ԽԱՉՈՒԿԸ

20 Դկտ

Մեր մանկության տարիներին արհեստական տոնածառ չկար: Բնական եղևնի էինք զարդարում: Նոր Տարուց մի քանի օր առաջ հայրս բերում էր, հղկում էր կոթը ու ամրացնում փայտե հատուկ ոտնակի մեջ: Մենք դրան խաչուկ էինք ասում: Խաչաձև փայտ էր, մեջտեղում՝ անցք: Տոնածառը հանում էինք հին Նոր Տարվա հաջորդ օրը: Եղևնին դուրս էինք տանում, իսկ խաչուկը մնում էր մինչև հաջորդ Ամանոր:
Հիմա, երբ գյուղ եմ գնում, երբեմն նկուղ եմ իջնում ու այնտեղ մի անկյունում միշտ աչքիս է ընկնում բոլորից մոռացված, չգործածվող խաչուկը: Հազիվ թե երբևէ այն կրկին արժանանա տոնածառ պահելու պատվին: Եվ ու՞մ մտքով կանցներ, որ մանկության հուշերը կարող են ապրել նաև նկուղում՝ փայտի սովորական մի կտորի հետ:

Հովիկ  Չարխչյան5abee0f51be32ce87698ddfaa0de043b

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s