ՀՈՒՍԱՀԱՏԻ ՀԱՐՑԸ

2 Նյմ

Հավանաբար 1993-ի ձմեռն էր: Ցուրտ, ձյունաշատ: Գիշերային ժամերին քաղաքն ամայանում էր, լույս չկար, մեքենաներ չկային, մարդիկ չկային: Հոսանքի անջատումների պատճառով լինում էին օրեր, որ խմբագրության աշխատանքն ավարտում էինք կեսգիշերից հետո: Իսկ այնուհետև տուն էր պետք հասնել: Շատ անգամներ պարզապես ոտքով էինք վերադառնում:
Մի այդպիսի գիշեր քայլելով հասա մինչև Կիևյան փողոցի սկզբնամասը: Հոգնել էի: Որոշեցի կանգնել. ի՞նչ իմանաս, հանկարծ ու հրաշք կատարվեր՝ մի մոլորված մեքենա հանդիպեր: Մութ-մութ էր, ձյուն էր գալիս: Համատարած դատարկություն էր: Միայն ինձնից մի 100 մետր ներքև՝ մայթեզրին մի մեքենա էր անշարժացել:
Ահա այդպես անիմաստ կանգնած էի, երբ նկատեցի, որ ներքևի մեքենայի մոտից մեկը դեպի ինձ է քայլում: Մոտեցավ: 50-անց տղամարդ էր՝ դեմքը հաստ օձիքի մեջ քողարկած: Բարևեց, մի պահ աջուձախ նայեց ու հարցրեց.
— Ախպեր ջան, մոտդ պատահմամբ դանգրատ չի՞ լինի…

Հ. Չարխչյան99885a4s-960

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s