Ինքն էլ այդ բանը գերազանց իմանալով, նա ցանկություն էր հայտնել նման հատկություն դրսևորել նաև մահից հետո: Նրա հուղարկավորման արարողությունը սկսեց հայտարարված ժամից 15 րոպե անց, իսկ արարողության կազմակերպիչն ընթերցեց հետևյալ հայտարարությունը. «Նա ցանկացել էր ուշանալ նունիսկ սեփական թաղումից»:

glumica

ԵՐԱԺԻՇՏ, ԹԵ՞ ԳԻՏՆԱԿԱՆ

14 Մյս

Ալբերտ Էյնշտեյնը հրաշալի ջութակահար էր: Մի անգամ Գերմանիայում բարեգործական միջոցառման ժամանակ նա նույնիսկ համերգ տվեց: Տեղի լրագրողներից մեկը, որ գաղափար չուներ Էյնշտեյնի ով լինելու մասին, հաջորդ օրը թերթում հիացական հոդված տպագրեց «մեծ և տաղանդավոր երաժշտի, անզուգական վիրտուոզի» մասին: Ասում են, Էյնշտեյնը պահել էր թերթի այդ համարը, հետագայում հպարտությամբ ցուցադրում էր իր հյուրերին և կրկնում, որ ինքն իրականում շատ ավելի լավ երաժիշտ է, քան գիտնական:

Без названия

%d bloggers like this: