Պահոց | 3:37 ե.

Խորքից վերև են նայում

24 Օգս

Քայլում եմ: Դիմացից Ռաֆայել Քոթանջյանն է գալիս: Դանդաղաքայլ, կքված, ինքն իր մեջ միանձնացած: Հագին մուգ կոստյում է, գրպանում` կարմիր թաշկինակ: Արտիստիկ տխրություն կա այդ ամենի մեջ, բայց կեցվածքից պատկառանք է բխում, ուզում ես կանգնել ու խոնարհվել: 
Եկավ, բարևեցինք, անցավ: Թվաց` թաղվել էի մի ուրիշ ժամանակի մեջ, հիմա թոթափվում եմ, միայն թե դրանից թեթևություն չեկավ: Մարդն ընդամենը մայթով անցել էր ու մի ահռելի ծանրություն էր թողել: Չէ, հետք էր թողել: Խորը հետք: Իսկ խորության միջից միայն վերև են նայում:

Հ. Չարխչյան

maxresdefault

%d bloggers like this: