ՓԱԿ ԿՃՈՒՃԸ ԴԵՌ ՉԲԱՑԱԾ

1 Մրտ

Հենց ցանկապատի երկայնքով, երկու ծեր ծիրանեների շվաքի տակ առու էինք փորում: Գարնան հողը դեռ խոնավ ու կպչուն էր, թույլ արևից ծուլ-ծուլ լինելով փորում էինք: Ու մեկ էլ բահս ինչ-որ կոշտ բանի խփվեց: Նորից փորձեցի: Խուլ զրնգաց: Քար չէր: Սկսեցի հողը զգույշ մի կողմ տանել ու տեսա կճուճը:
Կավե մոխրագույն կճուճ էր, բերանը փակ: Ծնկեցինք ու սկսեցինք ձեռքերով հողը հեռացնել: Մինչ մաքրում էինք, կճուճի չափերին հազարապատիկ գերազանցող երազները թափվեցին մեր գլխին: Այն, ինչ կարող էր ներսում լինել, քանի-քանի ցանկություն իրականություն կդարձներ, ինչքան բաներ կտար, որ չունեինք, ինչեր կբերեր, որ բերել չէինք կարողացել…
Այդպես` պսպղացող հայացքներով ու տենդոտ շարժումներով վերջապես կճուճը դուրս բերեցինք, բացեցինք բերանը: Իսկ ներսում հորած պանիր էր: Երևի շատ վաղուց թաղել էին բակում ու մոռացել էին:

Հ. Չարխչյանkuvshin

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s