ՄՈՆՏԱԺԻ ՍԱՐՍԱՓԸ

31 Օգս

Վաղուցվա դեպք է: Մի ադրբեջանցի զինվոր հատել էր սահմանը ու գերի էր հանձնվել: Ասացին, որ դիմում է գրել` երրորդ երկիր տեղափոխվելու համար: Մեզ ուղարկեցին դրա մասին հեռուստառեպորտաժ պատրաստելու:
Գնացինք ԿԳԲ-ի շենք, թարգմանչի հետ իջանք նկուղ: Բացեցին մենախուցը, ներս մտանք: Նստած էր խեղճ-կրակ մեկը: Սեղանին իր գրած դիմումն էր: Օպերատորը սկսեց նկարել: Սկզբից թուղթը նկարեց, հետո իրեն: Թարգմանչի միջոցով հարցեր էինք տալիս, սա էլ պատասխանում էր:
Ու մեկ էլ հանկարծ գերին լռեց, գույնը գցեց, հետո սեղանի վրայից խլեց թուղթը, մտցրեց բերանը, ծամեց ու կուլ տվեց: Ինչ մեղքս թաքցնեմ, լավ զայրացանք: Հարցնում ենք` ինչու՞ նման բան արեցիր: Սա թե` իմ հարազատներին Ադրբեջանում կվնասեն: Ասում ենք` այ խելոք, սահմանն անցնելիս մտածեիր դրա մասին, թե չէ հիմա որ թուղթ ես ուտում, դրանից ի՞նչ է փոխվելու: Բայց տեսնում եմ` համառում է: Ու այդ ժամանակ սրան հարցրեցի.
— Դու գիտե՞ս, թե ինչ բան է մոնտաժը:
Զարմացած ինձ է նայում: Ես էլ բացատրում եմ.
— Դիմումդ նկարեցինք, քեզ նկարեցինք: Կտանենք ստուդիա, այդ երկու կտորները կմիացնենք իրար ու վերջ, նյութը պատրաստ է:
Ապշած նայում է դեմքիս, քիչ-քիչ հասկանում է, թե խոսքն ինչի մասին է: Իսկ մենք հավաքեցինք տեսախցիկներն ու գնացինք: Պարզվեց, մոնտաժը ահեղ զենք էր: Մեզնից հետո նոր դիմում էր գրել:

Հովիկ Չարխչյանmontaj

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s