Պահոց | 12:36 ա.

Որտե՞ղ են Վազգեն Սարգսյանի անտիպ պատմվածքները

30 Հկտ

Հոկտեմբերի 27-ը Վազգեն Սարգսյանի հիշատակի օրն է։ Այս առթիվ «Ժողովուրդ»-ը ներկայացնում է սպարապետ-արձակագրի կյանքից մի դրվագ, որը քչերին է հայտնի։ 1998-99-ին ՀՀ պաշտպանության նախարարության լրատվության ու քարոզչության վարչության պետի տեղակալ, սպարապետի վաղեմի ընկեր, գրող Հովիկ Չարխչյանը մեզ պատմեց, որ հակառակ այն տեսակետի, թե Վազգեն Սարգսյանը պաշտպանության նախարար դառնալուց հետո այլեւս գրական գործունեությամբ չի զբաղվել, վերջինս, այնուամենայնիվ, շարունակել է գրել. «Այդ տեսակետը հիմնավորվում էր այն փաստով, որ նրա որեւէ ստեղծագործություն նախարար դառնալուց հետո չի հրապարակվել, բայց ես ակամայից առիթ եմ ունեցել համոզվելու, որ նա, ամեն դեպքում, ստեղծագործում էր»։
Ինչպես հայտնի է՝ նախարար եղած տարիներին Վազգեն Սարգսյանը պարբերաբար ելույթ էր ունենում հեռուստատեսությամբ՝ դիմելով զինծառայողներին եւ նրանց ծնողներին. «Այդ ելույթները նախապատրաստվում էին, այսինքն՝ Վազգենը գրում էր ձեռագիր տեքստը, որից հետո այն մուտքագրվում էր սուֆլյորի միջոցով, եւ հենց նախարարությունում գտնվող ստուդիայում էլ նկարահանումները կատարվում էին։ Հերթական անգամ, երբ գնացի նրանից վերցնելու պատրաստի տեքստը, որպեսզի տեխնիկական աշխատանքները նախապես կատարվեին, զգացի, որ հապաղում էր թղթերն ինձ հանձնել։ Բանն այն էր, որ նա այդ գրառումները կատարել էր իր անձնական ծոցատետրում։ Ասաց, որ չի կարող տրամադրել, քանի որ այնտեղ կային նաեւ անձնական գրառումներ։ Բայց հետո՝ հասկանալով, որ տեքստը այլ տեղ գրառելը երկար ժամանակ կխլեր, իսկ թերթերն էլ պոկել չէր ուզում, ծոցատետրը տրամադրեց ինձ։ Արդեն աշխատանքի պահին նկատեցինք, որ այն լի էր գեղարվեստական պատումներով, պատմվածքներով»,- հիշեց գրողը։
Փաստորեն, Վազգեն Սարգսյանը նախարար եղած տարիներին բազմիցս գրառումներ էր արել։ Հետո մեր զրուցակիցը նրա վարորդից եւ թիկնապահներից տեղեկացել էր, որ այդ գրառումները Վազգեն Սարգսյանը կատարում էր մեքենայի, ուղղաթիռի, օդանավի մեջ, նաեւ աշխատասենյակում, այն օրերին, երբ մինչեւ ուշ գիշեր աշխատում էր։ «Փաստ է, որ գոյություն ունեն Վազգենի ձեռագրեր, անտիպ ստեղծագործություններ, որոնք առ այսօր հանրությանը հայտնի չեն։ Հուսամ, որ այդ ծոցատետրն ինչ-որ տեղ դեռ պահպանվում է, եւ այդ գործերը երբեւէ կդառնան հրապարակման նյութ»,-եզրափակեց Հովիկ Չարխչյանը։

Աննա Բաբաջանյան
http://armlur.am
489579_sarkisian300

ԹԵՐՐԻ ՔՈՀԵՆ

30 Հկտ

Մարդիկ մի էական թերություն ունեն. յուրաքանչյուրը վստահ է, որ տիրապետում է ճշմարտությանը և ցանկանում է դա պարտադրել մնացած բոլորին: Մարդու համար անտանելի է իմանալ, որ ինչ-որ մեկն այլ կերպ է դատում, այլ կերպ է ապրում: Եվ նա սկսում է պայքարել, որ ամբողջ աշխարհն ապրի իր մտքերով, բաժանի իր կենսակերպը, ծառայի իր վեհությանը:

216688.p

ԱՅՐԻՐ, ԵԹԵ ՈՒԶՈՒՄ ԵՍ

30 Հկտ

Աշխարհի շատ երկրներում օրենքն արգելում է այրել կամ պղծել այլ երկրների պետական դրոշները: Բայց ամենահետաքրքիրն այդ հարցում Դանիայի վերաբերմունքն է: Օրենսդրությունը թույլ չի տալիս ոտնձգություն որևէ երկրի դրոշի նկատմամբ, բացառությամբ սեփականի: Դանիացին կարող է իր երկրի դրոշն այրել` որքան սիրտը ուզի, և դրա համար պատիժ չի սահմանվում:

0_132bba_d74055f4_XL

ԱՎԵԼՑՈՒԿ ԿԱՎԸ

30 Հկտ

Աստված կավից արարեց մարդուն և երբ ավարտեց, մի փոքրիկ կտոր ավելացավ:
— Այս կավի ավելցուկից ի՞նչ պատրաստեմ քեզ համար,- հարցրեց Արարիչը:
— Ինձ համար երջանկություն ծեփիր:
Ոչինչ չպատասխանեց Աստված և միայն մարդու ձեռքի մեջ դրեց կավի ավելցուկ կտորը:

tvorenie

ՏՈՒՆՆ ՈՒ ՏԱՆՏԵՐԸ

30 Հկտ

Գրականությունը բաց դռներով տուն է, որտեղ ամեն ոք կարող է մտնել: Եվ դրա համար էլ ում ասես, որ չես հանդիպի ներսում, ինչ խելապակաս ասես, որ այնտեղ չի թրևում, աղմկում, վնասում իրերը: Բայց կան նաև մարդիկ, ովքեր այդ տունը կարգի են բերում տիրոջ սրտացավությամբ, ջերմացնում են սենյակները, շունչ ու գույն են տալիս պատերին: Դրանց ասում են գրողներ: Մյուսներին ոչինչ չեն ասում:

Հ. Չ.

latihnj4377433

ԼՌՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ

30 Հկտ

Խոսքը խոսք է բերում: Բայց լռությունը լռություն չի բերում: Լռությունը բերում է մտատանջություն: Բերում է սպասում: Բերում է հարկադրանք: Որովհետև միայն լռությունն է, որ դեռ ծնրադիր է կողոպտված էության խորանում, որ դեռ հատուցում է դառնում ամեն չասված բառի դիմաց և խեցի է լինելու, որի մեջ պիտի թաքնվի տեսանելի, թափանցիկ, անծածկույթ մարդը ընկեցիկ կեղեքումների վավաշոտ հայացքներից:
Եվ երբ հուսահատ փախուստի ժամին կրկին նրա գիրկը նետվես, ինչպես ջրահեղձի մարմինն է անմռունչ հպատակվում ալիքների խարդավանքին, վերջին ակնթարթի վերջին առկայծումի միջից վերջին անգամ գուցե տեսնես վերջնագիծը անաղարտի: Որովհետև մարդը կատարելապես ազնիվ է միայն լռության մեջ` լուռ աղոթքից մինչև մահվան լռությունը:

Հովիկ Չարխչյան

surreal

%d bloggers like this: