ՏԱՏԻՍ ԵՐԿՈՒ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ

25 Օգս

Լուսահոգի տատս, որ ապրեց հարյուր տարուց ավելի, չտեսավ այն օրը, երբ մեր կենցաղ մտավ ու տիրաբար բազմեց նորին գերազանցութան պոպկորնը, որովհետև երբ տատս նկուղից դուրս էր բերում ամառը հավաքած, չորացրած ու ձմեռվա շիկացած վառարանի մոտ հատկահան արվող եգիպտացորենը, նրա հրաշագործ ձեռքերի տակ փքվող ձյունաճերմակ ամպին տատս անվանում էր ադիբուդի, իսկ մենք` երեխաներս դրան կոչում էինք պտպտիկ:
Դրա համար էլ երբ այսօր ոմանք սոփեստական քննարկումներ են ծավալում օտար բառերի և դրանց հայերեն համարժեքների շուրջ, այդ աղմուկը ինձ հիշեցնում է «առաջինը հավն է եղել, թե ձուն» հավերժական վեճը, իսկ տատիս արդեն ոչինչ հիշեցնել չի կարող, թեև սկզբնապես ադիբուդին էր:

* * *
Իմ ողորմած տատը կրկնակի երջանիկ էր, որովհետև չտեսավ նաև այն օրը, երբ երկու ոստիկան մեր բակ մտան ու պահանջեցին ոչնչացնել պատի տակ աճած կանեփի թփերը: Այս շրջադարձային պահին ոչ մեր տանը, ոչ բակում, ոչ էլ ամբողջ թաղում չգտնվեց գոնե մեկ պոտենցիալ թմրամոլ, որ հակադարձեր նրանց ու կանխեր կանաչ թփերի ջարդը: Փոխարենը եղբայրս արագ դուրս բերեց գերանդին, հորիզոնական դիրք տվեց վտանգավոր բուսատեսակին ու ոստիկանները գոհացած հեռացան:
Բայց մինչ այդ ժամը այլ ժամանակներ էին և այդ անցած ժամանակների մեջ էլի տատս էր, որ տոնական օրերին բոված կանեփը խառնում էր ցորենին ու մենք բռերով ուտում էինք նրա տված աղանձի խրթխրթան ջերմութունը`անգիտակից «կակաչ-կանեփ» հնարավոր օպերացիային և դրա կասկածելի անձանց «սև ցուցակում» հայտնվելու հետևանքներին:

Հ. ՉարխչյանPopcorn_Banner

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s