Պահոց | 2:08 ա.

ԲԱՆՏԱՅԻՆ ԸՆԹԵՐՑՈՒՄ

3 Փտր

Բրազիլիայի բանտերում ընթերցանությունը խրախուսող ծրագիր է գործում: Յուրաքանչյուր ընթերցված գրքի դիմաց կալանավորի ազատազրկման ժամկետը կրճատվում է 4 օրով, բայց ոչ ավելի, քան տարվա մեջ 48 օր: Իսկ կալանավորն էլ` ապացուցելու համար, որ գիրքն ընթերցել է, դրա մասին շարադրություն է գրում:

unusual-prisons-13

ՍԿԵՊՏԻՑԻԶՄԻՆ ՀԱԿԱՌԱԿ

3 Փտր

Պատմում են, որ սկեպտիցիզմի հիմնադիր Պիհռոնն այնքան խորն էր թաղվել իր գաղափարների մեջ, որ ժամանակ առ ժամանակ կամ ժայռից ներքև էր թռչում, կամ նետվում էր գետը, կամ ընկնում էր մարտակառքի անիվների տակ, և նրա ընկերները ձանձրանալու առիթ չէին ունենում. հարկ էր լինում մշտապես հետևել և վերջին պահին ետ պահել նրան հերթական խելահեղ քայլից: Կարծես թե մտերիմները վատ չկատարեցին իրենց առաքելությունը, քանի որ Պիհռոնն ապրեց 90 տարի, այն դեպքում, երբ նրա «հսկիչներից» շատերը վաղուց հրաժեշտ էին տվել կյանքին:

maxresdefault

ԹԱՑ ՔԱՐԻ ՀԱՎԱՏԸ

3 Փտր

Տարեց մարդ է Արարատը: Անհանգիստ մարդ է: Ամեն անգամ մի բան գտնում է զարմացնելու համար: Հիմա էլ մի հին գիրք է բերել: Տիտղոսաթերթին գրված է. «Սատու Սանտար Սինկհ, իմ կյանքն ու վկայությունները»: Տպագրվել է 1926 թվականին Մարսելում, տեղի հայ ավետարանականների կողմից: Կրոնական բովանդակությամբ այդ գրքում խոսվում է քրիստոնեություն դավանած մի հնդիկ մեծահարուստի մասին, որ եղել է նաև Հայաստանում: «Խոր Վիրապում է եղել, ոգիները օգնել են բուժել կոտրված ոտքը,- պատմում է Արարատը, հետո հավելում է. «Այստեղ մի հետաքրքիր տող կա: Հայերի հավատքի մասին ասվում է, որ այն նման է ջրի մեջ ընկած քարի. դրսից թաց է, բայց եթե քարը կոտրես՝ ներսում չոր է»:

Հովիկ Չարխչյան

800px-Gregory_theIlluminator_Cell_Khor_Virap2

ՆՈՒՅՆ ԴՐՈՇԸ

3 Փտր

Ինդոնեզիայի և Մոնակոյի դրոշները նույնն են` կարմիր և սպիտակ: Երբ Ինդոնեզիան 1945 թվականին անկախություն հռչակեց և ընտրեց կարմիր-սպիտակ դրոշը, Մոնակոն պաշտոնական բողոք հայտնեց: Սակայն բողոքը մերժվեց այն հիմնավորմամբ, որ Ինդոնեզիայի դրոշն իր ծագմամբ ավելի հին է, քան Մոնակոյինը:

ogoom.com_1324206069_ogoom-71-50

ԻՄ ԵՐԳԸ ԲՈՒՐՈՒՄ Է

3 Փտր

Երգեր կան, որոնք երբեք չես սիրելու: Գուցե և լավ երգեր, բայց դրանք քոնը չեն: Կհնչեն-կանցնեն ու ոչինչ չի մնա՝ ոչ թրթիռ, ոչ մեղեդու պատառիկ: Կլինի ձայնը ու հետո լռությունը: Ուրիշ ոչինչ: Կան երգեր էլ, որոնք արթնություն են բերում: Զվարթ ու տխուր, հարազատ ու քնքուշ: Կարևոր չէ: Նստած ես դու ինչ-որ տեղ կամ սպասում ես ինչ-որ մեկին և հանկարծ լսում ես երգը: Վազվզող աչքերդ կանգ են առնում, շունչդ պահում ես, որ երգը չխրտնի: Թաքուն նայում ես այնտեղ, որտեղից նա եկավ, հայացքդ սրում ես ու հանկարծ աշխարհը դառնում է ուրիշ, երգի պես թեթև, անմարմին: Դու էլ առաջվանը չես: Դու այնպիսին ես, ինչպես երգն է ուզում, որ լինես:
Բայց հազար-հազար հին ու նոր երգերի մեջ լինում է մեկը՝ քո երգը: Դու գտնում ես նրան հետո, երբ արդեն կրծքիդ տակ ջերմությունն է ապրում հիշողության տեսքով, երբ օրը անուն ունի, երբ ամեն անգամ քաղցր է վերապրումն ու սփոփանք է նրա մեջ թաթախվելը: Այնժամ դու հիշում ես երգը: Նա եղել էր այնտեղ, քո երազի պահին, նա երգել էր քո տաք գիշերների մեջ, նա բառեր էր տվել քո հույզերին՝ մնալով երգ:
Եվ կանցնի ժամանակը ու մի օր, բոլորովին պատահաբար ինչ-որ մեկը քեզ կհարցնի.
— Դու նկատե՞լ ես, որ այդ երգն իր բույրն ունի…
Ու դու կասես՝ ունի: Կասես՝ գիտեմ, որովհետև դա հենց այդպես է: Իմ երգը բուրում է…

Հովիկ Չարխչյան

تقسیمات-صوتی-صدای-انسان-600x330

%d bloggers like this: