ՎԻԼԵՅՆԱՈՒՐ ՌԱՄԱՉԱՆԴՐԱՆ

20 Հկտ

Արդյոք պատահակա՞ն է, որ մեր համարյա բոլոր հույզերը իմաստ են ձեռք բերում միայն ուրիշների հետ հարաբերության մեջ: Հպարտությունը, մեծամտությունը, փառասիրությունը, սերը, վախը, մեծահոգությունը, խանդը, զայրույթը, ամբարտավանությունը, մարդասիրությունը, խղճահարությունը, նույնիսկ սեփական անձի հանդեպ խղճահարությունը,- այս հույզերից և ոչ մեկը որևէ իմաստ չէր կարող ունենալ սոցիալական վակուումի պայմաններում:a_t100_ramachandran

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s